ต้องบอกก่อนเลยนะครับ ว่าเป็นเรื่องของผม ผมเป็นเกย์คนหนึ่ง ที่เรียนอยู่เมืองฟ้าอมร มหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง แถวๆลาดพร้าว......
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมาไม่นานนี้เอง ราวๆๆสักพักหนึ่ง ผมรุ้จักผู้ชายคนหนึ่ง เค้าชื่อ พี่โอ็ต พี่โอ็ตเป็นคนน่ารัก อัยยาสัยดีที่เดียวหน้าตาจัดว่าดีมาก คนจีบนี้นับแสนล้านชีวิตเพราะ ภาพลักษ์โอเคร ชาติตะกูลโอเคร การศึกษาดีมาก พูดได้หลายภาษา ที่สำคัญ พูดเพราะมากๆๆๆๆๆๆๆ (ๆแสนตัว) 555 ยอมาพอสมครวละเดียวจะได้ใจไปสะ เรื่องราวเริ่มเกิดขึ้นเมือผม กดadd friend อยากจะเป็นหนึ่งในแสนล้านชีวิตนั้น เราเริ่มพูดคุยกัน ถามเอฟวี่ติง จนเราเริ่มสนิทกัน ระดับหนึ่งเรา เริ่มยิงคำถาม ประโยค อ้อมราว 500 กิโลเมตร ประมาณนี้ ผม said : เอ่อ วันนี้พี่สบายดีเหมือนเช่นเคยนะครับ วันนี้ผมเห็นพี่ลงรูปทานข้าว ด้วยนะน่ารักมากมากเลยครับ แฟนพี่ก็น่ารัก มากๆๆเหมาะกันดีครับ พี่โอ็ต said : บ้าหรานั้นเพื่อนสนิท พี่ จริงๆแล้วบอกใครนะพี่โสด T_T (ผมนี้เหมือนได้รับพลังโคสโม่มหาศาล ) แทบกลายล่างเป็นโกลด์เซ็น ผมเดินเกมส์ลุกพี่เค้าอย่างต่อเนื่องแบบไม่ให้ไก่ตื้นมาก ค่อยๆๆ เดินตามแผนชั่วที่ละกว้า ผมว่าพี่เค้าตามทันแต่อาจจะแกล้งเดินตามแผน หรือยังไง ? อันนี้ยังไม่ได้ถาม คุยกันตี 2 ทุกวันพี่เค้าทำงานหนักครับพี่เค้า ผสมเกษรดอกไม้ อยู่ผมก็ทำทักทายทำให้เค้าเห็นหน้า บ่อยๆเข้าว่าถามว่าง่วงไหม นี้ตอบเลยง่วงนะแต่คนมันชอบ เราต้องคุยกับพี่เค้าแบบนั้นประจำ ทุกวันจนเราเริ่มติด บ้าจริง 55555 เขิลนะ คนผีทะเล *-* ตอนนั้นเรามีแฟนนะ แต่เราเหมือนมีเซ้นบางอย่าง ว่าเรากะแฟนคงไปไม่รอด ห่างๆๆกันด้วย เลยไม่ได้สนใจอยากทักกะทักไม่อยากทักก้อไม่ต้องทัก สวยไง >////< ใครบอกผมหรา ผมบอกตัวเอง 5555 ต่อ แต่คนที่ผม stand by รอตอนรับดียิ่งกว่าร้านสะดวกซื้อที่มีจำนวนร้านทุกมุมตุกในเมืองกรุงเปิด 24 ชม ตอนนั้นต้องยอมรับว่ายังไม่กล้าขอไลน์หรือลุกหนักอะไรมาก เดียวไก่ตื้น55 ทำได้เพียง รอเวลานัดหมาย ผมส่งสติกเกอร์ในเฟช ไปโอโห้ จัดมาเต็มเลย ทำไรจ๊ะ กินไรยังนอนดึงจังนะเราน่ะเป็นเด็กเป้นเล็ก ตอนนั้น ปริมมากคือ นั่งตาหวานหน้าแเดงเสมอเหมือนได้รับ ตำแหน่งอะไรสักอย่าง 55 ก็ตามแผนชวนคุยโน้นนี้ ขิงขาไปเลื่อยเปลื่อย จนสมควรแก่เวลา ราวราว 4.30 เราขอตัวนอนเพราะง่วงมาก พี่เค้าต้องทำงานเช้า เราทิ้งประโยคสั้นๆๆ ว่าจะว่าอะไรไหมครับ ถ้า.....พี่เค้า เอ่อ นี้เอาไลน์มาหน่อยดิพอดีพี่ ขี้เกลียดเปิดเฟชบุคอ่ะพอดีพี่เล่นในโทรศัพท์ โอ้ยยยยยยย เท่านั้นละ ผมนี้เข่าแทบทรุด มือสั้นราวผีเข้า พิมพ์ผิดพิมพ์ถูก พอพิมพ์เสร็จ ก็มีสติกเกอร์ไลน์เด้งมา โอ้ยๆๆๆ ขนนี้ลุกไม่หมดมันเป็นความปิติล้นพ้น ล้นท่วมหัวใจ (อะไรจะขนาดนั้นคุณ เน่า ) เราเริ่มคุยกันมากขึ้น บ่อยขึ้นห่วงใย ค่อยเอาใจส่งกำลังใจให้เสมอตอนนั้นประมาณ 1 เดือนที่ผมอยู่สุพรรณบุรี(ม ปิดเทมอ) ผมบอกว่าผมจะกลับมาเรียนแล้วนะ พี่เค้าก็อยากเจออยากทำความรุ้จักอยากทานข้าว ด้วยผมก็บ่ายเบี้ยงมาตลอด (รักนวลสงวนตัวยิ่งยวด) เพราะตอนนั้น อ้วนละรุ้สึกไม่พร้อมที่จะออกเดทต้องยอมรับว่ากลัวพลาดมากๆๆ กับคนนี้เหมือนเริ่มต้นที่จะชอบพี่เค้า ยิ่งพี่เค้าเล่นด้วยโอ้ยยยย คุณพระยิ่งไปกันใหญ่เลยที่นี้ เราก็ตั้งปนิฐานแน่วแน่เลยว่าจะลดน้ำหนัก ก็ลดลงได้โอเคร แหล่ะ ก็เลยอ่อยโน้นนี้ จนในที่สุดเจอกัน ชั่วโมงแรกที่เจอ คุณครับ หัวใจผมนี้เต้นไม่เป็นจังหวะเลย ตื้นเต้นบวกดีใจ พี่เค้าตรงสเปกมากๆๆ เรียกว่าระทวยอ่ะชั่วโมงนั้น เค้าไปญี่ปุ่นมาเอาขนมมาฟากถึงห้อง โอ้ยๆๆ ถึงแม้จะเป็น 15 นาที ที่แสนสั่นเพราะพี่เค้าเป็น คนACTIVE สุดพลัง+มีธุระต่องานแต่งน่ะ แต่ไม่เห็นผอม(แซว) ก็กอดกัน หอมกันแบบใสๆราวเด็กมัธยม โอ้ยๆๆๆคุณครับ ผมนี้วารีดำเนินเลยครับ ลมปานแทบแตกซานกันเลยที่เดียว อ้าวน่าาาาา ครั้งแรกถือว่าเป็นการเริ่มต้นดีดี ของความรุ้สึก เนอะผมก็กลับไปก็คุยกันปกติทุกวัน ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ได้บ่อยเท่าเดิมแต่ก็ไม่ได้หายไป ก็ยังติดต่อสือสารกันเหมือนเดิม ผมเรียนพี่เค้าทำธุรกิจส่วนตัวของที่บ้านด้วย แล้วก็ธุรกิจตัวเองด้วย เยอะไปหมดส่งสัยต้องการความมั่นคงในชีวิตมั้ง ตอนนี้ถามผม ผมมีความสุขดีเลยที่เดียวละไม่รู้ทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรหน้า ไม่อยากคิดเลย รุ้แค่ว่าใช่ชีวิตในปัจจุบัน ก็น่าจะโอเคร ละพี่โอ็คเค้าเคยพูดกับผมคำหนึ่งว่า พี่คิดว่าถ้ารักกันแล้วดูแลกัน ไปเลื่อยๆๆพี่ว่าก็โอเครนะพูดรุ้เรื่อง ก็โอเครละ ผมก็หวังให้มันเป็นอย่างนั้นละครับ วันนี้พักไว้แค่นี้ก่อนเนอะ ไว้มีเรื่อวราวอะไรดีจะแวะเวียนมาแรกเปลี่ยนพูดคุย กันนะพวกยูว์ บลายยยย
กล้าพอไหม กับการเริ่มต้นรักใครสักคน (GAY)
เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมาไม่นานนี้เอง ราวๆๆสักพักหนึ่ง ผมรุ้จักผู้ชายคนหนึ่ง เค้าชื่อ พี่โอ็ต พี่โอ็ตเป็นคนน่ารัก อัยยาสัยดีที่เดียวหน้าตาจัดว่าดีมาก คนจีบนี้นับแสนล้านชีวิตเพราะ ภาพลักษ์โอเคร ชาติตะกูลโอเคร การศึกษาดีมาก พูดได้หลายภาษา ที่สำคัญ พูดเพราะมากๆๆๆๆๆๆๆ (ๆแสนตัว) 555 ยอมาพอสมครวละเดียวจะได้ใจไปสะ เรื่องราวเริ่มเกิดขึ้นเมือผม กดadd friend อยากจะเป็นหนึ่งในแสนล้านชีวิตนั้น เราเริ่มพูดคุยกัน ถามเอฟวี่ติง จนเราเริ่มสนิทกัน ระดับหนึ่งเรา เริ่มยิงคำถาม ประโยค อ้อมราว 500 กิโลเมตร ประมาณนี้ ผม said : เอ่อ วันนี้พี่สบายดีเหมือนเช่นเคยนะครับ วันนี้ผมเห็นพี่ลงรูปทานข้าว ด้วยนะน่ารักมากมากเลยครับ แฟนพี่ก็น่ารัก มากๆๆเหมาะกันดีครับ พี่โอ็ต said : บ้าหรานั้นเพื่อนสนิท พี่ จริงๆแล้วบอกใครนะพี่โสด T_T (ผมนี้เหมือนได้รับพลังโคสโม่มหาศาล ) แทบกลายล่างเป็นโกลด์เซ็น ผมเดินเกมส์ลุกพี่เค้าอย่างต่อเนื่องแบบไม่ให้ไก่ตื้นมาก ค่อยๆๆ เดินตามแผนชั่วที่ละกว้า ผมว่าพี่เค้าตามทันแต่อาจจะแกล้งเดินตามแผน หรือยังไง ? อันนี้ยังไม่ได้ถาม คุยกันตี 2 ทุกวันพี่เค้าทำงานหนักครับพี่เค้า ผสมเกษรดอกไม้ อยู่ผมก็ทำทักทายทำให้เค้าเห็นหน้า บ่อยๆเข้าว่าถามว่าง่วงไหม นี้ตอบเลยง่วงนะแต่คนมันชอบ เราต้องคุยกับพี่เค้าแบบนั้นประจำ ทุกวันจนเราเริ่มติด บ้าจริง 55555 เขิลนะ คนผีทะเล *-* ตอนนั้นเรามีแฟนนะ แต่เราเหมือนมีเซ้นบางอย่าง ว่าเรากะแฟนคงไปไม่รอด ห่างๆๆกันด้วย เลยไม่ได้สนใจอยากทักกะทักไม่อยากทักก้อไม่ต้องทัก สวยไง >////< ใครบอกผมหรา ผมบอกตัวเอง 5555 ต่อ แต่คนที่ผม stand by รอตอนรับดียิ่งกว่าร้านสะดวกซื้อที่มีจำนวนร้านทุกมุมตุกในเมืองกรุงเปิด 24 ชม ตอนนั้นต้องยอมรับว่ายังไม่กล้าขอไลน์หรือลุกหนักอะไรมาก เดียวไก่ตื้น55 ทำได้เพียง รอเวลานัดหมาย ผมส่งสติกเกอร์ในเฟช ไปโอโห้ จัดมาเต็มเลย ทำไรจ๊ะ กินไรยังนอนดึงจังนะเราน่ะเป็นเด็กเป้นเล็ก ตอนนั้น ปริมมากคือ นั่งตาหวานหน้าแเดงเสมอเหมือนได้รับ ตำแหน่งอะไรสักอย่าง 55 ก็ตามแผนชวนคุยโน้นนี้ ขิงขาไปเลื่อยเปลื่อย จนสมควรแก่เวลา ราวราว 4.30 เราขอตัวนอนเพราะง่วงมาก พี่เค้าต้องทำงานเช้า เราทิ้งประโยคสั้นๆๆ ว่าจะว่าอะไรไหมครับ ถ้า.....พี่เค้า เอ่อ นี้เอาไลน์มาหน่อยดิพอดีพี่ ขี้เกลียดเปิดเฟชบุคอ่ะพอดีพี่เล่นในโทรศัพท์ โอ้ยยยยยยย เท่านั้นละ ผมนี้เข่าแทบทรุด มือสั้นราวผีเข้า พิมพ์ผิดพิมพ์ถูก พอพิมพ์เสร็จ ก็มีสติกเกอร์ไลน์เด้งมา โอ้ยๆๆๆ ขนนี้ลุกไม่หมดมันเป็นความปิติล้นพ้น ล้นท่วมหัวใจ (อะไรจะขนาดนั้นคุณ เน่า ) เราเริ่มคุยกันมากขึ้น บ่อยขึ้นห่วงใย ค่อยเอาใจส่งกำลังใจให้เสมอตอนนั้นประมาณ 1 เดือนที่ผมอยู่สุพรรณบุรี(ม ปิดเทมอ) ผมบอกว่าผมจะกลับมาเรียนแล้วนะ พี่เค้าก็อยากเจออยากทำความรุ้จักอยากทานข้าว ด้วยผมก็บ่ายเบี้ยงมาตลอด (รักนวลสงวนตัวยิ่งยวด) เพราะตอนนั้น อ้วนละรุ้สึกไม่พร้อมที่จะออกเดทต้องยอมรับว่ากลัวพลาดมากๆๆ กับคนนี้เหมือนเริ่มต้นที่จะชอบพี่เค้า ยิ่งพี่เค้าเล่นด้วยโอ้ยยยย คุณพระยิ่งไปกันใหญ่เลยที่นี้ เราก็ตั้งปนิฐานแน่วแน่เลยว่าจะลดน้ำหนัก ก็ลดลงได้โอเคร แหล่ะ ก็เลยอ่อยโน้นนี้ จนในที่สุดเจอกัน ชั่วโมงแรกที่เจอ คุณครับ หัวใจผมนี้เต้นไม่เป็นจังหวะเลย ตื้นเต้นบวกดีใจ พี่เค้าตรงสเปกมากๆๆ เรียกว่าระทวยอ่ะชั่วโมงนั้น เค้าไปญี่ปุ่นมาเอาขนมมาฟากถึงห้อง โอ้ยๆๆ ถึงแม้จะเป็น 15 นาที ที่แสนสั่นเพราะพี่เค้าเป็น คนACTIVE สุดพลัง+มีธุระต่องานแต่งน่ะ แต่ไม่เห็นผอม(แซว) ก็กอดกัน หอมกันแบบใสๆราวเด็กมัธยม โอ้ยๆๆๆคุณครับ ผมนี้วารีดำเนินเลยครับ ลมปานแทบแตกซานกันเลยที่เดียว อ้าวน่าาาาา ครั้งแรกถือว่าเป็นการเริ่มต้นดีดี ของความรุ้สึก เนอะผมก็กลับไปก็คุยกันปกติทุกวัน ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ได้บ่อยเท่าเดิมแต่ก็ไม่ได้หายไป ก็ยังติดต่อสือสารกันเหมือนเดิม ผมเรียนพี่เค้าทำธุรกิจส่วนตัวของที่บ้านด้วย แล้วก็ธุรกิจตัวเองด้วย เยอะไปหมดส่งสัยต้องการความมั่นคงในชีวิตมั้ง ตอนนี้ถามผม ผมมีความสุขดีเลยที่เดียวละไม่รู้ทางข้างหน้าจะเป็นอย่างไรหน้า ไม่อยากคิดเลย รุ้แค่ว่าใช่ชีวิตในปัจจุบัน ก็น่าจะโอเคร ละพี่โอ็คเค้าเคยพูดกับผมคำหนึ่งว่า พี่คิดว่าถ้ารักกันแล้วดูแลกัน ไปเลื่อยๆๆพี่ว่าก็โอเครนะพูดรุ้เรื่อง ก็โอเครละ ผมก็หวังให้มันเป็นอย่างนั้นละครับ วันนี้พักไว้แค่นี้ก่อนเนอะ ไว้มีเรื่อวราวอะไรดีจะแวะเวียนมาแรกเปลี่ยนพูดคุย กันนะพวกยูว์ บลายยยย