ก่อนอื่นต้องขออกตัวก่อนนะค่ะว่าเป็นคนเล่าเรื่องไม่ค่อยเก่ง ถ้าไมาเข้าใจยังไงต้องขออภัยด้วย และเรื่องนี้เป็นเรื่องจริง ที่ตัวเราก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
เรื่องมันมีอยู่ว่า เรามีเพื่อนอยู่คนนึงเขาอยู่ห้องข้างๆเรา เขากับเราอยู่กันคนละกลุ่มรู้จักความสนิทสนมก็ไม่มากไม่น้อย เราอยู่รร.เดียวกันมาจะ3ปีแล้ว รู้จักเป็นเพื่อนกันมา2ปีเพิ่งมาสนิทกันตอนม.6 ปีสุดท้ายแล้ว จริงๆแล้วนะเราชอบเพื่อนคนนี้มาตั้งแต่ม.5แล้วแต่ก็ไม่เคยบอกใครจนมาขึ้นม.6ได้มีโอกาศไปงานวันเกิดของเพื่อนคนนึงตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าเค้าไปด้วย เราไปถึงมารู้ทีหลังตอนแรกก็เขินนิดๆนะ แต่ก็ไม่คิดอะไรตลอดเวลาในงานคืนนั้นเราแอบมองเค้าตลอดตอนแรกก็คิดนะว่าจะบอกใครดี จะปรึกษาใครดี สมควรพูดออกไปรึป่าวถ้าบอกไปแล้วเพื่อนเอาไปบอกคนนั้นเราจะยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมไหม บอกตรงๆนะค่ะ ตอนนั้นกลัวไปหมดทุกอย่างเลย แต่สุดท้ายมันก็กลั้นไว้ไม่ได้ค่ะ คือเรามีเพื่อนอีกคนนึงซึ่งมันสนิทกับเราและก็คนนั้นมากๆ เราตัดสินใจไปปรึกษามันแต่สุดท้าย ก็คำว่าเพื่อนอยากให้เพื่อสมหวังอะค่ะ มันเลยไปบอกคนนั้นว่าเราชอบ พอเรารู้ว่ามันบอก ช่วงแรกๆไม่กล้ามองหน้าเลยค่ะหลบหน้าตลอด ที่นี้เพื่อนเรามันรู้กันทั้งกลุ่มเลยค่ะ มันก็แซวกันนะค่ะ
*อ่อลืมบอกไปว่าคนนั้นก็มีคนที่มันชอบอยู่แล้วนะค่ะเป็นรุ่นน้องเราเอง
ต่อนะค่ะหลังจากนั้นไม่กี่วันค่ะ เพื่อนเราก็ยุให้ทักเฟสบุ๊กไปเลย คุยไปเลย เราก็แบบเอาไงดี หลังจากรวบรวมความกล้าได้หลายวันค่ะ ก็ทักไป ตอนนั้นประมาณ5ทุ่มกว่าแล้วก็คิดว่าเค้านอนแล้ว ทักไปคงไม่ตอบหรอก แต่ผิดคาดค่ะเค้าตอบมาเร็วมาก ตอนนั้นแบบหัวใจเต้นผิดจังหวะเลยบวกกับเพื่อนก็นั่งเชียร์อยู่ข้างๆ หลังจากนั้นเราก็คุยกันทุกวันค่ะ ยอมรับนะค่ะว่ามีความสุขมาก ก็คุยกันทำทุกอย่างเหมือนแฟนกันเลยค่ะไปเที่ยวไปดูหนังเดินจับมือกัน จนเพื่อนๆหลายคนถามว่าคบกันรึยังแซวกันใหญ่ว่าเป็ยแฟนกันแต่เค้าก็ไม่เคยปฏิเสธเลย เราเลยคิดไปไกลทีนี้ แต่คำตอบที่ได้คือยังไม่ได้คบค่ะ ตอนนั้นในใจมีคำถามมากมายที่อยากถามเขาอยากพูดนะค่ะมันสับสนไปหมดเลย ตกลงเราเป็นอะไรกัน แล้วการกระทำของเค้าคำพูดของเค้าเรียกแฟนได้รึยัง แต่อีกใจกลับคิดถ้าเราถามไปเราจะเร่งรัดไปไหม คุยกันนานรึยัง ก็ยังไม่นานเท่าไหร่ประมาณ 3กว่าๆ เดือนได้ค่ะ
แล้วอยู่ๆมันก็นึกขึ้นมาว่าเค้าจะลืมน้องคนนั้นได้รึยัง ตอนนั้นในใจมีคำถามเต็มไปหมด แต่เราทำทุกอย่างให้เป็นปกติค่ะ ไม่ถามไม่ทำตัวให้เค้าลำคาน จนวันนึงเราไปเที่ยวกันปกติค่ะไปกับเพื่อนหลายคน เหมือนเดิมค่ะทุกอย่างที่เค้าทำเหมือนแฟนมากไม่ว่าจะเป็นการเดินจับมือกัน โอบไหล่กัน การเทคแคร์ดูแลเรา ถ้าเป็นแฟนกันถือว่าเค้าเป็นผู้ชายที่ดีมากคนนึง พอตกเย็นเรานั่งรถกลับ ตอนนั้นอยู่กัน2คน เราเก็บเรื่องทุกเรื่องมานั่งคิดนั่งเงียบไปสักพักใหญ่ เค้าถามว่า"คิดอะไรอยู่" เรานิ่งสักพัก ตอนนั้นคิดอย่างเดียวจะตัดสินใจถามเค้าดีไหม ถ้าถามไปเราจะยังเป็นแบบนี้ไหม หรือเค้าจะหายไป สุดท้ายก็ถามออกมา "ตกลงเราเป็นอะไรกัน" ตอนนั้นบอกเลยค่ะ ลุ้นยิ่งกว่าลุ้นเงินล้านอีก แต่เค้าไม่ตอบค่ะ เราเลยบอกไปว่า "ไม่เป็นไรถ้ายังไม่พร้อมยังไม่ต้องตอบก็ได้ แต่เก็บคำถามเอาไปคิดดีๆนะ" หลังจากวันนั้นก็ปกคิค่ะ แต่มันมีอยู่วันนึงเค้าทำบางอย่างที่เราไม่ชอบ เค้าก็ขอโทษ แต่เราก็หายโกดเค้าแล้วหละ ด้วยความที่อยากรู้อยากได้ความชัดเจนจึงพูดออกไป "ถ้าอยากให้หายโกดก็บอกมาก่อนว่าเราเป็นอะไรกัน" แต่คำตอบที่ได้มามันไม่สวยงามอย่างที่คิดเค้ากลับตอบมาว่า "เราก็เป็นเพื่อนกันไง" มันเจ็บนะค่ะ ตอนนั้นคิดเลยค่ะว่าอยากเลิกคุยกับเค้ามากๆ แต่มันทำไม่ได้ พอเราหายไปเค้าจะชอบทักเฟสบุ๊ก หรือโทหาเราตลอด แล้วเราก็ไม่ใจแข็งพอก็เลยต้องคุยทั้งที่เจ็บ แต่เรากลับไม่รู้เลยว่าเค้าคิดอะไรอยู่หรือว่าเค้ายังชอบน้องคนนั้นอยู่หรอ เราคงต้องถอยออกมาสินะ คือเค้าก็รู้ว่าเราชอบเค้านะ ถ้าเค้าคิดกับเราแค่เพื่อนก็ควรจะรักษาระยะห่างให้มากกว่านี้ เค้าไม่รู้หรอว่าเราเจ็บ เราเหมือนหลอกตัวเองไปวันๆว่าที่คุยกันก็แค่คุยกับเพื่อนคนนึงเท่านั้นเอง คิดว่าเราควรทำไงต่อไปดี
แอบชอบเพื่อน แต่เพื่อนไม่รู้เพื่อนคิดยังไงกับเรา?
เรื่องมันมีอยู่ว่า เรามีเพื่อนอยู่คนนึงเขาอยู่ห้องข้างๆเรา เขากับเราอยู่กันคนละกลุ่มรู้จักความสนิทสนมก็ไม่มากไม่น้อย เราอยู่รร.เดียวกันมาจะ3ปีแล้ว รู้จักเป็นเพื่อนกันมา2ปีเพิ่งมาสนิทกันตอนม.6 ปีสุดท้ายแล้ว จริงๆแล้วนะเราชอบเพื่อนคนนี้มาตั้งแต่ม.5แล้วแต่ก็ไม่เคยบอกใครจนมาขึ้นม.6ได้มีโอกาศไปงานวันเกิดของเพื่อนคนนึงตอนแรกก็ไม่รู้หรอกว่าเค้าไปด้วย เราไปถึงมารู้ทีหลังตอนแรกก็เขินนิดๆนะ แต่ก็ไม่คิดอะไรตลอดเวลาในงานคืนนั้นเราแอบมองเค้าตลอดตอนแรกก็คิดนะว่าจะบอกใครดี จะปรึกษาใครดี สมควรพูดออกไปรึป่าวถ้าบอกไปแล้วเพื่อนเอาไปบอกคนนั้นเราจะยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมไหม บอกตรงๆนะค่ะ ตอนนั้นกลัวไปหมดทุกอย่างเลย แต่สุดท้ายมันก็กลั้นไว้ไม่ได้ค่ะ คือเรามีเพื่อนอีกคนนึงซึ่งมันสนิทกับเราและก็คนนั้นมากๆ เราตัดสินใจไปปรึกษามันแต่สุดท้าย ก็คำว่าเพื่อนอยากให้เพื่อสมหวังอะค่ะ มันเลยไปบอกคนนั้นว่าเราชอบ พอเรารู้ว่ามันบอก ช่วงแรกๆไม่กล้ามองหน้าเลยค่ะหลบหน้าตลอด ที่นี้เพื่อนเรามันรู้กันทั้งกลุ่มเลยค่ะ มันก็แซวกันนะค่ะ
*อ่อลืมบอกไปว่าคนนั้นก็มีคนที่มันชอบอยู่แล้วนะค่ะเป็นรุ่นน้องเราเอง
ต่อนะค่ะหลังจากนั้นไม่กี่วันค่ะ เพื่อนเราก็ยุให้ทักเฟสบุ๊กไปเลย คุยไปเลย เราก็แบบเอาไงดี หลังจากรวบรวมความกล้าได้หลายวันค่ะ ก็ทักไป ตอนนั้นประมาณ5ทุ่มกว่าแล้วก็คิดว่าเค้านอนแล้ว ทักไปคงไม่ตอบหรอก แต่ผิดคาดค่ะเค้าตอบมาเร็วมาก ตอนนั้นแบบหัวใจเต้นผิดจังหวะเลยบวกกับเพื่อนก็นั่งเชียร์อยู่ข้างๆ หลังจากนั้นเราก็คุยกันทุกวันค่ะ ยอมรับนะค่ะว่ามีความสุขมาก ก็คุยกันทำทุกอย่างเหมือนแฟนกันเลยค่ะไปเที่ยวไปดูหนังเดินจับมือกัน จนเพื่อนๆหลายคนถามว่าคบกันรึยังแซวกันใหญ่ว่าเป็ยแฟนกันแต่เค้าก็ไม่เคยปฏิเสธเลย เราเลยคิดไปไกลทีนี้ แต่คำตอบที่ได้คือยังไม่ได้คบค่ะ ตอนนั้นในใจมีคำถามมากมายที่อยากถามเขาอยากพูดนะค่ะมันสับสนไปหมดเลย ตกลงเราเป็นอะไรกัน แล้วการกระทำของเค้าคำพูดของเค้าเรียกแฟนได้รึยัง แต่อีกใจกลับคิดถ้าเราถามไปเราจะเร่งรัดไปไหม คุยกันนานรึยัง ก็ยังไม่นานเท่าไหร่ประมาณ 3กว่าๆ เดือนได้ค่ะ
แล้วอยู่ๆมันก็นึกขึ้นมาว่าเค้าจะลืมน้องคนนั้นได้รึยัง ตอนนั้นในใจมีคำถามเต็มไปหมด แต่เราทำทุกอย่างให้เป็นปกติค่ะ ไม่ถามไม่ทำตัวให้เค้าลำคาน จนวันนึงเราไปเที่ยวกันปกติค่ะไปกับเพื่อนหลายคน เหมือนเดิมค่ะทุกอย่างที่เค้าทำเหมือนแฟนมากไม่ว่าจะเป็นการเดินจับมือกัน โอบไหล่กัน การเทคแคร์ดูแลเรา ถ้าเป็นแฟนกันถือว่าเค้าเป็นผู้ชายที่ดีมากคนนึง พอตกเย็นเรานั่งรถกลับ ตอนนั้นอยู่กัน2คน เราเก็บเรื่องทุกเรื่องมานั่งคิดนั่งเงียบไปสักพักใหญ่ เค้าถามว่า"คิดอะไรอยู่" เรานิ่งสักพัก ตอนนั้นคิดอย่างเดียวจะตัดสินใจถามเค้าดีไหม ถ้าถามไปเราจะยังเป็นแบบนี้ไหม หรือเค้าจะหายไป สุดท้ายก็ถามออกมา "ตกลงเราเป็นอะไรกัน" ตอนนั้นบอกเลยค่ะ ลุ้นยิ่งกว่าลุ้นเงินล้านอีก แต่เค้าไม่ตอบค่ะ เราเลยบอกไปว่า "ไม่เป็นไรถ้ายังไม่พร้อมยังไม่ต้องตอบก็ได้ แต่เก็บคำถามเอาไปคิดดีๆนะ" หลังจากวันนั้นก็ปกคิค่ะ แต่มันมีอยู่วันนึงเค้าทำบางอย่างที่เราไม่ชอบ เค้าก็ขอโทษ แต่เราก็หายโกดเค้าแล้วหละ ด้วยความที่อยากรู้อยากได้ความชัดเจนจึงพูดออกไป "ถ้าอยากให้หายโกดก็บอกมาก่อนว่าเราเป็นอะไรกัน" แต่คำตอบที่ได้มามันไม่สวยงามอย่างที่คิดเค้ากลับตอบมาว่า "เราก็เป็นเพื่อนกันไง" มันเจ็บนะค่ะ ตอนนั้นคิดเลยค่ะว่าอยากเลิกคุยกับเค้ามากๆ แต่มันทำไม่ได้ พอเราหายไปเค้าจะชอบทักเฟสบุ๊ก หรือโทหาเราตลอด แล้วเราก็ไม่ใจแข็งพอก็เลยต้องคุยทั้งที่เจ็บ แต่เรากลับไม่รู้เลยว่าเค้าคิดอะไรอยู่หรือว่าเค้ายังชอบน้องคนนั้นอยู่หรอ เราคงต้องถอยออกมาสินะ คือเค้าก็รู้ว่าเราชอบเค้านะ ถ้าเค้าคิดกับเราแค่เพื่อนก็ควรจะรักษาระยะห่างให้มากกว่านี้ เค้าไม่รู้หรอว่าเราเจ็บ เราเหมือนหลอกตัวเองไปวันๆว่าที่คุยกันก็แค่คุยกับเพื่อนคนนึงเท่านั้นเอง คิดว่าเราควรทำไงต่อไปดี