ก่อนอื่นขอเล่ารายละเอียดคร่าวๆของรักวุ่นๆครั้งนี้ก่อนนะคะ
ดิฉันเองขอเรียกตัวเองว่าภัสนะคะ ส่วนแฟนขอเรียกว่าพี่หมาก
ภัสอายุ28ค่ะ พี่หมากอายุ41
ดิฉันกับแฟนเรารู้จักกันทางเฟสบุ๊คค่ะ เนื่องจากเราทำงานบริษัทเดียวกัน แต่ภัสอยู่ต่างจังหวัดค่ะ ส่วนพี่หมากอยู่สำนักงานในกทม.
คุยกันแรกๆก็มีปัญหาเลยค่ะ พี่หมากมีคนที่เค้าคุยด้วยอยู่แล้ว ซึ่งเป็นเพื่อยที่เรียนป.โทด้วยกันค่ะ ชื่อพี่กันค่ะ ตอนนั้นพี่หมากก็บอกว่ายังไม่ตกลงคบกับพี่กันนะคะ แต่ก็คุยกันสนิทกันระดับหนึ่ง พี่กันเป็นแม่หม้ายลูกหนึ่งค่ะ
หลังจากคุยกันสัก1-2เดือน ภัสกับพี่หมากเราตกลงคบหาในฐานะแฟนกัน ทุกอย่างดูเหมือนจะโอเค แต่แล้ววันหนึ่งพี่หมากลบภัสออกจากเฟสค่ะ และเปลี่ยนรูปโปรไฟล์แลัหน้าปกเป็นรูปคู่พี่กันค่ะ ตอนนั้นช็อคมากค่ะ เหมือนโดนตบหน้าค่ะ งงไปหมด แต่พี่หมากก็บอกภัสตามตรงนัคะว่า จำเป็นต้องเป็นแบบนี้ เพราะพี่กัน ค่อนข้างเอาเรื่องอยู่ มีไปรังควาญที่สำนักงานด้วย ภัสฟังก็พยายามเข้าใจค่ะ ทุกคนมีเหตุผลกันทั้งนั้น
หลังจากวันนั้นภัสก็อยู่กับคำสัญญากับความหวังที่พี่หมากบอก ว่าจะเลิกกับพี่กันแล้วมาคบกับภัสค่ะ พ่อแม่ภัสเองก็บอกให้เลิกคุยนะคะ เพราะยังไงก็อยู่คนละที่อยู่แล้วให้จบๆไปซะ แต่ไม่รู้อะไรทำให้ภัสรอค่ะ ภัสรอพี่หมากตลอด ทั้งๆที่ภัสเองก็มีคนอื่นเข้ามาคุยนะคะ และก็ไม่ต้องทนกับรักช้ำๆระยะไกลด้วย อาจเป็นเพราะรักก็ได้
หลังจากคบกันได้ประมาณ1ปีกว่าๆ ภัสตัดสินใจย้ายขึ้นกทม.เพื่อมาอยู่ใกล้ๆพี่หมากค่ะ ใช่ค่ะ เราใกล้กันมากขึ้น กินข้าวด้วยกันทุกเที่ยง แต่ก็นั่นแหละค่ะ เวลาของภัสคือ จันทร์ถึงศุกร์ เวลาราชการเท่านั้น ผ่านไป1เดือนตัดสินใจถามว่า ทำไมพี่ไม่ไปรับส่งภัสที่ห้องบ้าง เลิกงานนทำไมรีบกลับ อยู่ด้วยกันนานๆไม่ได้หรอ? รู้มั๊ยคะะว่าภัสได้คำตอบว่าอะไร ใช่ค่ะ พี่หมากกับพี่กันอยู่บ้านเดียวกันค่ะ เค้าคบกันลึกซึ้งแล้ว เค้าตกลงคบกันจริงจังหลังจากคบภัสแค่หนึ่งเดือน เจ็บมั๊ยคะ? มันเหมือนวิญญาณออกจากร่างค่ะ
แล้วตอนนั้นเองทุกอย่างมันตีกลับมาให้คิด ครั้งหนึ่งพี่หมากบอกว่าลูกค้าพาไปดูงานต่างประเทศแต่เค้าก็ไปกับพี่กัน ไหนจะรูปถ่ายพรีเว็ดดิ้งที่เค้าไปถ่ายด้วยกัน ซึ่งเพิ่งรู้มูลค่าว่าถ่ายกันครึ่งแสนบาทค่ะ
แต่ที่เล่ามามันไม่ใช่ประเด็นค่ะ เพราะภัสเองก็เลือกเองที่จะยังอยู่ยังรัก ยอมเป็นเบอร์สองด้วยความเต็มใจ ก็เลิกพี่หมากเองนี่คะ จะโทษใครได้ จริงมั๊ย?
แต่แล้วเส้นทางของเบอร์สองอย่างภัสก็เกิดสะดุดค่ะ ถึงแม้ว่าพี่หมากจะรักภัส ภัสก็รักเค้า เรารักกันก็ตาม แต่โลกของเราก็มีแค่ในรั้วที่ทำงานค่ะ โลกภายนอก พี่หมากและพี่กันคือแฟนกัน
ภัสกลายเป็นเด็กโง่ๆคนนึง ที่เอาชีวิตตัวเองไปผูกกับพี่หมาก เพราะคิดว่าเราสองคน คือคนเดียวกัน ปัญหาของเค้าก็คือของเรา ใช่ค่ะ ความรับผิดชอบบางส่วนจึงตกอยู่ที่ภัส เงินใช้จ่ายในแต่ละวัน ค่ารถ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าบัตรเครดิต จริงๆก็รับผิดชอบส่วนนี้มาตั้งแต่ก่อนจะมาอบู่กทม.นะคะ ก็ไม่ได้ซีเรียสค่ะ จ่ายให้แฟนไม่แปลกหรอก แต่พอคิดดีๆ ค่ารถยังพอเข้าใจ แต่ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าบัตรเครดิต ซึ่งคนที่ได้ใช้คือพี่หมากกับพี่กันค่ะ ไม่ใช่ภัส แต่ภัสไม่เคยคิดมาก เพราะบอกแล้วว่า คงทนเห็นคนที่เรารักลำบากไม่ได้ การที่เห็นรอยยิ้มของพี่หใาก คือความสุขของภัสค่ะ
นี่ก็เกือบ3ปีแล้วที่คบกับพี่หมาก ชีวิตมันก็วนเวียนแบบนี้ค่ะ แต่พายุมันโหมตอนช่วง3-4เดือนที่ผ่านมา พี่หมากโดนฟ้องจากหนี้ทั้งหลายที่เค้าสร้างไว้ค่ะ ภัสก็ช่วยตลอดนะคะ ทั้งให้เงินเพื่อไปจ่าย คุยเจรจาแบงค์ ปรึกษาทนาย ทำทุกทางแหละค่ะ เพื่อช่วยพี่หมาก แต่รู้มั๊ยคะ สิ่งที่ได้ตอบแทนคือ การอาละวาด ตะคอก หาว่ายังไงก็ช่วยไม่ได้ อย่าดีแต่พูด
พี่หมากเคยพูดค่ะว่า ภัสน่าจะช่วยเค้าได้มากที่สุด เพราะที่บ้านภัสมีเงิน มีธุรกิจ แต่การที่จะเอาเงินนั้นมาให้เค้านั้น พ่อแม่จะมองยังไง คงมองว่าพี่หมากมาหลอกเงินแน่ๆ เพราะพ่อแม่ท่านก็รู้ว่าพี่หมากยังไม่เลิกกับพี่กัน ต้องยอมรับค่ะว่าภัสจะปรึกษาพ่อทุกเรื่อง พ่อรู้ทุกความเป็นไปค่ะ ภัสเลือกที่จะดิ้นรนเอง เอาเงินเดือนตัวเองให้พี่หมากใช้หนี้และใช้จ่าย ส่วนตัวภัสเองก็รับจ๊อบพิมพ์งาน แปลเอกสาร ทำงานพาสไทม์ ไปตามประสา หาเงินใช้ไปวันๆ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะคิดว่าพี่หมากต้องมีของใช้ดีๆ แต่งตัวดีๆ ก็จะเก็บเงินซื้อเสื้อผ้า นาฬิกา สร้อย รองเท้า ไม่ให้น้อยหน้าใคร บางทีก็ให้พ่อแม่ซื้อของดีๆให้ จะรองเท้าจะกระเป๋าแบรนด์เนม พ่อแม่ก็จัดให้ค่ะ แฟนลูก ก็เหมือนลูกอีกคน คนเราแต่งตัวดี อารมณ์ก็ดีไปด้วย รอยยิ้มก็ตามมา ซึ่งนั่นก็ทำให้ภัสมีความสุขไปด้วยค่ะ
แต่แล้วจุดแตกหักก็เกิดขึ้น เมื่อความเครียดของพี่หมาก นำมาซึ่งคำพูดแย่ๆ ตะคอก ตะหวาด ไล่ ผลักไส บอกว่า ภัสดีแต่พูด ให้หุบปากไปซะ และทางเดียวที่ทำให้เค้าหายจากอาการนี้คือ หาเงินมาปิดหนี้ให้เค้าค่ะ ภัสงง ภัสมีค่าแค่เรื่องเงินหรอคะ?
ภัสอยากรู้ว่ากับพี่กันเค้าเป็นแบบนี้มั๊ย? ภัสถามเค้านะคะคำถามนี้ พี่หมากบอกว่า พี่กันไม่เคยช่วยค่าใช้จ่ายในบ้านเลยค่ะ ซึ่งอันนี้จริงค่ะ เพราะภัสเป็นคนจ่ายเอง พี่กันไม่เคยยินดียินร้ายกับปัญหาของพี่หมาก แต่ก็นั่นแหละค่ะ ต่อให้พี่กันไม่ดี ไม่เคยช่วยเหลือ แต่พี่หมากก็เลือกที่จะให้เค้าอยู่ในบ้าน แต่ภัสที่หมากบอกให้รอ ก็ให้เช่าห้องอยู่คอนโดคนเดียวค่ะ
ภัสทำดีกับเค้ามาตลอดแค่ขอให้เค้าอยู่กับภัส คุยกับภัสดีๆบ้างก็แค่นั้น ไม่ได้เรียกร้องอะไรมาก แอบมาหากันบ้างในวันหยุด ภัสต้องเดินคนเดียวในห้าง ต้องไปไหนมาไหนคนเดียวในกทม.มาปีกว่าแล้วค่ะ ทั้งๆที่มีแฟน
จริงๆภัสก็เหนื่อยนะคะ แต่ก็อดเป็นห่วงพี่หมากไม่ได้ค่ะ อยากตัดใจเดินจากเวลาเค้าไล่ แต่พอเค้ามาคุยดีก็ใจอ่อนตลอด ตอนนี้สับสนค่ะ ไม่รู้จะยังไงกับชีวิตดี ใจหนึ่งก็อยากเลิก ใจหนึ่งก็เป็นห่วงสงสาร
บางครั้งก็อดขำตัวเองไม่ได้ ไม่มีตังนะคะ มีอยู่2-3ร้อยก็ให้พี่หมากค่ะ แล้วตัวเองก็กินนมกินน้ำที่ติดตู้เย็นประทังชีวิต แล้วรับจ๊อบพาสไทม์ได้มาครั้งละสี่ห้าร้อย ก็ยังจะแบ่งเค้าอีก อนาถใจ อยากขำ อยากร้องไห้ไปพร้อมๆกัน
ถ้าคุณมีแฟนแบบพี่หมากคุณจะทำยังไงคะ?
ภัสขอถามอีกอย่าง ภัสทำหน้าที่แฟนบกพร่องตรงไหนรึป่าวคะ หรือจริงๆภัสเรียกร้องเกินสถานะเบอร์สองคะ?
ข้อมูลเพิ่มเติมค่ะ
-พี่หมากกับพี่กันไม่ได้แต่งงานกันค่ะ แค่ซื้อแพ็คเกจพรีเว็ดดิ้งถ่ายรูปกันเล่นๆ ถ่ายเล่นไป5หมื่นกว่า เลวเน๊อะ รูดบัตรไปค่ะ และคนจ่ายคือภัสค่ะ
-ภัสกับพี่หมากยังไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งค่ะ
-พี่กันไม่ได้รักพี่หมากค่ะ แต่เค้าขออาศัยบ้านพี่หมากเพราะไม่มีที่ไป เค้ารอให้ลูกเค้าเรียนจบมีงานทำ เค้าก็จะไปอยู่กับลูกเค้าค่ะ
-ภัสคิดได้ค่ะ คิดได้มาซักพักแล้วค่ะ แต่ภัสกำลังรอวันที่พี่หมากคิดมาหาภัส แล้วภัสไม่เอาค่ะ ระยะหลังภัสเริ่มไม่ให้ตังค์ก้อนแล้วค่ะ บางครั้งก็ให้ตังค์แบบเหมือนให้เด็กๆอะค่ะที่ละร้อย สองร้อย ไปกินข้าวซะ!!!
-ตอนนี้ภัสย้ายเข้าสำนักงานที่ใหญ่กว่าดีกว่าค่ะ เราไม่ค่อยเจอกันแล้วค่ะ ก็เป็นโชคดีของภัสที่อย่างน้อยก็ไม่ต้องจ่ายค่าอาหารกลางวันทุกวัน
-เชื่อว่าบางคนต้องสงสัยว่าพี่หมากไม่มัเงินเลยหรอ หนี้เยอะค่ะ เยอะมากเงินเดือน4-5หมื่นค่ะ แต่หักเงินกู้สหกรณ์เอย เงินกู้บ้านเอย นู้นนี่ตามประสาพนักงานราชการ รัฐวิสาหกิจอะค่ะ เดือนนึงเหลือเงินเดือน 500-1500บาท (อันนี้ภัสเห็นว่าจริงค่ะ เพราะเห็นทั้งสลิปและระบบจ่ายเงินของบริษัทด้วย)
ถ้าคุณเป็นฉัน จะยังอยู่เคียงข้างคนๆนี้อีกมั๊ย?
ดิฉันเองขอเรียกตัวเองว่าภัสนะคะ ส่วนแฟนขอเรียกว่าพี่หมาก
ภัสอายุ28ค่ะ พี่หมากอายุ41
ดิฉันกับแฟนเรารู้จักกันทางเฟสบุ๊คค่ะ เนื่องจากเราทำงานบริษัทเดียวกัน แต่ภัสอยู่ต่างจังหวัดค่ะ ส่วนพี่หมากอยู่สำนักงานในกทม.
คุยกันแรกๆก็มีปัญหาเลยค่ะ พี่หมากมีคนที่เค้าคุยด้วยอยู่แล้ว ซึ่งเป็นเพื่อยที่เรียนป.โทด้วยกันค่ะ ชื่อพี่กันค่ะ ตอนนั้นพี่หมากก็บอกว่ายังไม่ตกลงคบกับพี่กันนะคะ แต่ก็คุยกันสนิทกันระดับหนึ่ง พี่กันเป็นแม่หม้ายลูกหนึ่งค่ะ
หลังจากคุยกันสัก1-2เดือน ภัสกับพี่หมากเราตกลงคบหาในฐานะแฟนกัน ทุกอย่างดูเหมือนจะโอเค แต่แล้ววันหนึ่งพี่หมากลบภัสออกจากเฟสค่ะ และเปลี่ยนรูปโปรไฟล์แลัหน้าปกเป็นรูปคู่พี่กันค่ะ ตอนนั้นช็อคมากค่ะ เหมือนโดนตบหน้าค่ะ งงไปหมด แต่พี่หมากก็บอกภัสตามตรงนัคะว่า จำเป็นต้องเป็นแบบนี้ เพราะพี่กัน ค่อนข้างเอาเรื่องอยู่ มีไปรังควาญที่สำนักงานด้วย ภัสฟังก็พยายามเข้าใจค่ะ ทุกคนมีเหตุผลกันทั้งนั้น
หลังจากวันนั้นภัสก็อยู่กับคำสัญญากับความหวังที่พี่หมากบอก ว่าจะเลิกกับพี่กันแล้วมาคบกับภัสค่ะ พ่อแม่ภัสเองก็บอกให้เลิกคุยนะคะ เพราะยังไงก็อยู่คนละที่อยู่แล้วให้จบๆไปซะ แต่ไม่รู้อะไรทำให้ภัสรอค่ะ ภัสรอพี่หมากตลอด ทั้งๆที่ภัสเองก็มีคนอื่นเข้ามาคุยนะคะ และก็ไม่ต้องทนกับรักช้ำๆระยะไกลด้วย อาจเป็นเพราะรักก็ได้
หลังจากคบกันได้ประมาณ1ปีกว่าๆ ภัสตัดสินใจย้ายขึ้นกทม.เพื่อมาอยู่ใกล้ๆพี่หมากค่ะ ใช่ค่ะ เราใกล้กันมากขึ้น กินข้าวด้วยกันทุกเที่ยง แต่ก็นั่นแหละค่ะ เวลาของภัสคือ จันทร์ถึงศุกร์ เวลาราชการเท่านั้น ผ่านไป1เดือนตัดสินใจถามว่า ทำไมพี่ไม่ไปรับส่งภัสที่ห้องบ้าง เลิกงานนทำไมรีบกลับ อยู่ด้วยกันนานๆไม่ได้หรอ? รู้มั๊ยคะะว่าภัสได้คำตอบว่าอะไร ใช่ค่ะ พี่หมากกับพี่กันอยู่บ้านเดียวกันค่ะ เค้าคบกันลึกซึ้งแล้ว เค้าตกลงคบกันจริงจังหลังจากคบภัสแค่หนึ่งเดือน เจ็บมั๊ยคะ? มันเหมือนวิญญาณออกจากร่างค่ะ
แล้วตอนนั้นเองทุกอย่างมันตีกลับมาให้คิด ครั้งหนึ่งพี่หมากบอกว่าลูกค้าพาไปดูงานต่างประเทศแต่เค้าก็ไปกับพี่กัน ไหนจะรูปถ่ายพรีเว็ดดิ้งที่เค้าไปถ่ายด้วยกัน ซึ่งเพิ่งรู้มูลค่าว่าถ่ายกันครึ่งแสนบาทค่ะ
แต่ที่เล่ามามันไม่ใช่ประเด็นค่ะ เพราะภัสเองก็เลือกเองที่จะยังอยู่ยังรัก ยอมเป็นเบอร์สองด้วยความเต็มใจ ก็เลิกพี่หมากเองนี่คะ จะโทษใครได้ จริงมั๊ย?
แต่แล้วเส้นทางของเบอร์สองอย่างภัสก็เกิดสะดุดค่ะ ถึงแม้ว่าพี่หมากจะรักภัส ภัสก็รักเค้า เรารักกันก็ตาม แต่โลกของเราก็มีแค่ในรั้วที่ทำงานค่ะ โลกภายนอก พี่หมากและพี่กันคือแฟนกัน
ภัสกลายเป็นเด็กโง่ๆคนนึง ที่เอาชีวิตตัวเองไปผูกกับพี่หมาก เพราะคิดว่าเราสองคน คือคนเดียวกัน ปัญหาของเค้าก็คือของเรา ใช่ค่ะ ความรับผิดชอบบางส่วนจึงตกอยู่ที่ภัส เงินใช้จ่ายในแต่ละวัน ค่ารถ ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าบัตรเครดิต จริงๆก็รับผิดชอบส่วนนี้มาตั้งแต่ก่อนจะมาอบู่กทม.นะคะ ก็ไม่ได้ซีเรียสค่ะ จ่ายให้แฟนไม่แปลกหรอก แต่พอคิดดีๆ ค่ารถยังพอเข้าใจ แต่ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าบัตรเครดิต ซึ่งคนที่ได้ใช้คือพี่หมากกับพี่กันค่ะ ไม่ใช่ภัส แต่ภัสไม่เคยคิดมาก เพราะบอกแล้วว่า คงทนเห็นคนที่เรารักลำบากไม่ได้ การที่เห็นรอยยิ้มของพี่หใาก คือความสุขของภัสค่ะ
นี่ก็เกือบ3ปีแล้วที่คบกับพี่หมาก ชีวิตมันก็วนเวียนแบบนี้ค่ะ แต่พายุมันโหมตอนช่วง3-4เดือนที่ผ่านมา พี่หมากโดนฟ้องจากหนี้ทั้งหลายที่เค้าสร้างไว้ค่ะ ภัสก็ช่วยตลอดนะคะ ทั้งให้เงินเพื่อไปจ่าย คุยเจรจาแบงค์ ปรึกษาทนาย ทำทุกทางแหละค่ะ เพื่อช่วยพี่หมาก แต่รู้มั๊ยคะ สิ่งที่ได้ตอบแทนคือ การอาละวาด ตะคอก หาว่ายังไงก็ช่วยไม่ได้ อย่าดีแต่พูด
พี่หมากเคยพูดค่ะว่า ภัสน่าจะช่วยเค้าได้มากที่สุด เพราะที่บ้านภัสมีเงิน มีธุรกิจ แต่การที่จะเอาเงินนั้นมาให้เค้านั้น พ่อแม่จะมองยังไง คงมองว่าพี่หมากมาหลอกเงินแน่ๆ เพราะพ่อแม่ท่านก็รู้ว่าพี่หมากยังไม่เลิกกับพี่กัน ต้องยอมรับค่ะว่าภัสจะปรึกษาพ่อทุกเรื่อง พ่อรู้ทุกความเป็นไปค่ะ ภัสเลือกที่จะดิ้นรนเอง เอาเงินเดือนตัวเองให้พี่หมากใช้หนี้และใช้จ่าย ส่วนตัวภัสเองก็รับจ๊อบพิมพ์งาน แปลเอกสาร ทำงานพาสไทม์ ไปตามประสา หาเงินใช้ไปวันๆ แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะคิดว่าพี่หมากต้องมีของใช้ดีๆ แต่งตัวดีๆ ก็จะเก็บเงินซื้อเสื้อผ้า นาฬิกา สร้อย รองเท้า ไม่ให้น้อยหน้าใคร บางทีก็ให้พ่อแม่ซื้อของดีๆให้ จะรองเท้าจะกระเป๋าแบรนด์เนม พ่อแม่ก็จัดให้ค่ะ แฟนลูก ก็เหมือนลูกอีกคน คนเราแต่งตัวดี อารมณ์ก็ดีไปด้วย รอยยิ้มก็ตามมา ซึ่งนั่นก็ทำให้ภัสมีความสุขไปด้วยค่ะ
แต่แล้วจุดแตกหักก็เกิดขึ้น เมื่อความเครียดของพี่หมาก นำมาซึ่งคำพูดแย่ๆ ตะคอก ตะหวาด ไล่ ผลักไส บอกว่า ภัสดีแต่พูด ให้หุบปากไปซะ และทางเดียวที่ทำให้เค้าหายจากอาการนี้คือ หาเงินมาปิดหนี้ให้เค้าค่ะ ภัสงง ภัสมีค่าแค่เรื่องเงินหรอคะ?
ภัสอยากรู้ว่ากับพี่กันเค้าเป็นแบบนี้มั๊ย? ภัสถามเค้านะคะคำถามนี้ พี่หมากบอกว่า พี่กันไม่เคยช่วยค่าใช้จ่ายในบ้านเลยค่ะ ซึ่งอันนี้จริงค่ะ เพราะภัสเป็นคนจ่ายเอง พี่กันไม่เคยยินดียินร้ายกับปัญหาของพี่หมาก แต่ก็นั่นแหละค่ะ ต่อให้พี่กันไม่ดี ไม่เคยช่วยเหลือ แต่พี่หมากก็เลือกที่จะให้เค้าอยู่ในบ้าน แต่ภัสที่หมากบอกให้รอ ก็ให้เช่าห้องอยู่คอนโดคนเดียวค่ะ
ภัสทำดีกับเค้ามาตลอดแค่ขอให้เค้าอยู่กับภัส คุยกับภัสดีๆบ้างก็แค่นั้น ไม่ได้เรียกร้องอะไรมาก แอบมาหากันบ้างในวันหยุด ภัสต้องเดินคนเดียวในห้าง ต้องไปไหนมาไหนคนเดียวในกทม.มาปีกว่าแล้วค่ะ ทั้งๆที่มีแฟน
จริงๆภัสก็เหนื่อยนะคะ แต่ก็อดเป็นห่วงพี่หมากไม่ได้ค่ะ อยากตัดใจเดินจากเวลาเค้าไล่ แต่พอเค้ามาคุยดีก็ใจอ่อนตลอด ตอนนี้สับสนค่ะ ไม่รู้จะยังไงกับชีวิตดี ใจหนึ่งก็อยากเลิก ใจหนึ่งก็เป็นห่วงสงสาร
บางครั้งก็อดขำตัวเองไม่ได้ ไม่มีตังนะคะ มีอยู่2-3ร้อยก็ให้พี่หมากค่ะ แล้วตัวเองก็กินนมกินน้ำที่ติดตู้เย็นประทังชีวิต แล้วรับจ๊อบพาสไทม์ได้มาครั้งละสี่ห้าร้อย ก็ยังจะแบ่งเค้าอีก อนาถใจ อยากขำ อยากร้องไห้ไปพร้อมๆกัน
ถ้าคุณมีแฟนแบบพี่หมากคุณจะทำยังไงคะ?
ภัสขอถามอีกอย่าง ภัสทำหน้าที่แฟนบกพร่องตรงไหนรึป่าวคะ หรือจริงๆภัสเรียกร้องเกินสถานะเบอร์สองคะ?
ข้อมูลเพิ่มเติมค่ะ
-พี่หมากกับพี่กันไม่ได้แต่งงานกันค่ะ แค่ซื้อแพ็คเกจพรีเว็ดดิ้งถ่ายรูปกันเล่นๆ ถ่ายเล่นไป5หมื่นกว่า เลวเน๊อะ รูดบัตรไปค่ะ และคนจ่ายคือภัสค่ะ
-ภัสกับพี่หมากยังไม่เคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งค่ะ
-พี่กันไม่ได้รักพี่หมากค่ะ แต่เค้าขออาศัยบ้านพี่หมากเพราะไม่มีที่ไป เค้ารอให้ลูกเค้าเรียนจบมีงานทำ เค้าก็จะไปอยู่กับลูกเค้าค่ะ
-ภัสคิดได้ค่ะ คิดได้มาซักพักแล้วค่ะ แต่ภัสกำลังรอวันที่พี่หมากคิดมาหาภัส แล้วภัสไม่เอาค่ะ ระยะหลังภัสเริ่มไม่ให้ตังค์ก้อนแล้วค่ะ บางครั้งก็ให้ตังค์แบบเหมือนให้เด็กๆอะค่ะที่ละร้อย สองร้อย ไปกินข้าวซะ!!!
-ตอนนี้ภัสย้ายเข้าสำนักงานที่ใหญ่กว่าดีกว่าค่ะ เราไม่ค่อยเจอกันแล้วค่ะ ก็เป็นโชคดีของภัสที่อย่างน้อยก็ไม่ต้องจ่ายค่าอาหารกลางวันทุกวัน
-เชื่อว่าบางคนต้องสงสัยว่าพี่หมากไม่มัเงินเลยหรอ หนี้เยอะค่ะ เยอะมากเงินเดือน4-5หมื่นค่ะ แต่หักเงินกู้สหกรณ์เอย เงินกู้บ้านเอย นู้นนี่ตามประสาพนักงานราชการ รัฐวิสาหกิจอะค่ะ เดือนนึงเหลือเงินเดือน 500-1500บาท (อันนี้ภัสเห็นว่าจริงค่ะ เพราะเห็นทั้งสลิปและระบบจ่ายเงินของบริษัทด้วย)