สวัสดีค่ะ อันนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ตั้งกระทู้นะคะ อาจจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะคะ
คือ เรื่องมันมาจากเราได้ไปพบกับผู้หญิงคนนึงซึ่งอายุมากกว่าเราค่ะ ขอใช้นามสมมติว่า "ที" แล้วกันนะคะ ตอนแรกเราพบกันที่ที่ทำงานของพี่ทีค่ะ เราก็เฉยๆไม่ได้สนิทหรืออะไรกับพี่ทีมากมายเลยค่ะ แค่เจอกันก็ยิ้มๆให้ไม่มีอะไรมาก แต่อยู่มาวันนึงเพื่อนสนิทเราก็มาชักชวนและแนะนำให้รู้จักกับพี่ที(แบบทางการ) ทำให้เริ่มคุยกันมากขึ้นค่ะ พอมาวันนึงเราก็หาโทรศัพท์ไม่เจอค่ะ เค้าเลยให้ยืมโทรศัพท์โทรหาเครื่องเรา ก็เลยเป็นอันว่าแลกเบอร์กันโดยปริยาย ตอนแรกเราก็ไม่ได้ใส่ใจมากหรอกค่ะ คิดว่าก็แค่แบบพี่น้องกันมีเบอร์ไว้ก็ดีเหมือนกันจะได้ติดต่อได้ง่าย
จนมาวันนึงค่ะ เรากับพี่ทีก็เจอกันที่เดิมแต่วันนั้นพี่ทีไม่สบายมากๆ(ฝืนตัวเองไปทำงาน) เราก็ดูแลพี่เค้า ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าพี่ทีเค้าอยู่หอพักคนเดียวเลยช่วยพี่เค้า หลังจากวันนั้นเราสองคนก็เริ่มโทรติดต่อกันเรื่อยๆ จนเรารู้สึกดีกับพี่เค้ามาก เรียกได้ว่ารักพี่เค้าเลยก็ได้ วันนึงพี่เค้าก็มาบอกเราว่าเค้าอาจจะลาออกจากที่ทำงาน ทันทีที่ได้ยินเรารู้สึกปวดใจมากไม่อยากให้พี่เขาไปเลย พี่เค้าเลยให้สัญญากับเราไว้ 2 ข้อคือ
1. ถ้าหากจะไปจริงๆจะบอกเราเป็นคนแรก
2. จะไม่ลืมเราเลย
พอเมื่อวันปีใหม่ปีที่แล้วเราก็กลับบ้านไปฉลองกับที่บ้าน เราเลยโทรหาพี่ทีกะว่าจะอวยพรปีใหม่ แต่พี่เขาไม่รับสาย ตอนนั้นเลยคิดว่าสงสัยพี่เขาอยู่กับครอบครัวเลยไม่โทรต่อ ผ่านไปได้ซัก 1 อาทิตย์พี่ทีก็ไม่รับโทรศัพท์เราเลย จนเพื่อนสนิทเราบอกว่าพี่ทีลาออกจากงานไปแล้ว ตอนนั้นเราตกใจและเสียใจมากรู้สึกเหมือนกับว่าทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะเลย เราเลยไปแถวๆนั้นบ่อยมากแต่ไม่เจอพี่เขาเลย พอโทรไปพี่เขาก็บล็อคเบอร์อีก พอดีเราเจอแม่บ้านที่ที่พี่ทีทำงานพอเราถามเขาก็บอกว่าพี่ทีลาออกไปแต่งงาน ตอนนั้นนี่เราแทบจะล้มทั้งยืน น้ำตานี่ไหลออกมาเองเลย
เรานี่ไม่นึกถึงอะไรแล้ว สัญญาที่พี่ทีให้มันเหมือนไร้ความหมายเลย ถึงตอนนี้เราก็ไม่สามารถติดต่อพี่เขาได้ ทั้งเจ็บใจและเสียใจเลยค่ะ
สัญญาหรือ...พูดส่งๆ!!
คือ เรื่องมันมาจากเราได้ไปพบกับผู้หญิงคนนึงซึ่งอายุมากกว่าเราค่ะ ขอใช้นามสมมติว่า "ที" แล้วกันนะคะ ตอนแรกเราพบกันที่ที่ทำงานของพี่ทีค่ะ เราก็เฉยๆไม่ได้สนิทหรืออะไรกับพี่ทีมากมายเลยค่ะ แค่เจอกันก็ยิ้มๆให้ไม่มีอะไรมาก แต่อยู่มาวันนึงเพื่อนสนิทเราก็มาชักชวนและแนะนำให้รู้จักกับพี่ที(แบบทางการ) ทำให้เริ่มคุยกันมากขึ้นค่ะ พอมาวันนึงเราก็หาโทรศัพท์ไม่เจอค่ะ เค้าเลยให้ยืมโทรศัพท์โทรหาเครื่องเรา ก็เลยเป็นอันว่าแลกเบอร์กันโดยปริยาย ตอนแรกเราก็ไม่ได้ใส่ใจมากหรอกค่ะ คิดว่าก็แค่แบบพี่น้องกันมีเบอร์ไว้ก็ดีเหมือนกันจะได้ติดต่อได้ง่าย
จนมาวันนึงค่ะ เรากับพี่ทีก็เจอกันที่เดิมแต่วันนั้นพี่ทีไม่สบายมากๆ(ฝืนตัวเองไปทำงาน) เราก็ดูแลพี่เค้า ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร คิดว่าพี่ทีเค้าอยู่หอพักคนเดียวเลยช่วยพี่เค้า หลังจากวันนั้นเราสองคนก็เริ่มโทรติดต่อกันเรื่อยๆ จนเรารู้สึกดีกับพี่เค้ามาก เรียกได้ว่ารักพี่เค้าเลยก็ได้ วันนึงพี่เค้าก็มาบอกเราว่าเค้าอาจจะลาออกจากที่ทำงาน ทันทีที่ได้ยินเรารู้สึกปวดใจมากไม่อยากให้พี่เขาไปเลย พี่เค้าเลยให้สัญญากับเราไว้ 2 ข้อคือ
1. ถ้าหากจะไปจริงๆจะบอกเราเป็นคนแรก
2. จะไม่ลืมเราเลย
พอเมื่อวันปีใหม่ปีที่แล้วเราก็กลับบ้านไปฉลองกับที่บ้าน เราเลยโทรหาพี่ทีกะว่าจะอวยพรปีใหม่ แต่พี่เขาไม่รับสาย ตอนนั้นเลยคิดว่าสงสัยพี่เขาอยู่กับครอบครัวเลยไม่โทรต่อ ผ่านไปได้ซัก 1 อาทิตย์พี่ทีก็ไม่รับโทรศัพท์เราเลย จนเพื่อนสนิทเราบอกว่าพี่ทีลาออกจากงานไปแล้ว ตอนนั้นเราตกใจและเสียใจมากรู้สึกเหมือนกับว่าทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะเลย เราเลยไปแถวๆนั้นบ่อยมากแต่ไม่เจอพี่เขาเลย พอโทรไปพี่เขาก็บล็อคเบอร์อีก พอดีเราเจอแม่บ้านที่ที่พี่ทีทำงานพอเราถามเขาก็บอกว่าพี่ทีลาออกไปแต่งงาน ตอนนั้นนี่เราแทบจะล้มทั้งยืน น้ำตานี่ไหลออกมาเองเลย
เรานี่ไม่นึกถึงอะไรแล้ว สัญญาที่พี่ทีให้มันเหมือนไร้ความหมายเลย ถึงตอนนี้เราก็ไม่สามารถติดต่อพี่เขาได้ ทั้งเจ็บใจและเสียใจเลยค่ะ