กลับถึงไทยเรียบร้อยค่ะ กลับมาตั้งหน้าตั้งตาเป็นมนุษย์เงินเดือนกันถ้วนหน้า ที่ใฝ่ฝันว่า วันนึง ฉันจะไปอีก
ทุกคนติดใจญี่ปุ่นกันใหญ่ ดีใจมากค่ะ ที่เห็นป๊ากับม๊าเค้ามีความสุข
ภายในทริป ก็มีหลายอย่างทุลักทุเลบ้างค่ะ อาทิ...
ดันไปตรงกับวันแรงงานเค้าพอดี ชนโกลเด้นวีคเลยจ้า ทุกสถานที่ต่อคิวยาวสุดลูกตา...
หาโรงแรมที่คาวากูจิโกะไม่เจอ ... กว่าจะเจอ เดินกันขาลาก 55555555
ของฝากจำนวนมาก ที่ต้องหอบหิ้ว ไปฝากญาติ และคนรู้จักอื่นๆ เนื่องจาก ป๊ากะม๊าไปเมาท์ไว้เยอะ คุณลูกนี่แบกกันหลังแอ้กค่ะ
ไป 5 วัน เก็บกระเป๋าตังค์ตกหล่นได้ 2 ใบค่ะ ใบนึงเก็บได้ที่คาวากูจิโกะ นำไปฝากไว้ที่ร้านขายของที่ระลึก
(ตอนหลังมีป้าคนไทยมาถามหาพอดี เราเลยบอกว่า เราเก็บได้และนำไปฝากไว้แล้ว ป้าแกดีใจใหญ่เลยค่ะ)
อีกใบเจอหน้าสถานีชิบูย่าเลยคุณแม่เก็บมา เรางี้รีบวิ่งเอาไปให้นายสถานีแบบตับแล่บ
(กลัวระหว่างก้มเก็บ มีคนตะโกนมาว่าเราขโมยกระเป๋าตังค์เขา เราจะซวย)
และเราพบว่า ป๊ากับม๊า เดินกันไม่ค่อยจะไหวแล้ว จากทริปที่เราวางไว้ว่า 1 วัน เที่ยวแค่ 2 ที่ เอาเข้าจริง กว่าจะเดินครบ 2 ที่ มืดก่อนแล้วค่ะ
ตามประสาคนกรุงเทพ ไปไหนมักจะขับรถไปเอง อะไรคือ การขึ้นรถไฟ หลายๆ ต่อ ป๊ากับม๊า แค่เดินในชานชาลา ก็เหนื่อยแล้วค่ะ
คราวหน้าเลยตั้งใจว่า จะไปแบบ ทริปหลวมๆ วันนึงเที่ยวที่นึง ก็ได้ อาศัยพักยาวเอา ก็แล้วแต่กำลังขา ป๊าม๊าแล้วกันนะจ๊ะ
...คราวนี้ พวกหนูงบไม่พอน่ะ ป๊าม๊าจ๋า ไว้คราวหน้านะ....
ในทริปพวกเรามีแม่ เป็นซุปเปอร์บอส ระดับลาสบอส ของลูกค่ะ
เนื่องจาก ม๊า ซนมากค่ะ เดี๋ยวเดินแว่บซ้าย แว่บขวา หายจากสายตา ลูก 6 คน ที่พยายาม ล้อมจับ
ขอบอกว่า จับป๊าม๊าใส่กลุ่ม นี่ยากกว่าจับปูใส่กระด้งค่ะ
โคตรเหนื่อยค่ะ 555555555 แบบแป๊บๆ อ้าว ป๊าแว่บไปไหนอีกละ เวลาเดินเที่ยวล่ะช้า เวลาเดินแว่บล่ะนึกว่ามีพ่อเป็นนินจาค่ะ อย่างไว
ป๊ากับม๊า ก็ขยันเดินหายกันเหลือเกิน แบบว่า ขนาดตามประกบ เดินคล้องแขน
ยืนๆอยู่ แกนึกจะกินเกาลัคขึ้นมาปุ๊บ แกปล่อยมือลูกและเดินแว่บหายไปในฝูงชน เลยค่ะ ไอ้เราก็วิ่งหา
เฮ้ย ...ม๊าปล่อยมือ เดินหายไปไหนแล้วอ้ะ (แม่เราสูงแค่ 140 ค่ะ พอเดินปนกับคนแน่นๆปุ๊บ ห่างเมตรเดียว ก็มองไม่เจอแล้ว โดนบังมิด)
ซักพัก ....เธอกลับมาพร้อมถุงเกาลัค ค่ะ ลูกนี่แบบ ขอร้องเถอะท่านแม่ คุณลูกหัวใจจะวายตายแล้ว
พอกลับมาถึงไทยนี่ ลูกๆ สุมหัวกันคิดตั้งแต่ยังไม่ลงจากเครื่องบินเลยค่ะ ว่า คราวหน้า เสื้อหนาวป๊าม๊า ซื้อสีแดงนะ เอาแบบ แดงแป๊ด สะท้อนแสง
ขอแบบเห็นชัดๆ แดงแป๊ด เขียวแป๊ด เหลืองแป๊ด อะไรก็ได้...ดำ น้ำตาล เทา น้ำเงิน ไรงี้ไม่เอาเด็ดขาด
(ใครจะพาผู้สูงอายุที่ค่อนข้างซนอย่างป๊าม๊าเรา แนะนำเลยค่ะ เห็นชัดหาง่ายดีเวลาแกแว่บ)
ถามความประทับใจ ป๊ากับม๊า ว่าชอบอะไรที่ญี่ปุ่น ป๊ากับม๊าชอบหลายอย่างค่ะ
ชอบทางเท้า... กว้างใหญ่ เดินสบายดีมาก
ชอบที่นอน (ฟุตง)... อันนี้นี่ ระดับ ป๊าถามว่า ถ้าซื้อที่นี่แพ็คส่งกลับไปไทยได้มั้ยเนี่ย ราคาเท่าไหร่
แต่ความเห็นของทั้งคู่ ที่ตรงกันเป๊ะ มติเอกฉันท์ นั่นคือ.... ชักโครกค่ะ!!
ป๊ากับม๊าชอบมากกกกกกก แบบ ตั้งใจกันเลย ว่าถ้าได้สร้างบ้านใหม่นะ ฉันจะเอาส้วมแบบนี้ นี่มันสุดยอดนวัตกรรม อันสบายตรูด จริงๆ 55555
จบทริปฟินกันไปค่ะ ที่บ้านแทบได้ส้วม กับที่นอนใหม่ (นี่แกมีโครงการจะรื้อเตียงทิ้ง เอาฟูกปูกะพื้นแทน)
ขอบคุณที่สละเวลาอ่านกันนะคะ เรื่องท่องเที่ยวอัน ไม่ค่อยมีอะไรเกี่ยวกับสถานที่เที่ยวเลยค่ะ
ปล. ถ้ามีโอกาส ก็อย่าลืม พาพ่อแม่ไปเที่ยวกันนะคะ ไปที่ไหนพวกท่านก็มีความสุขค่ะ ขอให้ได้ไปกับลูกเท่านั้นแหละ ^-^
กลับมาจากญี่ปุ่นแล้วค่า ^^ จากกระทู้ ความฝัน 1 อย่างจะเป็นจริง
ทุกคนติดใจญี่ปุ่นกันใหญ่ ดีใจมากค่ะ ที่เห็นป๊ากับม๊าเค้ามีความสุข
ภายในทริป ก็มีหลายอย่างทุลักทุเลบ้างค่ะ อาทิ...
ดันไปตรงกับวันแรงงานเค้าพอดี ชนโกลเด้นวีคเลยจ้า ทุกสถานที่ต่อคิวยาวสุดลูกตา...
หาโรงแรมที่คาวากูจิโกะไม่เจอ ... กว่าจะเจอ เดินกันขาลาก 55555555
ของฝากจำนวนมาก ที่ต้องหอบหิ้ว ไปฝากญาติ และคนรู้จักอื่นๆ เนื่องจาก ป๊ากะม๊าไปเมาท์ไว้เยอะ คุณลูกนี่แบกกันหลังแอ้กค่ะ
ไป 5 วัน เก็บกระเป๋าตังค์ตกหล่นได้ 2 ใบค่ะ ใบนึงเก็บได้ที่คาวากูจิโกะ นำไปฝากไว้ที่ร้านขายของที่ระลึก
(ตอนหลังมีป้าคนไทยมาถามหาพอดี เราเลยบอกว่า เราเก็บได้และนำไปฝากไว้แล้ว ป้าแกดีใจใหญ่เลยค่ะ)
อีกใบเจอหน้าสถานีชิบูย่าเลยคุณแม่เก็บมา เรางี้รีบวิ่งเอาไปให้นายสถานีแบบตับแล่บ
(กลัวระหว่างก้มเก็บ มีคนตะโกนมาว่าเราขโมยกระเป๋าตังค์เขา เราจะซวย)
และเราพบว่า ป๊ากับม๊า เดินกันไม่ค่อยจะไหวแล้ว จากทริปที่เราวางไว้ว่า 1 วัน เที่ยวแค่ 2 ที่ เอาเข้าจริง กว่าจะเดินครบ 2 ที่ มืดก่อนแล้วค่ะ
ตามประสาคนกรุงเทพ ไปไหนมักจะขับรถไปเอง อะไรคือ การขึ้นรถไฟ หลายๆ ต่อ ป๊ากับม๊า แค่เดินในชานชาลา ก็เหนื่อยแล้วค่ะ
คราวหน้าเลยตั้งใจว่า จะไปแบบ ทริปหลวมๆ วันนึงเที่ยวที่นึง ก็ได้ อาศัยพักยาวเอา ก็แล้วแต่กำลังขา ป๊าม๊าแล้วกันนะจ๊ะ
...คราวนี้ พวกหนูงบไม่พอน่ะ ป๊าม๊าจ๋า ไว้คราวหน้านะ....
ในทริปพวกเรามีแม่ เป็นซุปเปอร์บอส ระดับลาสบอส ของลูกค่ะ
เนื่องจาก ม๊า ซนมากค่ะ เดี๋ยวเดินแว่บซ้าย แว่บขวา หายจากสายตา ลูก 6 คน ที่พยายาม ล้อมจับ
ขอบอกว่า จับป๊าม๊าใส่กลุ่ม นี่ยากกว่าจับปูใส่กระด้งค่ะ
โคตรเหนื่อยค่ะ 555555555 แบบแป๊บๆ อ้าว ป๊าแว่บไปไหนอีกละ เวลาเดินเที่ยวล่ะช้า เวลาเดินแว่บล่ะนึกว่ามีพ่อเป็นนินจาค่ะ อย่างไว
ป๊ากับม๊า ก็ขยันเดินหายกันเหลือเกิน แบบว่า ขนาดตามประกบ เดินคล้องแขน
ยืนๆอยู่ แกนึกจะกินเกาลัคขึ้นมาปุ๊บ แกปล่อยมือลูกและเดินแว่บหายไปในฝูงชน เลยค่ะ ไอ้เราก็วิ่งหา
เฮ้ย ...ม๊าปล่อยมือ เดินหายไปไหนแล้วอ้ะ (แม่เราสูงแค่ 140 ค่ะ พอเดินปนกับคนแน่นๆปุ๊บ ห่างเมตรเดียว ก็มองไม่เจอแล้ว โดนบังมิด)
ซักพัก ....เธอกลับมาพร้อมถุงเกาลัค ค่ะ ลูกนี่แบบ ขอร้องเถอะท่านแม่ คุณลูกหัวใจจะวายตายแล้ว
พอกลับมาถึงไทยนี่ ลูกๆ สุมหัวกันคิดตั้งแต่ยังไม่ลงจากเครื่องบินเลยค่ะ ว่า คราวหน้า เสื้อหนาวป๊าม๊า ซื้อสีแดงนะ เอาแบบ แดงแป๊ด สะท้อนแสง
ขอแบบเห็นชัดๆ แดงแป๊ด เขียวแป๊ด เหลืองแป๊ด อะไรก็ได้...ดำ น้ำตาล เทา น้ำเงิน ไรงี้ไม่เอาเด็ดขาด
(ใครจะพาผู้สูงอายุที่ค่อนข้างซนอย่างป๊าม๊าเรา แนะนำเลยค่ะ เห็นชัดหาง่ายดีเวลาแกแว่บ)
ถามความประทับใจ ป๊ากับม๊า ว่าชอบอะไรที่ญี่ปุ่น ป๊ากับม๊าชอบหลายอย่างค่ะ
ชอบทางเท้า... กว้างใหญ่ เดินสบายดีมาก
ชอบที่นอน (ฟุตง)... อันนี้นี่ ระดับ ป๊าถามว่า ถ้าซื้อที่นี่แพ็คส่งกลับไปไทยได้มั้ยเนี่ย ราคาเท่าไหร่
แต่ความเห็นของทั้งคู่ ที่ตรงกันเป๊ะ มติเอกฉันท์ นั่นคือ.... ชักโครกค่ะ!!
ป๊ากับม๊าชอบมากกกกกกก แบบ ตั้งใจกันเลย ว่าถ้าได้สร้างบ้านใหม่นะ ฉันจะเอาส้วมแบบนี้ นี่มันสุดยอดนวัตกรรม อันสบายตรูด จริงๆ 55555
จบทริปฟินกันไปค่ะ ที่บ้านแทบได้ส้วม กับที่นอนใหม่ (นี่แกมีโครงการจะรื้อเตียงทิ้ง เอาฟูกปูกะพื้นแทน)
ขอบคุณที่สละเวลาอ่านกันนะคะ เรื่องท่องเที่ยวอัน ไม่ค่อยมีอะไรเกี่ยวกับสถานที่เที่ยวเลยค่ะ
ปล. ถ้ามีโอกาส ก็อย่าลืม พาพ่อแม่ไปเที่ยวกันนะคะ ไปที่ไหนพวกท่านก็มีความสุขค่ะ ขอให้ได้ไปกับลูกเท่านั้นแหละ ^-^