My Dream ความฝันที่สวยงามของผม (ผมทำถูกแล้วใช่ไหม หรือต้องทำยังไง ?)

My Dream
ผมเชื่อว่า คนทุกคนมีความฝัน และผมก็มีเช่นกัน แต่ความฝันของผมต่างจากคนอื่น ความฝันของผมมีตัวตน จับต้องได้ กินข้าวได้เดินได้ และกอดให้ความอบอุ่นได้ ความฝันของผม บางครั้งมันอาจจะเป็นฝันร้าย แต่สุดท้ายผมก็ยอมที่จะอยู่กับมัน จนไม่รู้สึกว่ามันน่ากลัว หรือจะทำให้เราเจ็บปวดสักแค่ไหน ผมก็ไม่เคยหนีไป
หลายคนอาจไม่เชื่อว่ามีรักแท้อยู่ จนกว่าคุณจะได้เจอกับตัวเองแล้วคุณก็จะรู้ว่า คำว่า"รัก"นี่แหละที่ทำให้เราสามารถทำอะไรก็ตามที่เราไม่คิดว่าจะทำมัน ความรักมันมีอะไรมากกว่า คำว่า ผมรักคุณนะ มันมีอะไรมากมายและผมได้เรียนรู้เมื่อผมได้อยู่กับมัน
วันเวลาที่ผ่านมา เรื่องราวมากมายที่ทำให้ผมได้เรียนรู้ ผมได้เรียนรู้ในการอยู่คนเดียวในช่วงเวลาที่เหงาสุดขั้ว "ไม่มีใคร" ผมก็ได้รู้ซึ้งกับมัน
จนวันนึง เวลาผ่านไปแล้ว4-5ปี ผมไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีก เธอ เธอคือความฝันที่มีอยู่จริง แต่การมาของความฝันของผมในครั้งนี้ เธอมากับความวุ่นวายในจิตใจ และเรื่องราวที่ผมไม่อยากจะรับรู้ แต่ผมก็ได้รับรู้เรื่องราวนั้น
บางครั้งก็ทำให้ผมต้องยิ้มทั้งที่ยังกังวนใจ แต่ถึงอย่างไรผมก็ควรจะดีใจไม่ใช่หรอก็ได้แต่บอกกับตัวเอง ว่ามันดีแค่ไหนแล้วที่ผมได้มีความฝันอันแสนหวานเหมือนตอนเป็นเด็กอีกครั้ง ไม่ว่าเธอจะผ่านอะไรมา ผมก็ควรจะยินดีที่ได้มีโอกาศดูแลเธออีกครั้ง
ผมไม่เคยเลยที่จะคิดกับเธอในสิ่งที่ผ่านมาที่เธอได้สร้างเรื่องราวที่เจ็บช้ำซักแค่ไหน มันโหดร้ายซักเพียงใด แต่ผมกลับไปจำแต่สิ่งที่ดีๆที่ผมมีให้เธอ และเธอมีให้ผม มันคือความรักจริงๆ รักที่บริสุทธิ์ รักที่ไม่ได้หวังอะไร นอกจากความรักที่มีให้กันและกัน
ถึงแม้ในวันที่ผมมีเธออยู่ ผมก็ยังคิดเสมอว่า ผมคิดดีแล้วหรอที่เราจะกลับมาอีกครั้ง สิ่งที่ผมกังวนคือกลัว กลัวเรื่องรลวในปัจจุบันมันจะกลับไปทำร้ายอดีตที่สวยงามของผม แต่ถึงอย่าไรผมเองก็ยังต้องการเธออยู่ บางทีอาจจะไม่เข้าท่า หรือบางทีอาจจะเพ้อในบางเรื่อง หรืออาจจะมีคำพูดที่ทำร้ายกันโดยไม่รู้ตัว ผมก็ยังรักเธออยู่เพราะรู้ว่าเธอเป็นอย่างไร สิ่งที่ผมทำได้ดีที่สุดในตอนนี้คือการที่ได้รักและเข้าใจในสิ่งมันเกิดขึ้น ถึงมันจะทำร้ายผมอยู่บ้าง
ในเมื่อเวลายังหมุนไปไม่หยุด ผมเองก็ยังไม่รู้จะหยุดรักเธอได้เมื่อไหร่ "ดรีม"
ผมไม่ต้องการอะไรมากถ้ามันจะจบแบบไม่ดีอีกครั้ง ผมก็อยากจะรับรู้เรื่องราวของเธออยู่ ผมจะไม่ยามให้เธอหายไปจากสายตา ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ มันคงไม่เกินความสามารถผมที่จะตามหาเธอ อยากรู้ อยากได้ยินเสียง อยากสัมผัส อยากหอมกลิ่นกายของเธอ ขอเพียงมีเธออยู่บนโลกใบนี้ มันก็ดีแล้ว
ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะเรียกว่า"รักแท้"หรือพรมหมลิขิตได้หรือป่าว แต่ผมเชื่อว่าการได้รักใครคนนึงจริงๆ มันเป็นสิ่งที่สวยงาม ของเพียงคุณยอมรับในสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะสุข หรือทุกข์ ถึงมันจะเป็นเรื่องที่ผอมรับได้ลำบาก แต่ถ้าคุณเข้าใจมัน มีเหตุผล คำว่า "รัก" ไม่เคยทำร้ายใคร

จากวันนั้นที่ได้เจอกันในรอบหลายปี ผมพยายามจะทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้ให้ดีที่สุด ดูแลให้ดีที่สุด เพราะเวลาที่มีจำกัด ผมบอกกับตัวเองว่าจะยอมทำทุกอย่างที่เธอต้องการ ทุกอย่าง
ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็นหน้าของเธอ และมองหน้าเธอ สบตา มันมีความสุข ถึงเธออาจจะพอใจกับกับหน้าตาของตัวเอง(หัวเราะ) แต่สำหรับผมแล้วมันไม่มีผลอะไรเลย บอกเลยว่าผมชอบมองหน้าของเธอมากมันมีเสน่ ไม่ว่าตอนนอน หรือตอนไหน
ผมมีความสุขมาก 4-5 ปีที่ผ่าน ช่วงที่ผมห่างหายกับเธอ ก็มีผู้หญิงเข้ามาในชีวิต แต่ทำไมมันไม่เหมือนกับเธอคนนี้ "ดรีม" หญิงอื่นผ่านมาแล้วก็ผ่านไปเหมือนผมทำตามหน้าที่ไม่ใช่ทำเพราะรัก แต่กับ"ดรีม"ผมทำได้มากก่วาความรักซะอีก แต่มีอย่าหนึ่งที่ผมต้องขอโทษตลอดช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันผมอาจจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่องเอาแต่ใจ และดื้อในบางเวลา รู้ว่าเธอไม่ชอบ ขอโทษนะตัวเอง
และแล้วเวลามันก็หมุนมาถึงจุดที่เราต้องห่างกัน ด้วยภาระและหน้าที่ที่เราต้องทำ
แอบน้องใจโชคชะตาเราห่างกันยังไม่พออีกหรือยังไง 4-5 ปีไม่ได้เจอกัน กลับมาเจอกับได้แป๊บเดียวก็ต้องห่างกันอีกละ แต่จะทำยังไงได้ก็ได้แต่ทำใจและยอมรับมัน คิดซะว่ามันคือบททดสอบครั้งใหม่ระหว่างเราสองคนก็แล้วกัน
ผมอยู่ทางนี้ เธออยู่ทางนู้น
ที่ทำได้ดีที่สุดก็คือต้องโทร และโทร คุยเฟส และคุยเฟส จนผมมีความรู้สึกว่าสิ่งที่ผมทำมันจะทำให้เธอลำคาญหรือเปล่า แต่ที่ทำก็เพราะคิดถึง ทำด้วยใจไม่ใช่หน้าที่ ทุกๆ วันก็ได้แต่โทรหาขอให้ได้ยินเสียง อยู่ไหน ทำไรอยู่ กินไรยัง มันคือคำถามซ้ำๆที่ผมถามเธอตลอด ขอให้ได้รับรู้แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว ทุกครั้งที่ผมเข้าเฟสสิ่งแรกที่ผมต้องรู้คือเธอออนไลน์หรือป่าว เธอเล่นเฟสอยู่หรือป่าว และทุกครั้งที่ผมเล่นเฟส ผมก็จะคอยเฝ้ามองดูตลอดว่าเธอออนไลน์หรือเปล่า มองแล้วมองอีก นี่คือสิ่งที่ผมทำได้ และทำทุกวัน
ผมเคยพยายามจะไม่คิดมาก ไม่กังวลมาก โดยการไปออกกำลังกาย ไปวิ่ง แต่พอกลับมาอยู่คนเดียว มือมันหยิบแต่โทรศัพท์ อยากจะโทรหาอย่างเดียว เฮ้อออ ใน ขณะ ที่ผมนั่งพิมพ์อยู่ก็คิดถึงแต่เธอนะ"ดรีม"เธอจะรับรู้ความคิดถึงของฉันไหม
และอีกอย่างหนึ่งที่โทรหาบ่อยๆก็แค่อยากรู้ว่า อยู่ไหน ทำไรอยู่ เป็นห่วงก็แค่นั้นไม่รบกวนเวลานานเท่าไหร่ แต่ก็กลัวเธอจะเบื่อ ผมยิ่งจะคิดมากกว่านี้ถ้าโทรไปแล้วเธอไม่รับโทรศัพท์ มันไม่ดีเลยไม่รู้ว่าเธอจะทำไรอยู่ที่ไหนอย่างไรสบายดีหรือเปล่า บางทีผมเองก็คิดอยู่ตลอดว่าผมเยอะเกินไปหรือเปล่า แต่ที่ทำไปก็รักเธอทั้งนั้นแหละ"ดรีม"

วันนี้ ผมมีความรู้สึกว่าโดดเดี่ยว เหมือนเธอเพ้อหาแต่แฟนเก่าของเธอ แต่ก็อย่างว่าอดีตมันก็เป็นเรื่องของอดีต ผมผ็ไม่อยากเอาความหลังมาเป็นต้นเหตุ ในเมื่อผมก็มีอดีต ผมก็พอเข้าใจว่ามันเป็นระยะทำใจ ผมยังเห็นข้อความต่างๆ ที่โพสในเฟสบุ๊ค ที่รับรู้ได้ว่าเธอนั้ยยังคิดถึงอดีต มันก็ทำให้ผมเศร้าทุกครั้งที่ได้เห็นมัน มันตัดกำลังใจผม มันทำให้ผมอึดอัด แต่ก็เพราะผมรัดเธอมาก ผมบอกตัวเองว่าสักวันเธอก็ลืมเองแหละ และพยายามพูดแต่สิ่งดีๆ เธอเองก็คงไม่รู้หรอกว่าผมรู้สึกยังไง หวังว่าวันหนึ่งเธอคงลืมคนเก่าได้เอง
เรื่องอนาคตผมไม่สามารถรู้ได้ แต่สามารถรู้เรื่องของวันนี้ได้ ผมต้องคอยบอกตัวเองว่าทำให้ดีที่สุด อย่าอื่นปล่อยมันไป ทุกอย่างจะต้องดีขึ้น
ดั่งคำพูดที่ว่า : ความรัก ถ้ายิ่งรักมาก ก็จงปล่อยให้คนที่เรารักเป็นอย่างที่เขาเป็น ยืนมองดูห่างๆ ยิ่งเรียกร้องความสนใจมาก ยิ่งร้อนรน ไฟในใจยิ่งเผาใจเราเอง เมื่อมีความรักแล้วก็ควรรักให้เป็น