สวัสดีคะ...... พอดีว่าเจอยายคนหนึ่ง ตอนกำลังจะกลับบ้านคะ
*****พิกัด****
**** หน้าเดอะมอลงามวงศ์วาน...... ตรงป้ายตรงเมล์ แกมาคนเดียว ตอนที่แกเดินมา แกเดินมาจากทางที่รถเมล์จะมาจอดป้าย....****
**** ลักษณะ... : ในชุดนอนยาว แขนกุด สีแดง ผมสั้นซอยสีขาว สูงไม่มากประมาณ153กว่าๆ ถือร่มสีฟ้า ใส่รองเท้าหูหนีบสีดำ ใส่สร้อยคอสีดำ..ไม่ทราบว่าสร้อยอะไร... อายุน่าจะสักประมาณ70กว่าๆได้ แต่ยังแข็งแรงเดินได้อยู่ ผิวสีแทน.. ไม่คล้ำไปไม่ขาวไป แกมักจะชะเง้อมองอยู่เรื่อย ซ้ายทีขวาที เหมือนรออะไรสักอย่าง ยายแกเป็นคนอัธยาศัยดี ยิ้มหัวเราะเก่ง แต่พอจะเงียบก็เงียบเลย**** นั่งรอรถเมล์ข้างๆเรา... ยายยิ้มให้แล้วบอกว่า นั่งด้วยนะจ้ะ... เวลาผ่านไปเกือบชม.
โดยเราเห็นว่ายายนั่งอยู่นานแล้ว.... ไม่ไปสักทีเลยถาม
เรา : คุณยายคะ... คุณยายนั่งรถสายอะไรเหรอคะ
ยาย : ไม่รุ้เหมือนกัน...
เรา : อ้าว แล้ว...คุณยายจะไปไหนเหรอคะ
ยาย : ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวนึกก่อนจะไปไหนดี
ตอนนั้นเราแบบ - - หืม ยายกวนเราหรือเปล่าหรือยังไง... เลยสกิดเพื่อนข้างๆ
เรา : แก ช่วยหน่อย เหมือนยายจะเป็นอัลไซเมอร์หรือเปล่า
เพื่อน : หืม เมื่อกี้ได้ยินสาย 522
เรา : 522บ้าไร - - ยายบอกไม่รู้จะไปไหนดี
ปรึกษากันอยู่นานคะ เลยลองถามใหม่
เรา : ยายคะ ยายจะไปไหนเหรอคะ
ยาย : ไม่รู้เหมือนกัน นั่งดูรถก่อนอะ
เรา : อ้าว นี่สี่โมงแล้วยายไม่กลับบ้านเหรอคะเย็นมากแล้วนะ..
เพื่อน : ใช่คะ บ้านยายอยู่ทางไหนคะ
ยาย : ทางนี้ (ชี้ไปทางพงเพชร) แล้วก็ทำมือว่าเลี้ยวซ้าย
เรา : ทางม.ธุรกิจเหรอคะ
ยาย : 5555 อย่าถามฉันฉันไม่รู้จักหรอก
อ้าว?? ตอนนั้นเราใจไม่ดีแล้วคะ ยังไงเนี่ย ยายลืมทางบ้านยายเหรอ... คือไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันคะ เห็นใจเหมือนกันแต่ทางถามยายก็ไม่ตอบอะไร - - ไม่รู้อย่างเดียว.... โถ่...
ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้พายายส่งถึงบ้าน ขอความกรุณาใครที่พบเจอคุณยายช่วยพากลับหน่อยนะคะ.....ขอบคุณคะ
******** หากเราวิตกมากเกินไปต้องขออภัยด้วยคะ **********
ช่วยพายายกลับบ้านหน่อยนะคะ..... หนูไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน....
*****พิกัด****
**** หน้าเดอะมอลงามวงศ์วาน...... ตรงป้ายตรงเมล์ แกมาคนเดียว ตอนที่แกเดินมา แกเดินมาจากทางที่รถเมล์จะมาจอดป้าย....****
**** ลักษณะ... : ในชุดนอนยาว แขนกุด สีแดง ผมสั้นซอยสีขาว สูงไม่มากประมาณ153กว่าๆ ถือร่มสีฟ้า ใส่รองเท้าหูหนีบสีดำ ใส่สร้อยคอสีดำ..ไม่ทราบว่าสร้อยอะไร... อายุน่าจะสักประมาณ70กว่าๆได้ แต่ยังแข็งแรงเดินได้อยู่ ผิวสีแทน.. ไม่คล้ำไปไม่ขาวไป แกมักจะชะเง้อมองอยู่เรื่อย ซ้ายทีขวาที เหมือนรออะไรสักอย่าง ยายแกเป็นคนอัธยาศัยดี ยิ้มหัวเราะเก่ง แต่พอจะเงียบก็เงียบเลย**** นั่งรอรถเมล์ข้างๆเรา... ยายยิ้มให้แล้วบอกว่า นั่งด้วยนะจ้ะ... เวลาผ่านไปเกือบชม.
โดยเราเห็นว่ายายนั่งอยู่นานแล้ว.... ไม่ไปสักทีเลยถาม
เรา : คุณยายคะ... คุณยายนั่งรถสายอะไรเหรอคะ
ยาย : ไม่รุ้เหมือนกัน...
เรา : อ้าว แล้ว...คุณยายจะไปไหนเหรอคะ
ยาย : ไม่รู้เหมือนกัน เดี๋ยวนึกก่อนจะไปไหนดี
ตอนนั้นเราแบบ - - หืม ยายกวนเราหรือเปล่าหรือยังไง... เลยสกิดเพื่อนข้างๆ
เรา : แก ช่วยหน่อย เหมือนยายจะเป็นอัลไซเมอร์หรือเปล่า
เพื่อน : หืม เมื่อกี้ได้ยินสาย 522
เรา : 522บ้าไร - - ยายบอกไม่รู้จะไปไหนดี
ปรึกษากันอยู่นานคะ เลยลองถามใหม่
เรา : ยายคะ ยายจะไปไหนเหรอคะ
ยาย : ไม่รู้เหมือนกัน นั่งดูรถก่อนอะ
เรา : อ้าว นี่สี่โมงแล้วยายไม่กลับบ้านเหรอคะเย็นมากแล้วนะ..
เพื่อน : ใช่คะ บ้านยายอยู่ทางไหนคะ
ยาย : ทางนี้ (ชี้ไปทางพงเพชร) แล้วก็ทำมือว่าเลี้ยวซ้าย
เรา : ทางม.ธุรกิจเหรอคะ
ยาย : 5555 อย่าถามฉันฉันไม่รู้จักหรอก
อ้าว?? ตอนนั้นเราใจไม่ดีแล้วคะ ยังไงเนี่ย ยายลืมทางบ้านยายเหรอ... คือไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกันคะ เห็นใจเหมือนกันแต่ทางถามยายก็ไม่ตอบอะไร - - ไม่รู้อย่างเดียว.... โถ่...
ขอโทษด้วยนะคะที่ไม่ได้พายายส่งถึงบ้าน ขอความกรุณาใครที่พบเจอคุณยายช่วยพากลับหน่อยนะคะ.....ขอบคุณคะ
******** หากเราวิตกมากเกินไปต้องขออภัยด้วยคะ **********