เช้าตรู่ของวันที่ 15/11/57 ที่ผ่านมา นาฬิกาปลุกเวลา 05:00 น. เป็นปกติทุกวัน อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก่อนออกจากห้องก็บอกแฟนว่า "ไปทำงานก่อนนะ" เหมือนทุกวันเป็นปกติ ออกจากห้อง ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซต์ สตาร์ทออกไป แต่ในใจหวิวๆไม่ปกติ และไม่ค่อยมั่นใจเลยในวันนี้ ขับรถไปตามทางพลางปลอบใจตัวเองว่าคงไม่มีอะไร แต่แล้วเหตุการณ์ก็เปลี่ยนไป เมื่อรถผมชนกับแท็กซี่ ร่างลอยไปเล็กน้อย ไปตกที่บาทวิถีทางเข้าปั้มหอยเส้นเลียบทางด่วนพอดี ตั้งแต่รถชนจนร่างกระแทกพื้นรู้สึกตัวตลอดเวลา จึงรู้ตัวว่าไม่เป็นอะไรมาก ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง สำรวจตัวเอง มีแผลถลอกที่ศอกซ้าย มีเลือดไหลที่นิ้วมือขวาแค่นั้น
ลุงคนขับลงมาถามเป็นอะไรไหม ลุงคนนั้นแก่ผมขาวหมดแล้ว ผมตอบไปไม่เป็นอะไรลุงแค่นี้เอง ช่างมันเถอะ ในใจคิดคงไม่เรียกร้องอะไรจากลุงตั้งแต่เห็นลุงลงรถมา ไม่นานก็มีหญิงสาวสองคนเดินมาถามว่า "เป็นอะไรรึเปล่า ไปโรงพยาบาลไหม" ผมก็ได้แต่ตอบว่า"ไม่เป็นไรๆ แผลแค่นี้เอง" แล้วก็มีเพื่อนของหญิงสาวสองคนนั้นเดินมาบอกผมว่า "ไปโรงพยาบาลก็ได้นะคะพี่" ผมก็ได้แต่ยืนยันว่า"ไม่เป็นไรจริงๆ" แต่ดูเหมือนพวกเธอไม่ค่อยสบายใจนักที่ได้คำตอบแบบนั้น (ทั้งๆที่พวกเธอไม่ใช่คู่กรณีในเรื่องนี้เลย เป็นเพียงลูกค้าที่โบกแท็กซี่ ส่วนคู่กรณีตัวจริงนั้นหันกลับมาอีกทีก็หายไปซะแล้ว)
ไม่นานหนึ่งในนั้นเลยเอ่ยออกมาว่า "งั้นให้หนูซื้อยาทา ซื้อพลาสเตอร์ให้ก็แล้วกัน" ผมจึงตอบตกลงและยอมแพ้ในความตั้งใจ และความมีน้ำใจของพวกเธอ มีคนช่วยผมยกรถ ผมขับเข้าไปจอดในปั้ม เข้าห้องน้ำล้างแผล ออกมาพวกเธอก็ซื้อยารอไว้พร้อมแล้ว ผมมาถึงพวกเธอก็จัดแจงบีบยาใส่สำลีมาแปะที่แผล ติดแผลให้อย่างดี ส่วนอีกมือผมเอายามาทาเอง ทำแผลให้ยังไม่พออีกคนหนึ่งซื้อน้ำซื้อขนมมาให้อีก ปากผมได้แต่บอกขอบคุณครับๆ แต่ในใจผมนั้นเกรงใจพวกเธอมากๆ เสร็จทุกอย่างก่อนไปพวกเธอสามคนยกมือขึ้นไหว้บอกว่า"ขอโทษนะคะพี่" ผมยกมือรับไหว้ปากก็บอก "ไม่เป็นไรๆ" แต่สิ่งหนึ่งที่ผมขาดไปคือผมไม่ได้บอก "ขอบคุณพวกเธอ"
ที่เล่ามาซะยืดยาวเพียงแค่อยากให้รับรู้ถึงความมีน้ำใจ ไม่รู้ว่าพวกเธอจะเห็นกระทู้นี้หรือเปล่า
แค่เพียงอยากจะบอกว่า
"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจากใจครับ"
"น้ำใจ" คำๆนี้หากให้กันบ่อยๆ สังคมเราจะน่าอยู่มากขึ้น
ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาอ่าน และขอบคุณน้องทั้งสามคนอีกครั้ง ''ขอบคุณมากๆครับ"
*ฝากถึง*** น้องสาว 3 คน ขับรถเก๋งสีแดง ที่เลียบด่วนรามอินทรา 05:40 15 พ.ย. 57
ลุงคนขับลงมาถามเป็นอะไรไหม ลุงคนนั้นแก่ผมขาวหมดแล้ว ผมตอบไปไม่เป็นอะไรลุงแค่นี้เอง ช่างมันเถอะ ในใจคิดคงไม่เรียกร้องอะไรจากลุงตั้งแต่เห็นลุงลงรถมา ไม่นานก็มีหญิงสาวสองคนเดินมาถามว่า "เป็นอะไรรึเปล่า ไปโรงพยาบาลไหม" ผมก็ได้แต่ตอบว่า"ไม่เป็นไรๆ แผลแค่นี้เอง" แล้วก็มีเพื่อนของหญิงสาวสองคนนั้นเดินมาบอกผมว่า "ไปโรงพยาบาลก็ได้นะคะพี่" ผมก็ได้แต่ยืนยันว่า"ไม่เป็นไรจริงๆ" แต่ดูเหมือนพวกเธอไม่ค่อยสบายใจนักที่ได้คำตอบแบบนั้น (ทั้งๆที่พวกเธอไม่ใช่คู่กรณีในเรื่องนี้เลย เป็นเพียงลูกค้าที่โบกแท็กซี่ ส่วนคู่กรณีตัวจริงนั้นหันกลับมาอีกทีก็หายไปซะแล้ว)
ไม่นานหนึ่งในนั้นเลยเอ่ยออกมาว่า "งั้นให้หนูซื้อยาทา ซื้อพลาสเตอร์ให้ก็แล้วกัน" ผมจึงตอบตกลงและยอมแพ้ในความตั้งใจ และความมีน้ำใจของพวกเธอ มีคนช่วยผมยกรถ ผมขับเข้าไปจอดในปั้ม เข้าห้องน้ำล้างแผล ออกมาพวกเธอก็ซื้อยารอไว้พร้อมแล้ว ผมมาถึงพวกเธอก็จัดแจงบีบยาใส่สำลีมาแปะที่แผล ติดแผลให้อย่างดี ส่วนอีกมือผมเอายามาทาเอง ทำแผลให้ยังไม่พออีกคนหนึ่งซื้อน้ำซื้อขนมมาให้อีก ปากผมได้แต่บอกขอบคุณครับๆ แต่ในใจผมนั้นเกรงใจพวกเธอมากๆ เสร็จทุกอย่างก่อนไปพวกเธอสามคนยกมือขึ้นไหว้บอกว่า"ขอโทษนะคะพี่" ผมยกมือรับไหว้ปากก็บอก "ไม่เป็นไรๆ" แต่สิ่งหนึ่งที่ผมขาดไปคือผมไม่ได้บอก "ขอบคุณพวกเธอ"
ที่เล่ามาซะยืดยาวเพียงแค่อยากให้รับรู้ถึงความมีน้ำใจ ไม่รู้ว่าพวกเธอจะเห็นกระทู้นี้หรือเปล่า
แค่เพียงอยากจะบอกว่า
"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจากใจครับ"
"น้ำใจ" คำๆนี้หากให้กันบ่อยๆ สังคมเราจะน่าอยู่มากขึ้น
ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาอ่าน และขอบคุณน้องทั้งสามคนอีกครั้ง ''ขอบคุณมากๆครับ"