มีแม่พ่อกะลูกครอบครัวนึงพ่อบอกจะพาไปเท่ว..ไหนไม่รู้แล้วทั้ง3ก้อขึ้นรถเมล์ปรับอากาศอย่างดีมาด้วยกันดูมีความสุขเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก...แต่แล้วก้อผ่านหน้าโรงเรียนแห่งหนึ่งมีครูและเด็กนักเรียนทั้งม.ต้นและม.ปลายจำนวนนึงขึ้นรถมาด้วยแล้วรถที่นั่งก้อกลายเป็นรถสองแถวธรรมดาไปเฉยเลย...รถแล่นไปเรื่อยตามทางด้วยความเร็วซักระยะนึ่งเด็กม.ปลายบนรถก้อกระซิบกันและมองมาที่ครอบครัวนี้แล้วก้อจ้องมองคนเป็นพ่อด้วยอาการอยากได้มาครอบครองคนเป็นแม่เห็นเข้าเลยตรงเข้าทำร้ายเด็กม.ปลายคนนั้น...ครูของเด็กที่ขึ้นมาด้วยเห็นเลยถ่ายคลิปไว้ว่าเด็กของเค้าถูกทำร้าย..แต่คนเป็นแม่ท้าทายว่าอยากทำไรก้อทำไปถ้าเอาลงเฟคก้อแท็กมาด้วยแล้วกัน...รถวิ่งต่อไปเรื่อยๆเด็กม.ปลายคนนั้นก้อหายไปจากรถเหลือแต่ครูกะเด็กม.ต้นอีก2คนนั่งยู่คนเป็นแม่เลยจะเขียนชื่อเฟคหั้ยแต่หาปากกาไม่เจอครูได้กดกริ่งลงรถไปเหลือแต่เด็กม.ต้นคนเป็นพ่อเลยไปเปิดสมุดเขียนหั้ยแล้วเด็ก2คนนั้นคนเป็นแม่ก้อมองดูอยู่ด้วยแล้วรถสองแถวก้อวิ่งออกไปแต่คนเป็นพ่อกลับยู่กับเด็กม.ต้น2คนนั้นไม่ได้ขึ้นรถมาด้วย..รถวิ่งเลยมาซักระยะนึ่งแล้วเห็นพ่อไม่วิ่งตามมารถมาได้แต่มองดูรถวิ่งไปคนเป็นแม่เลยบอกหั้ยรถหยุดแล้วก้อลงรถโดยไม่คิดถึงอะไรสักอย่างแล้วมองดูรถที่วิ่งไปโดยไม่ยอมรอพวกเค้าเลย...
แล้วเดินย้อนมาตามคนเป็นพ่อ..คนเป็นพ่อเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่กลับมาตามก้อยอมมาด้วยโดยทิ้งเด็กม.ต้นพวกนั้นทันทีพอเดินมาได้สักระยะบนถนนคนเป็นแม่ก้อนึกถึงลูกขึ้นมาร้องไห้ฟูมฟายว่าลืมลูกสาวไว้บนรถสองแถวคันนั้น...คนเป็นพ่อก้อเลยเข้ามาปลอบบอกว่าลูกไม่ได้ไปไหน..ลูกยู่กะพวกเราตลอด...พอคนเป็นพ่อพูดจบลูกก้อมายู่ในอ้อมกอดคนเป็นแม่เหมือนเดิม...คนเป็นแม่ดูมีความสุขที่ลูกยังยู่ไม่ได้ติดไปกะรถทั้งที่เทอร์ไม่ได้คิดถึงลูกเลยตอนลงจากรถเพื่อมาหาสามีของเทอร์...
ทั้ง3เดินมาตามทางที่เป็นซอยแคบลงแคบลงเรื่อยๆจนมาเจอรง.ทำเหล็กแผ่นที่กำลังทำงานกันยู่และเค้าก้อเริ่มเทเหล็กร้อนๆบนถนนจนเดินผ่านไม่ได้คนเป็นพ่อเห็นท่าไม่ดีเลยผลักหั้ยคนเป็นแม่ที่อุ้มลูกยู่เดินไปก่อนแต่ตัวเค้ากลับหายไปเลยคนเป็นแม่ได้แต่มองหาคนเป็นพ่อบนถนนที่มีแต่เหล็กร้อนๆกลิ่นและควันเหม็นๆ...
ใจก้อห่วงกลัวลูกจะหายใจไม่ออกสำลักควัน...
ส่วนสายตาก้อมองหาแต่สามี..ว่าหายไปไหน..เป็นอะไรไปรึป่าวแต่กลับไม่มีวีแววของคนเป็นพ่อเลย...ทั้งทีตัวเองยืนยู่บนถนนที่ร้อนและไม่ได้ใส่แม้แต่รองเท้า...เทอร์จึงก้มมองลูกที่ยู่ในอ้อมกอดเห็นลูกเหมือนจะแย่เทอร์เลยละสายตาจากการมองหาสามีของเทอร์และเอาเสื้อผ้าของเทอร์ห่อตัวลูกเพื่อบังความร้อนและควันเหม็นๆกอดลูกไว้แนบอกและพยายามเดินไปบนพื้นร้อนๆและสิ่งของที่กีดขว้างต่างๆในขณะที่จะเดินข้ามสิ่งเหล่านั้นไปมีผู้หญิงคนนึงเดินสวนกลับมา..แล้วบอกทางนี้ไปไม่ได้หรอกทั้งๆที่ผู้หญิงคนนั้นใส่รองเท้าแต่เทอร์กลับบอกว่าผ่านไปไม่ได้ผู้หญิงคนนั้นย้อนกลับไปทางเดิม...แต่คนเป็นแม่ไม่ฟังเทอร์เดินต่อไปพร้อมลูกในอ้อมกอดบนถนนร้อนๆนั้น..แปลกที่พอเดินไปพื้นที่มีเหล็กเหลวๆร้อนๆควันลอยเต็มพื้นแต่พื้นไม่ได้ร้อนอย่างที่คิดไว้เทอร์จึงเดินผ่านมันมาอย่างง่ายดาย...แต่ในใจเทอร์คิดถึงแต่สามีของเทอร์ตลอดเวลา...
สุดท้ายคนเป็นแม่กะลูกก้อมาถึงทางออกจากซอยนั้นจนได้แต่กลับไร้วีแววของคนเป็นพ่อเลย...
ไม่รู้หายไปไหน..???เค้าจะโดนเหล็กร้อนราดทับจนตาย???...
หรือย้อยกลับไปทางเดินกันแน่...????
คนเป็นแม่ไม่สามารถรับรู้เรื่องของเค้าอีกเลยพอพ้นจากซอยนั้นมา..????
บทสรุปคืออะไร
เทอร์ต้องไปต่อกับลูกเพียงลำพังแค่สองคนโดยไม่มีสามีร่วมทางต่อไปด้วย???....
หรือเทอร์จะเจอสามีเทอร์ของเทอร์ในทางข้างหน้า???
อยากหั้ยเพื่อนช่วยอ่านแล้วก้อวิเคราะห์หั้ยหน่อยว่า"บอกชะตาชีวิตของครอบครัวนี้อะไรได้บ้าง"
แล้วเดินย้อนมาตามคนเป็นพ่อ..คนเป็นพ่อเมื่อเห็นว่าคนเป็นแม่กลับมาตามก้อยอมมาด้วยโดยทิ้งเด็กม.ต้นพวกนั้นทันทีพอเดินมาได้สักระยะบนถนนคนเป็นแม่ก้อนึกถึงลูกขึ้นมาร้องไห้ฟูมฟายว่าลืมลูกสาวไว้บนรถสองแถวคันนั้น...คนเป็นพ่อก้อเลยเข้ามาปลอบบอกว่าลูกไม่ได้ไปไหน..ลูกยู่กะพวกเราตลอด...พอคนเป็นพ่อพูดจบลูกก้อมายู่ในอ้อมกอดคนเป็นแม่เหมือนเดิม...คนเป็นแม่ดูมีความสุขที่ลูกยังยู่ไม่ได้ติดไปกะรถทั้งที่เทอร์ไม่ได้คิดถึงลูกเลยตอนลงจากรถเพื่อมาหาสามีของเทอร์...
ทั้ง3เดินมาตามทางที่เป็นซอยแคบลงแคบลงเรื่อยๆจนมาเจอรง.ทำเหล็กแผ่นที่กำลังทำงานกันยู่และเค้าก้อเริ่มเทเหล็กร้อนๆบนถนนจนเดินผ่านไม่ได้คนเป็นพ่อเห็นท่าไม่ดีเลยผลักหั้ยคนเป็นแม่ที่อุ้มลูกยู่เดินไปก่อนแต่ตัวเค้ากลับหายไปเลยคนเป็นแม่ได้แต่มองหาคนเป็นพ่อบนถนนที่มีแต่เหล็กร้อนๆกลิ่นและควันเหม็นๆ...
ใจก้อห่วงกลัวลูกจะหายใจไม่ออกสำลักควัน...
ส่วนสายตาก้อมองหาแต่สามี..ว่าหายไปไหน..เป็นอะไรไปรึป่าวแต่กลับไม่มีวีแววของคนเป็นพ่อเลย...ทั้งทีตัวเองยืนยู่บนถนนที่ร้อนและไม่ได้ใส่แม้แต่รองเท้า...เทอร์จึงก้มมองลูกที่ยู่ในอ้อมกอดเห็นลูกเหมือนจะแย่เทอร์เลยละสายตาจากการมองหาสามีของเทอร์และเอาเสื้อผ้าของเทอร์ห่อตัวลูกเพื่อบังความร้อนและควันเหม็นๆกอดลูกไว้แนบอกและพยายามเดินไปบนพื้นร้อนๆและสิ่งของที่กีดขว้างต่างๆในขณะที่จะเดินข้ามสิ่งเหล่านั้นไปมีผู้หญิงคนนึงเดินสวนกลับมา..แล้วบอกทางนี้ไปไม่ได้หรอกทั้งๆที่ผู้หญิงคนนั้นใส่รองเท้าแต่เทอร์กลับบอกว่าผ่านไปไม่ได้ผู้หญิงคนนั้นย้อนกลับไปทางเดิม...แต่คนเป็นแม่ไม่ฟังเทอร์เดินต่อไปพร้อมลูกในอ้อมกอดบนถนนร้อนๆนั้น..แปลกที่พอเดินไปพื้นที่มีเหล็กเหลวๆร้อนๆควันลอยเต็มพื้นแต่พื้นไม่ได้ร้อนอย่างที่คิดไว้เทอร์จึงเดินผ่านมันมาอย่างง่ายดาย...แต่ในใจเทอร์คิดถึงแต่สามีของเทอร์ตลอดเวลา...
สุดท้ายคนเป็นแม่กะลูกก้อมาถึงทางออกจากซอยนั้นจนได้แต่กลับไร้วีแววของคนเป็นพ่อเลย...
ไม่รู้หายไปไหน..???เค้าจะโดนเหล็กร้อนราดทับจนตาย???...
หรือย้อยกลับไปทางเดินกันแน่...????
คนเป็นแม่ไม่สามารถรับรู้เรื่องของเค้าอีกเลยพอพ้นจากซอยนั้นมา..????
บทสรุปคืออะไร
เทอร์ต้องไปต่อกับลูกเพียงลำพังแค่สองคนโดยไม่มีสามีร่วมทางต่อไปด้วย???....
หรือเทอร์จะเจอสามีเทอร์ของเทอร์ในทางข้างหน้า???