สวัสดีคับ...นี่คือครั้งแรกที่ผมได้มาเขียนกระทู้นี้ คือผมหนักใจเรื่องๆหนึ่งที่ไม่ค่อยมีสาระเท่าไหร่ แต่สำหรับผมมันเป็นเรื่องใหญ่นะ
คือ จริงๆแล้วผมเป็นคนที่ชอบอยู่กับเพื่อนนะ แต่ เวลาเห็นแฟนของเพื่อนโทรมา เพื่อนผมก็ไปคุยโทรศัพท์ ปล่อยผมอยู่คนเดียว
ตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่พอนานๆๆไป ผมอยากจะมีแบบเพื่อนผมบ้าง เลยเริ่มมองสาวๆ ที่ตัวเองสนใจแล้วจีบ...
แต่แล้วก็ไม่เหมือนที่ผมคิด....
แฟนคนแรก: ผมจีบได้ (ไม่ขอเอ่ยชื่อนะคับ) ผมคุยๆๆ กันทุกวันจนตกลงกันว่า "เราจะเป็นแฟนกัน" ผมก็คบกันมาได้สัก 3-4 เดือน
จนวันหนึ่ง ผมเปิดไปดูเฟชบุคเล่นๆ แล้วไปเจอรูปแฟนของผมอยู่ในเฟชของเพื่อนผมเป็นรูปคู่ ซึ่งใครๆดูก็รู้ว่า เป็นแฟนกัน
ผมนั่งตะลึงไปพักนึง แล้วเรียกเพื่อนผมมาดูว่า "ผู้หญิงในรูปใช่คนเดียวกันไหม??" ผมถามเพื่อนและเพื่อนผมก็ตอบตรงกับผม
ว่าคนเดียวกัน ผมนั่งคิด ปวดหัว ตาลาย ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งอึ้ง ตกลงนี่ผมไปคบกันแฟนเพือน โอ้ว..!!สติหลุดเลย
เรื่องนี้กว่าจะเคลียร์ก็ 6 เดือนกว่า สรุปแล้วคือผมก็แห้วตามเคย... เจ็บครั้งที่หนึ่ง
แฟนคนที่สอง:คนนี้ผมจีบได้เหมือนกัน โดยวิธีของผมคือขอไลน์ไว้ แล้วคุยได้สักพักก็บอกชอบพี่เขาในโทรศัพท์ ตอนแรกเค้าก็ไม่ได้ตอบรับผมหรอก
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมรู้แค่ว่าผมทำตามใจของผม เค้าไม่ได้ตอบรับผม แต่ผมทำได้ เรียกให้ผมไปหาที่มอบ้าง ไปดูหนังบ้าง
จนกระทั่งวันหยุดยอมไปเที่ยวกับผม ทั้งๆที่รู้ว่าถ้ากลับดึกพี่เขาจะต้องโดนแม่ของเขาด่า คบกันได้สักพัก มีช่วงนึงที่ผมไม่ค่อยว่าง
ไม่ได้ทักพี่เขาไปและไม่ได้โทรหา เพราะติดงานและเป็นช่วงปิดเทอมด้วย พอใกล้เปิดเทอม ผมออกจากงาน และผมคิดได้ว่า
ผมไม่มีเวลาให้พี่เขาเลย จึงลองทักไปในไลน์ 3 วันแรก ไม่ตอบ ผมไม่ได้ติดใจอะไร จึงทักไปอีกที และแล้วก้ได้คำตอบที่เจ็บที่สุด
คือ ผมถามว่า "พี่ทำอะไรอยู่คับ หายไปเลย ผมเป็นห่วง" แต่คำตอบที่ได้มาคือ "พี่มาหาแฟนค่ะ " แค่นั้นแหล่ะ ผมได้ยินแค่นั้น
ผมเลยบอกพี่เขาว่า "โอเคคับ ผมไม่กวนล่ะ" แล้วผมก็บล็อคไลน์พี่เขาทันที.... จากนั้นก็ไม่ได้คุยอีกเลย เจ็บครั้งที่สอง
แฟนคนที่สาม:ผมไม่รู้ว่าจะเรียกว่าแฟนได้ไหมนะ เพราะผู้หญิงคนนี้ เป้นคนที่เพื่อนสนิทผมชอบ แล้ววันหนึ่งเพื่อนผมได้ชวนผู้หญิงคนนี้ ไปกินเหล้า
ที่บ้านของเพื่อนผม วันนั้นเมาแต่ผมจำความได้หมด ผู้หญิงคนนี้ได้สารภาพว่าชอบผม ผมงงสักพักตอนแรกคิดว่าล้อเล่น
ผมจึงไม่ได้บอกเพื่อน จนถึงอีกวัน เขามายืนยันคำเดิมว่าพูดจริงๆ คราวนี้แหล่ะ ผมหนักใจเลย จึงบอกเพื่อน ตอนแรกเพื่อนผม
ไม่เชื่อ ผมเลยเอาโทรศัพท์ให้เพื่อนผมดู เพื่อนของผมอึ่งเงียบได้ นาทีกว่า แล้วถามว่ามีอะไรอีกไหม ผมจึงเล่าทุกอย่างให้เพื่อนผมฟัง
แต่ช่วงนี้เป็นช่วงเปิดเทอม ผมไม่รู้ว่าเพื่อนของผมเคลียร์กันยังไง แต่ผู้หญิงคนนี้ยังโทรมาหาผมอยู่ ด้วยความที่ว่าผมคุยกับเขาทุกวัน
ทำให้ผมเริ่มเล่นด้วยแล้ว ตอนแรกผมนึกว่าเลิกกับเพื่อนผมไปแล้ว ที่ไหนได้ ยังไม่เลิกกับเพื่อนผม มีวันหนึ่งผมพลาดที่ไปโทรหา
ผู้หญิงคนนี้แค่นั้นแหล่ะคับ งานเข้าเลย ผมกับเพื่อนทะเลาะกันไป 2-3 เดือนเลยย ลงเอยสุดท้าย เพื่อนผมโดนหลอกอีก
ผมกับเพื่อนเกือบได้ตัดขาดกับเพื่อนผมแล้ว แต่ครั้งนี้ยอมรับว่าผิด เพราะว่าผมก็หลงไปมีใจให้เขา เจ็บครั้งที่สาม
(.................):คนนี้อายุเยอะกว่าผม และยังไม่ได้เป็นแฟนผมด้วย ผมชอบตั้งแต่เริ่มเดือนที่ 2 ที่ทำงาน ผมชอบแอบมอง
บางทีก็หาเรื่องที่จะได้คุยกับพี่เขา บางครั้งไม่คุยกับเขาเพื่อให้เขาถามเราว่าเป็นอะไร ชอบทำตัวให้เขาสนใจ จนผมมั่นใจเลยว่า
ยังไงต้องบอกให้เขารู้ว่าเรารู้สึกอะไร จนถึงลอยกระทงที่ผ่านมา ผมบอกกับตัวเองเลยว่า ยังไงก็ต้องบอกวันนี้แหล่ะ
พอผมลอยกระทงเสร็จ ผมได้ใช้วิธีเดิมที่ผ่านมาคือ บอกผ่านไลน์ ต้องแรกพี่เขาไม่เชื่อผมหรอก นึกว่าผมเมา เลยไม่ได้คิดอะไร
วันต่อมา ผมจึงได้ย้ำกับพี่เขาอีกรอบ แค่นั้นแหล่ะ รู้ผลเลย หลายวันต่อมา เขาไม่คุย ไม่พูด ไม่ถาม ไม่เล่นเหมือนที่พี่เขาเคยทำ
การที่คนที่เราชอบไม่คุยกับเราทั้งที่ยังเห็นหน้ากันทุกๆๆวันอย่างงี้ มันเจ็บที่สุดเลย แต่ถ้าเจ็บแล้วไม่มีใครมาถามนั้น มันก็ดีอยุ่หรอก
แต่พอมีคนมาถามทีไร ตอนโยนไปเรื่องอื่นทั้งๆที่ ไม่เกี่ยวกับเรื่องใดๆๆเลย บางทีตอนนี้ ผมยังแอบร้องไห้คนเดียวเลย เพราะว่า
เพื่อนผมก็ไม่ค่อยมี ไม่มีที่ระบายให้ใครได้รู้ว่าเรารู้สึกอย่างไร อันนี้เจ็บมากกก..
ผมก็ไม่นะว่าเพราะอะไร เวลาที่ผมจะรักใครจริงๆสักคน ผมมักจะต้องผิดหวังตลอด ตอนนี้ผมยังนั่งทบทวนตัวเองอยู่
ว่าสิ่งที่ผมทำมันดีหรือเปล่า หรือเพราะผมยังอายุน้อย อายุผมก็ 19 แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กไหม พยายามนั่งคิดแล้ว
ผมว่า ถึงผมจะ
นะ (ขอหยาบคาบนะคับ) แต่ผมก็ไม่เคยโกหกใครเลย และไม่เคยนอกใจใครก่อนเลย
ตอนนี้ผมเริ่มจะเชื่อแล้วนะว่า ต่อให้เป็นคนดีแค่ไหน ถ้าไม่มีฐานะ ก็ไม่มีปัญญาสู้อะไรเขาได้หรอก
ขอบคุณนะคับ ที่มาดูผ่านๆ หรืออ่านหมด ที่ผมโพสในวันนี้ก็เพราะผมไม่มีที่ให้ระบายเลย ไม่มีเพื่อน ไม่ได้อยู่กะพ่อแม่
ก็งี้แหล่ะคับ คนเรียกร้องความสนใจ
ทำไงดีรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเรื่องความรักเลยย..
คือ จริงๆแล้วผมเป็นคนที่ชอบอยู่กับเพื่อนนะ แต่ เวลาเห็นแฟนของเพื่อนโทรมา เพื่อนผมก็ไปคุยโทรศัพท์ ปล่อยผมอยู่คนเดียว
ตอนแรกผมไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่พอนานๆๆไป ผมอยากจะมีแบบเพื่อนผมบ้าง เลยเริ่มมองสาวๆ ที่ตัวเองสนใจแล้วจีบ...
แต่แล้วก็ไม่เหมือนที่ผมคิด....
แฟนคนแรก: ผมจีบได้ (ไม่ขอเอ่ยชื่อนะคับ) ผมคุยๆๆ กันทุกวันจนตกลงกันว่า "เราจะเป็นแฟนกัน" ผมก็คบกันมาได้สัก 3-4 เดือน
จนวันหนึ่ง ผมเปิดไปดูเฟชบุคเล่นๆ แล้วไปเจอรูปแฟนของผมอยู่ในเฟชของเพื่อนผมเป็นรูปคู่ ซึ่งใครๆดูก็รู้ว่า เป็นแฟนกัน
ผมนั่งตะลึงไปพักนึง แล้วเรียกเพื่อนผมมาดูว่า "ผู้หญิงในรูปใช่คนเดียวกันไหม??" ผมถามเพื่อนและเพื่อนผมก็ตอบตรงกับผม
ว่าคนเดียวกัน ผมนั่งคิด ปวดหัว ตาลาย ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นั่งอึ้ง ตกลงนี่ผมไปคบกันแฟนเพือน โอ้ว..!!สติหลุดเลย
เรื่องนี้กว่าจะเคลียร์ก็ 6 เดือนกว่า สรุปแล้วคือผมก็แห้วตามเคย... เจ็บครั้งที่หนึ่ง
แฟนคนที่สอง:คนนี้ผมจีบได้เหมือนกัน โดยวิธีของผมคือขอไลน์ไว้ แล้วคุยได้สักพักก็บอกชอบพี่เขาในโทรศัพท์ ตอนแรกเค้าก็ไม่ได้ตอบรับผมหรอก
แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ผมรู้แค่ว่าผมทำตามใจของผม เค้าไม่ได้ตอบรับผม แต่ผมทำได้ เรียกให้ผมไปหาที่มอบ้าง ไปดูหนังบ้าง
จนกระทั่งวันหยุดยอมไปเที่ยวกับผม ทั้งๆที่รู้ว่าถ้ากลับดึกพี่เขาจะต้องโดนแม่ของเขาด่า คบกันได้สักพัก มีช่วงนึงที่ผมไม่ค่อยว่าง
ไม่ได้ทักพี่เขาไปและไม่ได้โทรหา เพราะติดงานและเป็นช่วงปิดเทอมด้วย พอใกล้เปิดเทอม ผมออกจากงาน และผมคิดได้ว่า
ผมไม่มีเวลาให้พี่เขาเลย จึงลองทักไปในไลน์ 3 วันแรก ไม่ตอบ ผมไม่ได้ติดใจอะไร จึงทักไปอีกที และแล้วก้ได้คำตอบที่เจ็บที่สุด
คือ ผมถามว่า "พี่ทำอะไรอยู่คับ หายไปเลย ผมเป็นห่วง" แต่คำตอบที่ได้มาคือ "พี่มาหาแฟนค่ะ " แค่นั้นแหล่ะ ผมได้ยินแค่นั้น
ผมเลยบอกพี่เขาว่า "โอเคคับ ผมไม่กวนล่ะ" แล้วผมก็บล็อคไลน์พี่เขาทันที.... จากนั้นก็ไม่ได้คุยอีกเลย เจ็บครั้งที่สอง
แฟนคนที่สาม:ผมไม่รู้ว่าจะเรียกว่าแฟนได้ไหมนะ เพราะผู้หญิงคนนี้ เป้นคนที่เพื่อนสนิทผมชอบ แล้ววันหนึ่งเพื่อนผมได้ชวนผู้หญิงคนนี้ ไปกินเหล้า
ที่บ้านของเพื่อนผม วันนั้นเมาแต่ผมจำความได้หมด ผู้หญิงคนนี้ได้สารภาพว่าชอบผม ผมงงสักพักตอนแรกคิดว่าล้อเล่น
ผมจึงไม่ได้บอกเพื่อน จนถึงอีกวัน เขามายืนยันคำเดิมว่าพูดจริงๆ คราวนี้แหล่ะ ผมหนักใจเลย จึงบอกเพื่อน ตอนแรกเพื่อนผม
ไม่เชื่อ ผมเลยเอาโทรศัพท์ให้เพื่อนผมดู เพื่อนของผมอึ่งเงียบได้ นาทีกว่า แล้วถามว่ามีอะไรอีกไหม ผมจึงเล่าทุกอย่างให้เพื่อนผมฟัง
แต่ช่วงนี้เป็นช่วงเปิดเทอม ผมไม่รู้ว่าเพื่อนของผมเคลียร์กันยังไง แต่ผู้หญิงคนนี้ยังโทรมาหาผมอยู่ ด้วยความที่ว่าผมคุยกับเขาทุกวัน
ทำให้ผมเริ่มเล่นด้วยแล้ว ตอนแรกผมนึกว่าเลิกกับเพื่อนผมไปแล้ว ที่ไหนได้ ยังไม่เลิกกับเพื่อนผม มีวันหนึ่งผมพลาดที่ไปโทรหา
ผู้หญิงคนนี้แค่นั้นแหล่ะคับ งานเข้าเลย ผมกับเพื่อนทะเลาะกันไป 2-3 เดือนเลยย ลงเอยสุดท้าย เพื่อนผมโดนหลอกอีก
ผมกับเพื่อนเกือบได้ตัดขาดกับเพื่อนผมแล้ว แต่ครั้งนี้ยอมรับว่าผิด เพราะว่าผมก็หลงไปมีใจให้เขา เจ็บครั้งที่สาม
(.................):คนนี้อายุเยอะกว่าผม และยังไม่ได้เป็นแฟนผมด้วย ผมชอบตั้งแต่เริ่มเดือนที่ 2 ที่ทำงาน ผมชอบแอบมอง
บางทีก็หาเรื่องที่จะได้คุยกับพี่เขา บางครั้งไม่คุยกับเขาเพื่อให้เขาถามเราว่าเป็นอะไร ชอบทำตัวให้เขาสนใจ จนผมมั่นใจเลยว่า
ยังไงต้องบอกให้เขารู้ว่าเรารู้สึกอะไร จนถึงลอยกระทงที่ผ่านมา ผมบอกกับตัวเองเลยว่า ยังไงก็ต้องบอกวันนี้แหล่ะ
พอผมลอยกระทงเสร็จ ผมได้ใช้วิธีเดิมที่ผ่านมาคือ บอกผ่านไลน์ ต้องแรกพี่เขาไม่เชื่อผมหรอก นึกว่าผมเมา เลยไม่ได้คิดอะไร
วันต่อมา ผมจึงได้ย้ำกับพี่เขาอีกรอบ แค่นั้นแหล่ะ รู้ผลเลย หลายวันต่อมา เขาไม่คุย ไม่พูด ไม่ถาม ไม่เล่นเหมือนที่พี่เขาเคยทำ
การที่คนที่เราชอบไม่คุยกับเราทั้งที่ยังเห็นหน้ากันทุกๆๆวันอย่างงี้ มันเจ็บที่สุดเลย แต่ถ้าเจ็บแล้วไม่มีใครมาถามนั้น มันก็ดีอยุ่หรอก
แต่พอมีคนมาถามทีไร ตอนโยนไปเรื่องอื่นทั้งๆที่ ไม่เกี่ยวกับเรื่องใดๆๆเลย บางทีตอนนี้ ผมยังแอบร้องไห้คนเดียวเลย เพราะว่า
เพื่อนผมก็ไม่ค่อยมี ไม่มีที่ระบายให้ใครได้รู้ว่าเรารู้สึกอย่างไร อันนี้เจ็บมากกก..
ผมก็ไม่นะว่าเพราะอะไร เวลาที่ผมจะรักใครจริงๆสักคน ผมมักจะต้องผิดหวังตลอด ตอนนี้ผมยังนั่งทบทวนตัวเองอยู่
ว่าสิ่งที่ผมทำมันดีหรือเปล่า หรือเพราะผมยังอายุน้อย อายุผมก็ 19 แล้ว ยังทำตัวเป็นเด็กไหม พยายามนั่งคิดแล้ว
ผมว่า ถึงผมจะ
ตอนนี้ผมเริ่มจะเชื่อแล้วนะว่า ต่อให้เป็นคนดีแค่ไหน ถ้าไม่มีฐานะ ก็ไม่มีปัญญาสู้อะไรเขาได้หรอก
ขอบคุณนะคับ ที่มาดูผ่านๆ หรืออ่านหมด ที่ผมโพสในวันนี้ก็เพราะผมไม่มีที่ให้ระบายเลย ไม่มีเพื่อน ไม่ได้อยู่กะพ่อแม่
ก็งี้แหล่ะคับ คนเรียกร้องความสนใจ