ตื่นมา ทำงาน กลับ ตื่น ทำงาน กลับ ตื่น ทำงาน โอ๊ยยยยย นี่เหรอชีวิต

รู้ตัวว่าอาจเป็นโรคซึมเศร้าอ่อนๆ

เหงา อยู่ตัวคนเดียว

แต่ละวันไม่อยากตื่นไปทำงาน  ช่วงนี้เริ่มนอนไม่อิ่ม ปวดหัวตอนเช้า เพราะจะตื่นอัตโนมัติตั้งแต่ตีห้า จะพลิกไปมาจนถึงเจ็ดโมง

พยายามนอนสี่ทุ่มก็นอนไม่หลับ กว่าจะหลับก็ตีหนึ่ง

รู้สึกชีวิตมันถูกจำกัดกับการงานมากๆๆๆๆ จนเราคิดว่า เสาทิตไม่พอ บางครั้งอยากไปไหนไกลๆหลายๆวัน ก็ต้องมาพะวงเรื่องขอลา

แต่เอาจิงๆเสาทิตก็ไม่ได้ไปไหน เพราะแค่ซีกผ้า รัดผ้า ก็ทั้งวัน
(เราเป็น Gen Y)