สวัสดีค่ะ เพื่อนๆชาวพันทิป ขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆทีค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าเรามีลูกสาวในวัยกำลังน่ารัก น้องเขามีอายุ4ขวบกว่าๆแล้วค่ะ แต่เรามีเรื่องไม่ค่อยสบายใจเกี่ยวกับน้องตลอดเวลาเลยค่ะ เป็นห่วงแบบจะเป็นจะตายให้ได้เวลาเราไปทำงานแต่ให้คนอื่นไปรับเขาตอนเลิกเรียนกังวลทุกวันค่ะ เหตุของความกังวลเกิดจากเรื่องความฝัน ตอนประมานน้อง2ขวบครึ่ง คืนนึงเราฝันว่าเราไปที่ป่าไหนสักที่หนึ่งนี่แหละค่ะ ในความฝันเราเห็นลูกแก้วหลากหลายสีในฝันเราเอื้อมมือจะไปเก็บมาไว้ที่ตัวเองแต่ทันใดนั้น มีนางไม้(ในฝันเราเชื่อว่าเขาเป็นนางไม้เพราะหน้าตาสวยห่มสไบสีสดใส) บอกกับเราด้วยเสียงแข็งว่านั่นไม่ใช่ของเจ้า จงนำมาคืนท่านพญานาคราชซะ ด้วยความตกใจแล้วจึงรีบลนลานเอาไปวางที่เดิม ตอนตื่นมาเราก็งงๆอยู่แต่ได้เล่าให้พ่อและแม่ฟัง แม่ก็บอกให้ปรึกษาพระท่านดูถ้าหากไม่สบายใจ แต่เราคุยกะสามีแล้วเขาบอกว่าเราอาจจะคิดไปเองก็เลยผ่านไปไม่สนใจอะไรอีก ต่อมาอีก3-4เดือนเราก็ฝันว่า เรากลับไปเยี่ยมครูที่โรงเรียนและเจอเพื่อนเราก็วิ่งเล่นกันกับเพื่อนและในฝันเราเห็นผู้หญิงใส่ชุดสีแดง(ในฝันเรารู้ว่าเขาเป็นผี)ในฝันเรากลัวแต่ไม่ได้วิ่งหนีกลับเดินเข้าไปหาเขาและหยิบกระดาษและปากกามาเพื่อจดจำรายละเอียดเราก็ถามกลับไปอีกว่าเขาต้องการอะไร แต่ก็มีผู้หญิงชุดขาวเป็นหญิงสูงสัยคนนึงเดินเข้ามาบอกว่า ขอลูกได้ไหม เราก็แบบว่าทั้งงงทั้งช็อคเลยค่ะในความฝันแต่ก็มีสติในฝันนะคะว่าถ้าตอบว่าให้ผีคงจะเอาลูกเราไปด้วยแน่นอน เราตอบว่าไม่ได้จะให้ได้ไงลูกเราเลี้ยงมากับมือ เขาก็บอกว่าขอเถอะน่ารักดีเราก็สะดุ้งตื่นเลยน้ำตาไหลแบบคิดอะไรๆไม่ถูก ก็ปรึกษาแม่ในเช้าวันต่อมา แม่บอกว่ามันก็แปลกๆนะให้ระวังตัวและดูลูกให้ดี ทีนี้ผ่านมาถึงวันก่อนเราพาลูกไปเดินห้างเพื่อซื้อของใช้ ไปกับพ่อแม่เราและลูกเรา จังหวะที่เราอุ้มลูกลงจากรถคือเขาก็ไม่ฟังเสียงเรียกเราเลยคือแบบวิ่งจะเข้าห้างอย่างเดียว และก็ประกอบกับมีรถกระบะยกสูงคันนึงคือจะเลี้ยวโค้งคือคนขับคงอยู่ในระยะมองไม่เห็นน้องแน่ๆ คือเหตุการณ์มันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก ลูกเราก็คืออยู่ในท่าเกือบจะวิ่งหัวเขาอยู่ใกล้กระจกซ้ายของรถคันนั้นแค่คืบเดียว ตอนนั้นเรานี่เจ็บหัวใจสุดๆความคิดว่าลูกคงโดนรถทับแน่ๆแล้วผุดขึ้นมาในหัว พยายามจะเอื้อมมือไปจับลูกแต่ก็ดูห่างไกลเกินขาเจ้ากรรมก็ดันไม่ขยับ แม่เรานี่กรี๊ดสุดเสียงแล้วเป็นลมเลย คนที่เห็นเหตุการณ์หลายๆคนร้องกรี๊ดกันทุกคน แต่พี่ยามเค้าสติดีมากโดดเข้ามาดึงน้องเข้ามา เรากอดลูกแบบแน่นเท่าที่จะแน่นที่สุดคือส่วนนึงมาจากความประมาทของเราด้วยที่ไม่จับลูกแต่เราก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาจะมาทวงเอาลูกคืนไปหรือเปล่า เราไม่เคยบนบานอะไรเค้าเกิดมาจากความตั้งใจเรากับสามีเอง ยาวไปหน่อยนะคะเพื่อนๆคิดว่าเราต้องเสียลูกไปจริงๆไหมคะ และความฝันมันก็แค่จินตนาการหรือเป็นลางบอกเหตุใดๆหรือเปล่า ตอนนี้ทุกข์ใจมากค่ะ ถ้าแท๊กผิดห้องขออภัยด้วยนะคะ เคยแต่อ่านค่ะไม่เคยตั้งกระทู้
ความฝันร้ายๆ=ลางบอกเหตุอะไรหรือเปล่าคะ
เรื่องมีอยู่ว่าเรามีลูกสาวในวัยกำลังน่ารัก น้องเขามีอายุ4ขวบกว่าๆแล้วค่ะ แต่เรามีเรื่องไม่ค่อยสบายใจเกี่ยวกับน้องตลอดเวลาเลยค่ะ เป็นห่วงแบบจะเป็นจะตายให้ได้เวลาเราไปทำงานแต่ให้คนอื่นไปรับเขาตอนเลิกเรียนกังวลทุกวันค่ะ เหตุของความกังวลเกิดจากเรื่องความฝัน ตอนประมานน้อง2ขวบครึ่ง คืนนึงเราฝันว่าเราไปที่ป่าไหนสักที่หนึ่งนี่แหละค่ะ ในความฝันเราเห็นลูกแก้วหลากหลายสีในฝันเราเอื้อมมือจะไปเก็บมาไว้ที่ตัวเองแต่ทันใดนั้น มีนางไม้(ในฝันเราเชื่อว่าเขาเป็นนางไม้เพราะหน้าตาสวยห่มสไบสีสดใส) บอกกับเราด้วยเสียงแข็งว่านั่นไม่ใช่ของเจ้า จงนำมาคืนท่านพญานาคราชซะ ด้วยความตกใจแล้วจึงรีบลนลานเอาไปวางที่เดิม ตอนตื่นมาเราก็งงๆอยู่แต่ได้เล่าให้พ่อและแม่ฟัง แม่ก็บอกให้ปรึกษาพระท่านดูถ้าหากไม่สบายใจ แต่เราคุยกะสามีแล้วเขาบอกว่าเราอาจจะคิดไปเองก็เลยผ่านไปไม่สนใจอะไรอีก ต่อมาอีก3-4เดือนเราก็ฝันว่า เรากลับไปเยี่ยมครูที่โรงเรียนและเจอเพื่อนเราก็วิ่งเล่นกันกับเพื่อนและในฝันเราเห็นผู้หญิงใส่ชุดสีแดง(ในฝันเรารู้ว่าเขาเป็นผี)ในฝันเรากลัวแต่ไม่ได้วิ่งหนีกลับเดินเข้าไปหาเขาและหยิบกระดาษและปากกามาเพื่อจดจำรายละเอียดเราก็ถามกลับไปอีกว่าเขาต้องการอะไร แต่ก็มีผู้หญิงชุดขาวเป็นหญิงสูงสัยคนนึงเดินเข้ามาบอกว่า ขอลูกได้ไหม เราก็แบบว่าทั้งงงทั้งช็อคเลยค่ะในความฝันแต่ก็มีสติในฝันนะคะว่าถ้าตอบว่าให้ผีคงจะเอาลูกเราไปด้วยแน่นอน เราตอบว่าไม่ได้จะให้ได้ไงลูกเราเลี้ยงมากับมือ เขาก็บอกว่าขอเถอะน่ารักดีเราก็สะดุ้งตื่นเลยน้ำตาไหลแบบคิดอะไรๆไม่ถูก ก็ปรึกษาแม่ในเช้าวันต่อมา แม่บอกว่ามันก็แปลกๆนะให้ระวังตัวและดูลูกให้ดี ทีนี้ผ่านมาถึงวันก่อนเราพาลูกไปเดินห้างเพื่อซื้อของใช้ ไปกับพ่อแม่เราและลูกเรา จังหวะที่เราอุ้มลูกลงจากรถคือเขาก็ไม่ฟังเสียงเรียกเราเลยคือแบบวิ่งจะเข้าห้างอย่างเดียว และก็ประกอบกับมีรถกระบะยกสูงคันนึงคือจะเลี้ยวโค้งคือคนขับคงอยู่ในระยะมองไม่เห็นน้องแน่ๆ คือเหตุการณ์มันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก ลูกเราก็คืออยู่ในท่าเกือบจะวิ่งหัวเขาอยู่ใกล้กระจกซ้ายของรถคันนั้นแค่คืบเดียว ตอนนั้นเรานี่เจ็บหัวใจสุดๆความคิดว่าลูกคงโดนรถทับแน่ๆแล้วผุดขึ้นมาในหัว พยายามจะเอื้อมมือไปจับลูกแต่ก็ดูห่างไกลเกินขาเจ้ากรรมก็ดันไม่ขยับ แม่เรานี่กรี๊ดสุดเสียงแล้วเป็นลมเลย คนที่เห็นเหตุการณ์หลายๆคนร้องกรี๊ดกันทุกคน แต่พี่ยามเค้าสติดีมากโดดเข้ามาดึงน้องเข้ามา เรากอดลูกแบบแน่นเท่าที่จะแน่นที่สุดคือส่วนนึงมาจากความประมาทของเราด้วยที่ไม่จับลูกแต่เราก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาจะมาทวงเอาลูกคืนไปหรือเปล่า เราไม่เคยบนบานอะไรเค้าเกิดมาจากความตั้งใจเรากับสามีเอง ยาวไปหน่อยนะคะเพื่อนๆคิดว่าเราต้องเสียลูกไปจริงๆไหมคะ และความฝันมันก็แค่จินตนาการหรือเป็นลางบอกเหตุใดๆหรือเปล่า ตอนนี้ทุกข์ใจมากค่ะ ถ้าแท๊กผิดห้องขออภัยด้วยนะคะ เคยแต่อ่านค่ะไม่เคยตั้งกระทู้