คบกับทอมคนนึงค่ะเป็นวิศวกรของบริษัทญี่ปุ่นแห่งนึงที่ทำเกี่ยวกับอุตสาหกรรมอะไหล่รถยนต์และเครื่องจักรกลถ้าบอกยี่ห้อต้องอ๋อแน่ๆ
ส่วนเราเป็นพยาบาลโรงบาลเอกชนแห่งหนึ่งย่านบางนา เราคบกันมาได้สามปีกว่า แฟนเราต้องไปอบรมกับทีมวิศวกรที่ญี่ปุ่นเป็นเวลา3เดือน
เพื่อกลับมารับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายควบคุมและเพื่อเพิ่มฐานเงินเดือนอีกสองเท่าตัว ตอนแรกเราทำใจไม่ได้ที่จะต้องห่างกันนานตั้งสามเดือน
เราไม่อยากให้เค้าไปยอมรับว่าทั้งหวงทั้งห่วงไม่อยากห่างกันเราซื้อบ้านอยู่ด้วยกันสองคนถ้าใครคนนึงไม่อยู่แล้วอีกคนนึงจะอยู่กับใครล่ะ
หลังจากเค้าไปได้สองอาทิตย์เพื่อนที่เป็นพยาบาลด้วยกันก็แนะนำให้รู้จักเพื่อนของแฟนมันที่เป็นตำรวจยศร้อยโทซึ่งเค้าแก่กว่าเราเกือบ3ปี
ตำรวจคนนี้ชื่อ บอย เขาชอบแวะมาหาที่โรงบาลเวลามาทำคดีหรือมาธุระแล้วก็จะชวนออกไปกินข้าวด้วยตลอด พูดจาดี เอาใจเก่ง นิสัยดีด้วย
จนเราเริ่มจะหวั่นไหวแล้วหละ!!! ผ่านไปสองเดือนเราสนิทกันกับพี่บอยจนเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้อ่ะ ยอมรับว่าทำผิดกับมิวที่ไปทำงาน
อยู่ที่ญี่ปุ่น แต่คนมันไกลกันก็หวั่นไหวเป็นธรรมดาแล้วบวกกับพี่บอยมาทำดีและเพื่อนก็ยุยงส่งเสริมด้วยมันบอกว่าคบกับมิวไม่มีอนาคตหรอก
มิวก้เป็นผู้หญิงเหมือนกันต่อไปวันข้างหน้าจะสร้างครอบครัวสร้างอนาคตได้ยังไง เราก็เลยเก็บเอามาคิดว่ามันก็จริงแบบที่เพื่อนเราบอกเหมือนกัน
พี่บอยชวนเราไปอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่เขาด้วยแรกๆเราก็ทำตัวไม่ถูก แต่พออยู่ไปนานๆเข้าเรารู้เลยว่าเราคิดผิดที่มาคบกับตำรวจเน้นเลยนะว่าตำรวจ
คือแบบสตอเก่งมากค่ะอ้างนู่นนี่นั่นเพื่อจะแอบไปกินเหล้ากะเพื่อน อ้างว่าต้องตามนายไปตจว.หลายวันแต่จริงๆไม่ได้ไปค่ะเราไม่รู้นะว่าพี่บอยไปไหน
ความมาแตกตอนที่มีจ่ามาหาที่บ้านมาตามเอาเอกสารอะไรนี่แหละ เราโมโหมากแต่ไม่โทรไปตามนะกลับมาเมื่อไหร่ค่อยมาอธิบายมาเคลียก็ละกัน
ปรากฎว่าหายไปอาทิตย์นึงค่ะและมีรูปที่ถ่ายกับผู้หญิงที่เราจำได้ว่าเป็นรุ่นน้องที่เรียนพยาบาลด้วยกันมา รูปถ่ายที่ทะเลไม่เท่าไหร่ รูปที่ถ่ายตอนนอน
ถอดเสื้อกอดกันเรารับไม่ได้จริงๆ ปากเขาบอกเราว่าจะเลิกกินเหล้าเพื่อเราจะให้เราเป็นคนเก็บเงินเดือนทั้งหมด แต่เขาก็ทำไม่ได้ตามที่พูดเลยซักอย่าง
แถมแอบไปมีกิ๊กอีกหรือว่านี่มันคือเวรกรรมที่เราทำกับมิวเอาไว้ ตอนนั้นเราได้แต่คิดถึงมิวแล้วน้ำตาก็มากจากไหนนักหนาก็ไม่รู้ เราพยายามลืมสิ่งที่เกิด
ขึ้นที่พี่บอยทำส่วนเขาก็มาขอโทดมาง้อเราตลอดเราเลยบอกว่าครั้งนี้จะถือซะว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น แล้วพอหลังจากเกตุการณ์ครั้งนั้นมันก็มีเรื่องที่ต้องทำให้
เราเสียน้ำตาอีกคือพี่บอยเปลี่ยนไปจากวันแรกมากนอกจากเงินเดือนไม่ให้แล้วยังมาขอเงินเราไปใช้อีก รถเราก็เอาไปใช้ เสื้อผ้างานบ้านงานครัวโยนมา
ให้เรารับผิดชอบคนเดียวโดยไม่คิดว่าเราก็ต้องไปขึ้นเวรที่โรงบาลเหมือนกัน บางวันไปตั้งแต่เจ็ดโมงกว่าจะลงเวรก็เกือบตีหนึ่ง เราโทรไปหาพี่บอยจะให้
เขาขับรถมารับเพราะมันไม่มีรถกลับแล้วนอกจากแท็กซี่ สุดท้ายเราก็ต้องนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองดึกก็ดึกกลัวก็กลัวแถมระยะทางกลับบ้านก็สุดแสนจะไกล
กลับไปถึงปรากฎว่าพี่บอยยังไม่กลับเลยเรารู้สึกแย่มากๆที่เจอแบบนี้ เราอาบน้ำทำนู่นนี่นั่นเสร็จก็มานั่งเล่นแล้วก็คิดถึงมิวขึ้นมาสมัยที่เรากับมิวิยู่ด้วยกัน
มิวทำให้เราทุกอย่างทั้งงานบ้านงานครัวงานช่างมิวรับเองคนเดียวหมด แต่พี่บอยเป็นผู้ชายกลับทำอะไรเองไม่เป็นเลยแค่เปลี่ยนหลอดไฟยังทำไม่ได้เลยค่ะ
วันนั้นเราเหนื่อยมากแล้วแถมมีคนมาบอกอีกว่าเห็นพี่บอยขับรถเราไปออกจากร้านอาหารกับผู้หญิงอีกคนที่ไม่ใช่เรา คืนนั้นเราทะเลาะกะพี่บอยแรงมาก
และคิดว่ายังไงก็จะต้องเลิกกะผู้ชายคนนี้ให้ได้เพราะเราไม่ชอบคนที่ชอบใช้อารมณ์และคำพูดแย่ๆคือแบบเราถามเรื่องรถแล้วเขาโมโหบวกกับเมามาด้วย
เขาปากุญแจรถใส่เราแล้วพูดว่าอยากได้คืนนักเอาไปเลยรถกูก็มีขับรถที่สน.ก็เยอะแยะกูไม่อยากได้ของไปใช้นักหรอก เราเจอแบบนี้พูดไม่ออกเลย
ร้องไห้จนทำอะไรไม่ถูก วันนั้นเราขับรถออกมาข้างนอกเลยเรากะว่าจะไปนอนที่หอพักที่โรงบาลกะว่าให้ทำใจได้ซักพักแล้วจะกลับไปเก็บของกะเสื้อผ้าที่บ้าน
พี่บอย ผ่านมาไม่ถึงเดือนเราก็ได้ข่าวว่าพี่บอยไปควงสาวรุ่นน้องที่เป็นตำรวจหญิงที่เพิ่งย้ายมาใหม่ ตอนแรกเรารับไม่ได้เพราะยังตัดใจจากพี่บอยไม่ได้
แต่พอคิดๆไปก็ดีใจที่เราหลุดพ้นจากผูายเฮงซวยแบบนี้มาได้ วันนั้นเราเจอแม่ของมิวที่โรงบาลเราก็ทักเค้าปกติแล้วพอคุยกันเราก็เลยรู้ว่ามิวมานอนโรงบาล
เราเลยไปเปิดดูประวัติคนไข้ในคอมเลยรู้ว่ามิวเป็นไข้เลือดออกและที่สำคัญมิวติดเชื้อในกระแสเลือดด้วย เพราะเวลามิวเป็นแผลมิวจะไม่ค่อยล้างและปิดแผล
เราอยู่กับมิวมานานเลยรู้ว่ามิวนิสัยยังไง เลยกะว่าเดี๋ยวลงเวรตอนบ่ายแล้วจะไปเดินไปเยี่ยมมิวบนหวอดพอดีไปเจอพี่สาวมิวเค้าขอว่าอย่าเพิ่งเข้าไปหามันเลย
เดี๋ยวแทนที่มันจะหายได้กลับบ้านเร็วๆก็กลายเป็นป่วยหนักกว่าเดิม เราได้ยินคำนี้เราเลยสำนึกว่าเราทำผิดกับคนที่รักเรามากๆเสียสละและยอมทำทุกอย่าง
ให้เราแตกต่างจากผู้ชายอีกคนที่เรามั่นใจว่าเขาจะดูแลเราได้แต่เขากลับทำให้เราไม่ได้เสี้ยวนึงของมิวซึ่งเป็นผู้หญิงเหมือนกับเรา ตั้งแต่วันนั้นมาร้องไห้ทุกวัน
เสียใจที่ตอนอยู่ด้วยกันเราไม่ใช้วิชาที่เราเรียนมาดูแลคนรักของเราให้ดีที่สุดแถมยังมาทิ้งเค้าไปในวันที่เค้ากำลังจะสร้างอนาคตและครอบครัวไปพร้อมกับเรา
วันที่เราไปเก็บของที่บ้านที่เรากับมิวเคยอยู่ด้วยกันน้ำตาเราไหลออกมาอีกแล้วเพราะหมาตัวน้อยสองตัวพันธุ์ชิสสุที่เราซื้อมาเลี้ยงด้วยกัน มันยังจำเราได้แล้ว
วิ่งมากระโดดหยอกล้อเล่นกับเรามันตัวโตขึ้นเยอะอ้วนกลมน่ารักเลยแหละ มิวยังเลี้ยงและดูแลเจ้าสองตัวนี้ไว้อย่างดี!!! แต่เราเป็นฝ่ายเห็นแก่ตัวที่ทิ้งพวกเค้าไป
ทุกวันนี้เราไม่กล้าแม้แต่จะโทรไปหามิวเคยพยายามกดเบอร์แล้วแต่ไม่กล้าโทรไปหาอยู่ดี เรากลัวเรากลั่นน้ำตาไม่อยู่แล้วจะคุยด้วยไม่รู้เรื่อง ส่วนนังเพื่อนตัวดี
ที่คอยยุเป็นแม่สื่อแม่ชักให้เราไปคบกับพี่บอยก็ไม่ได้ช่วยอะไรเราเลยพูดแค่อย่างเดียวว่า "ชั้นก็ไม่รู้เพราะไอ้หมวดแฟนชั้นก็สันดานแย่ไม่แพ้ไอ้พี่บอยหรอก!!!"
แล้วทีนี้เป็นไงเราต้องเสียมิวไปเราต้องเสียความรักที่จริงใจที่บริสุทธิ์ที่ทอมคนนึงมอบให้กับเราและความซื่อสัตย์ทั้งคำพูดและการกระทำที่เค้ามั่นคงกับเรามาตลอด
คนที่เป็นทั้งนายช่าง คนสวน พ่อครัว พ่อบ้านส่วนตัวของเราแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว คนที่คอยซักผ้า รีดผ้า ทำกับข้าว ทำงานบ้าน ให้เราแบบนี้ไม่มีอีกแล้ว
บอกตรงๆเลยว่าเสียใจจนวันตาย เสียใจที่เราใจไม่แข็งพอที่จะปฏิเสธคนที่เข้ามาทำดีเพียงแค่จะซื้อใจเราเท่านั้น T^T
ความรักดีๆที่เสียไป ทำยังไงถึงจะได้คืน? T^T
ส่วนเราเป็นพยาบาลโรงบาลเอกชนแห่งหนึ่งย่านบางนา เราคบกันมาได้สามปีกว่า แฟนเราต้องไปอบรมกับทีมวิศวกรที่ญี่ปุ่นเป็นเวลา3เดือน
เพื่อกลับมารับตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายควบคุมและเพื่อเพิ่มฐานเงินเดือนอีกสองเท่าตัว ตอนแรกเราทำใจไม่ได้ที่จะต้องห่างกันนานตั้งสามเดือน
เราไม่อยากให้เค้าไปยอมรับว่าทั้งหวงทั้งห่วงไม่อยากห่างกันเราซื้อบ้านอยู่ด้วยกันสองคนถ้าใครคนนึงไม่อยู่แล้วอีกคนนึงจะอยู่กับใครล่ะ
หลังจากเค้าไปได้สองอาทิตย์เพื่อนที่เป็นพยาบาลด้วยกันก็แนะนำให้รู้จักเพื่อนของแฟนมันที่เป็นตำรวจยศร้อยโทซึ่งเค้าแก่กว่าเราเกือบ3ปี
ตำรวจคนนี้ชื่อ บอย เขาชอบแวะมาหาที่โรงบาลเวลามาทำคดีหรือมาธุระแล้วก็จะชวนออกไปกินข้าวด้วยตลอด พูดจาดี เอาใจเก่ง นิสัยดีด้วย
จนเราเริ่มจะหวั่นไหวแล้วหละ!!! ผ่านไปสองเดือนเราสนิทกันกับพี่บอยจนเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้อ่ะ ยอมรับว่าทำผิดกับมิวที่ไปทำงาน
อยู่ที่ญี่ปุ่น แต่คนมันไกลกันก็หวั่นไหวเป็นธรรมดาแล้วบวกกับพี่บอยมาทำดีและเพื่อนก็ยุยงส่งเสริมด้วยมันบอกว่าคบกับมิวไม่มีอนาคตหรอก
มิวก้เป็นผู้หญิงเหมือนกันต่อไปวันข้างหน้าจะสร้างครอบครัวสร้างอนาคตได้ยังไง เราก็เลยเก็บเอามาคิดว่ามันก็จริงแบบที่เพื่อนเราบอกเหมือนกัน
พี่บอยชวนเราไปอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่เขาด้วยแรกๆเราก็ทำตัวไม่ถูก แต่พออยู่ไปนานๆเข้าเรารู้เลยว่าเราคิดผิดที่มาคบกับตำรวจเน้นเลยนะว่าตำรวจ
คือแบบสตอเก่งมากค่ะอ้างนู่นนี่นั่นเพื่อจะแอบไปกินเหล้ากะเพื่อน อ้างว่าต้องตามนายไปตจว.หลายวันแต่จริงๆไม่ได้ไปค่ะเราไม่รู้นะว่าพี่บอยไปไหน
ความมาแตกตอนที่มีจ่ามาหาที่บ้านมาตามเอาเอกสารอะไรนี่แหละ เราโมโหมากแต่ไม่โทรไปตามนะกลับมาเมื่อไหร่ค่อยมาอธิบายมาเคลียก็ละกัน
ปรากฎว่าหายไปอาทิตย์นึงค่ะและมีรูปที่ถ่ายกับผู้หญิงที่เราจำได้ว่าเป็นรุ่นน้องที่เรียนพยาบาลด้วยกันมา รูปถ่ายที่ทะเลไม่เท่าไหร่ รูปที่ถ่ายตอนนอน
ถอดเสื้อกอดกันเรารับไม่ได้จริงๆ ปากเขาบอกเราว่าจะเลิกกินเหล้าเพื่อเราจะให้เราเป็นคนเก็บเงินเดือนทั้งหมด แต่เขาก็ทำไม่ได้ตามที่พูดเลยซักอย่าง
แถมแอบไปมีกิ๊กอีกหรือว่านี่มันคือเวรกรรมที่เราทำกับมิวเอาไว้ ตอนนั้นเราได้แต่คิดถึงมิวแล้วน้ำตาก็มากจากไหนนักหนาก็ไม่รู้ เราพยายามลืมสิ่งที่เกิด
ขึ้นที่พี่บอยทำส่วนเขาก็มาขอโทดมาง้อเราตลอดเราเลยบอกว่าครั้งนี้จะถือซะว่ามันไม่ได้เกิดขึ้น แล้วพอหลังจากเกตุการณ์ครั้งนั้นมันก็มีเรื่องที่ต้องทำให้
เราเสียน้ำตาอีกคือพี่บอยเปลี่ยนไปจากวันแรกมากนอกจากเงินเดือนไม่ให้แล้วยังมาขอเงินเราไปใช้อีก รถเราก็เอาไปใช้ เสื้อผ้างานบ้านงานครัวโยนมา
ให้เรารับผิดชอบคนเดียวโดยไม่คิดว่าเราก็ต้องไปขึ้นเวรที่โรงบาลเหมือนกัน บางวันไปตั้งแต่เจ็ดโมงกว่าจะลงเวรก็เกือบตีหนึ่ง เราโทรไปหาพี่บอยจะให้
เขาขับรถมารับเพราะมันไม่มีรถกลับแล้วนอกจากแท็กซี่ สุดท้ายเราก็ต้องนั่งแท็กซี่กลับบ้านเองดึกก็ดึกกลัวก็กลัวแถมระยะทางกลับบ้านก็สุดแสนจะไกล
กลับไปถึงปรากฎว่าพี่บอยยังไม่กลับเลยเรารู้สึกแย่มากๆที่เจอแบบนี้ เราอาบน้ำทำนู่นนี่นั่นเสร็จก็มานั่งเล่นแล้วก็คิดถึงมิวขึ้นมาสมัยที่เรากับมิวิยู่ด้วยกัน
มิวทำให้เราทุกอย่างทั้งงานบ้านงานครัวงานช่างมิวรับเองคนเดียวหมด แต่พี่บอยเป็นผู้ชายกลับทำอะไรเองไม่เป็นเลยแค่เปลี่ยนหลอดไฟยังทำไม่ได้เลยค่ะ
วันนั้นเราเหนื่อยมากแล้วแถมมีคนมาบอกอีกว่าเห็นพี่บอยขับรถเราไปออกจากร้านอาหารกับผู้หญิงอีกคนที่ไม่ใช่เรา คืนนั้นเราทะเลาะกะพี่บอยแรงมาก
และคิดว่ายังไงก็จะต้องเลิกกะผู้ชายคนนี้ให้ได้เพราะเราไม่ชอบคนที่ชอบใช้อารมณ์และคำพูดแย่ๆคือแบบเราถามเรื่องรถแล้วเขาโมโหบวกกับเมามาด้วย
เขาปากุญแจรถใส่เราแล้วพูดว่าอยากได้คืนนักเอาไปเลยรถกูก็มีขับรถที่สน.ก็เยอะแยะกูไม่อยากได้ของไปใช้นักหรอก เราเจอแบบนี้พูดไม่ออกเลย
ร้องไห้จนทำอะไรไม่ถูก วันนั้นเราขับรถออกมาข้างนอกเลยเรากะว่าจะไปนอนที่หอพักที่โรงบาลกะว่าให้ทำใจได้ซักพักแล้วจะกลับไปเก็บของกะเสื้อผ้าที่บ้าน
พี่บอย ผ่านมาไม่ถึงเดือนเราก็ได้ข่าวว่าพี่บอยไปควงสาวรุ่นน้องที่เป็นตำรวจหญิงที่เพิ่งย้ายมาใหม่ ตอนแรกเรารับไม่ได้เพราะยังตัดใจจากพี่บอยไม่ได้
แต่พอคิดๆไปก็ดีใจที่เราหลุดพ้นจากผูายเฮงซวยแบบนี้มาได้ วันนั้นเราเจอแม่ของมิวที่โรงบาลเราก็ทักเค้าปกติแล้วพอคุยกันเราก็เลยรู้ว่ามิวมานอนโรงบาล
เราเลยไปเปิดดูประวัติคนไข้ในคอมเลยรู้ว่ามิวเป็นไข้เลือดออกและที่สำคัญมิวติดเชื้อในกระแสเลือดด้วย เพราะเวลามิวเป็นแผลมิวจะไม่ค่อยล้างและปิดแผล
เราอยู่กับมิวมานานเลยรู้ว่ามิวนิสัยยังไง เลยกะว่าเดี๋ยวลงเวรตอนบ่ายแล้วจะไปเดินไปเยี่ยมมิวบนหวอดพอดีไปเจอพี่สาวมิวเค้าขอว่าอย่าเพิ่งเข้าไปหามันเลย
เดี๋ยวแทนที่มันจะหายได้กลับบ้านเร็วๆก็กลายเป็นป่วยหนักกว่าเดิม เราได้ยินคำนี้เราเลยสำนึกว่าเราทำผิดกับคนที่รักเรามากๆเสียสละและยอมทำทุกอย่าง
ให้เราแตกต่างจากผู้ชายอีกคนที่เรามั่นใจว่าเขาจะดูแลเราได้แต่เขากลับทำให้เราไม่ได้เสี้ยวนึงของมิวซึ่งเป็นผู้หญิงเหมือนกับเรา ตั้งแต่วันนั้นมาร้องไห้ทุกวัน
เสียใจที่ตอนอยู่ด้วยกันเราไม่ใช้วิชาที่เราเรียนมาดูแลคนรักของเราให้ดีที่สุดแถมยังมาทิ้งเค้าไปในวันที่เค้ากำลังจะสร้างอนาคตและครอบครัวไปพร้อมกับเรา
วันที่เราไปเก็บของที่บ้านที่เรากับมิวเคยอยู่ด้วยกันน้ำตาเราไหลออกมาอีกแล้วเพราะหมาตัวน้อยสองตัวพันธุ์ชิสสุที่เราซื้อมาเลี้ยงด้วยกัน มันยังจำเราได้แล้ว
วิ่งมากระโดดหยอกล้อเล่นกับเรามันตัวโตขึ้นเยอะอ้วนกลมน่ารักเลยแหละ มิวยังเลี้ยงและดูแลเจ้าสองตัวนี้ไว้อย่างดี!!! แต่เราเป็นฝ่ายเห็นแก่ตัวที่ทิ้งพวกเค้าไป
ทุกวันนี้เราไม่กล้าแม้แต่จะโทรไปหามิวเคยพยายามกดเบอร์แล้วแต่ไม่กล้าโทรไปหาอยู่ดี เรากลัวเรากลั่นน้ำตาไม่อยู่แล้วจะคุยด้วยไม่รู้เรื่อง ส่วนนังเพื่อนตัวดี
ที่คอยยุเป็นแม่สื่อแม่ชักให้เราไปคบกับพี่บอยก็ไม่ได้ช่วยอะไรเราเลยพูดแค่อย่างเดียวว่า "ชั้นก็ไม่รู้เพราะไอ้หมวดแฟนชั้นก็สันดานแย่ไม่แพ้ไอ้พี่บอยหรอก!!!"
แล้วทีนี้เป็นไงเราต้องเสียมิวไปเราต้องเสียความรักที่จริงใจที่บริสุทธิ์ที่ทอมคนนึงมอบให้กับเราและความซื่อสัตย์ทั้งคำพูดและการกระทำที่เค้ามั่นคงกับเรามาตลอด
คนที่เป็นทั้งนายช่าง คนสวน พ่อครัว พ่อบ้านส่วนตัวของเราแบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว คนที่คอยซักผ้า รีดผ้า ทำกับข้าว ทำงานบ้าน ให้เราแบบนี้ไม่มีอีกแล้ว
บอกตรงๆเลยว่าเสียใจจนวันตาย เสียใจที่เราใจไม่แข็งพอที่จะปฏิเสธคนที่เข้ามาทำดีเพียงแค่จะซื้อใจเราเท่านั้น T^T