นี่เป็นกระทู้แรกของผม หลังจากที่อ่านกระทู้พันทิปมานาน ได้อ่านเรื่องต่างๆมากมาย วันนี้ก็เลยอยากจะขอแชร์เรื่องตัวเองบ้าง
เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้คบกับแฟนมานานระยะหนึ่งแล้วรวมทั้งหมดประมาณสองปีกว่า แฟนผมเป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เราเจอกันผ่านทางเพื่อนแนะนำให้รู้จัก และผมก็ได้ขอเฟสบุค และก็คุยกันในเฟสพัฒนามาเป็นโทรคุย และจนได้เป็นแฟนในที่สุด คบกันมาได้ประมาณ 6เดือนกว่า ก็ได้รู้ว่าเธอเป็นโรค SLE ซึ่งเธอก็ไม่รู้ตัวมาก่อนเหมือนกัน หลังจากที่เริ่มเป็นแผลแล้วหายช้า ปวดกระดูกตามส่วนต่างๆ มือบวมโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่เราก็ยังคบกันเรื่อยมา ทั้งที่เธอก็ไม่มีเวลาจากงานประจำ และต้องรักษาตัวไปด้วย สองทุ่มเธอก็ต้องนอนแล้ว เพราะหมอบอกให้นอนเยอะๆ แต่บางทีเธอก็นอนไม่หลับเลยด้วยอาการของโรค ตอนคบกันเราจะไม่ค่อยเจอกันมาก แต่พอมีโอกาสเจอกันก็จะเจอกันบ่อยๆและหลายวัน และบางทีก็เช่าห้องค้างด้วยกัน
อยู่มาวันหนึ่งก็เกิดเรื่องขึ้น ซึ่งที่บ้านเธอติดหนี้ จนบ้านถูกยึด และถึงกับต้องขายรถกระบะที่บ้าน (ซึ่งรายละเอียดมีมากกว่านี้แต่ไม่ขอกล่าวถึง) จนพ่อเธอต้องมาปลูกบ้านแบบชั่วคราวอยู่ไปก่อน ซึ่งความเป็นอยู่เธอก็เปลี่ยนไป จากที่ช่วงแรกที่คบกันเธอจะช่วยแชร์ทุกอย่าง แฟร์มาก มาตอนหลังผมก็จะเป็นคนออกซะส่วนใหญ่ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร และก็เริ่มยืมเงินแต่เธอก็ทยอยจ่ายคืน มากบ้าง น้อยบ้าง แต่มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ความรู้สึกไม่แน่ใจ ไม่ชัดเจนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจผม
เธอบอกว่าเธอต้องแต่งงาน!!! เธอบอกว่ามีลูกชายของเพื่อนพ่อที่เป็นเจ้านายเก่ามาขอเธอ และจะช่วยในเรื่องหนี้สินให้ เธอบอกเธอก็ไม่อยากแต่ง แต่เพื่อพ่อแม่สบาย ไม่อยากให้พ่อแม่ติดคุกตอนแก่(เรื่องที่เธอเป็นโรคSLE พ่อแม่เธอไม่รู้ เธอกลัวพ่อแม่ช็อคเพราะเป็นลูกคนเดียว) ตอนผมรู้ก็ช็อค และก็ถามเธอว่าไม่มีทางเลือกอื่นเหรอ เธอก็บอกไม่มี ไอ้เราก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนนึง คงไม่มีปัญญาไปช่วยเธอได้หนี้ค่อนข้างเยอะอยู่ ก็เลยต้องยอมรับสภาพความจริงที่เหมือนกับละครน้ำเน่า แต่เธอก็บอกว่ายังเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันได้อยู่นะ ยังคุยกันได้ ในตอนนั้นผมก็ต้องทำใจและยอมรับการตัดสินใจของเธอ และอวรพรให้โชคดี มีความสุข กับทางที่เลือก และเริ่มทำใจได้ แต่อยู่ๆวันนึงเธอก็โทรมาบอกว่าไม่ต้องแต่งงานแล้ว...... มีญาติคนนึงเอาที่ดินไปค้ำประกันให้ แต่หนี้ก็ยังคงมีและแก้ปัญหาต่อไป
ตอนนั้นผม...งง เงิบ ดีใจ เสียใจ สับสนกันไปหมด บรรยายความรู้สึกไม่ถูกมันหน่วงๆอยู่ในหัว เตรียมทำใจไว้แล้ว ว่าเราคงต้องจากกัน แต่มันกลับตาลปัตรไปหมด เธอขอให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม ผมก็โอเคเพราะก็ยังไม่มีใครใหม่และก็ยังทำใจไม่ได้เต็มที่ แต่ก็เริ่มมีความไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจ ไม่เต็มร้อยเหมือนเดิมแล้ว คำถาม ข้อสงสัยมันยังมีอยู่ภายใจตลอดมานับจากวันนั้น
1. เป็นพยาบาลนี่มันไม่มีเวลาเลยเหรอครับ เธอเป็นพยาบาลก็จริงแต่พื้นฐานจริงเธอมาจากผู้ช่วยทันตแพทย์และงานที่เธอทำไปในทางผู้ช่วยฯมากกว่า และรับทำคลินิกเพิ่มด้วย พักหลังดูไม่มีเวลาเกินไป แค่ทักไลน์มายังไม่ได้เลย
2. เธอเคยบอกผมว่าเลิกคบกับเธอก็ได้นะเพราะเธอไม่อยากเป็นภาระใคร เพราะเธอเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ฯลฯ และเธอก็ต้องช่วยรับผิดชอบหนี้ที่บ้านอีก แต่พอมาอีกวัน ก็บอกว่าถ้ามีคนอื่น...แกตาย!!! และเลิกกันไปเลย เป็นงั้นไป
3. ถ้าคบกันมาสองปีแล้วแต่เธอยังไม่เคยให้เจอพ่อแม่เธอเลยมันแปลกมั้ยครับ แต่ผมเคยเห็นตอนที่พ่อเธอขับรถมาส่ง ซึ่งตอนนี้ก็ไม่มีรถแล้ว ผมเคยถามไปแต่ก็ตอบกลับมาว่า พ่อแม่ยังไม่พร้อมเจอ เพราะตอนนี้เธอไม่ได้อยู่บ้านเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งสภาพที่เธออยู่เธอเคยส่งรูปมาให้ดู ผมเคยบอกแล้วว่าไม่รังเกียจ แต่เธอก็บอกว่าพ่อแม่ไม่อยากให้เจอ แต่ผมเคยพาเธอไปเยี่ยมญาติที่โรงพยาบาลอยู่ครั้งนึง แต่ยังไม่ได้เจอกับครอบครัว
4. ใจนึงก็เคยคิดว่าจะเลิกคบไปเลย แต่จะดูใจดำไปมั้ย เพราะเหมือนเป็นคนไม่รับผิดชอบ พอผู้หญิงมีเรื่อง มีปัญหาก็จะชิ่งหนี ซึ่งเท่าที่คบกับเธอมาก็ดูเป็นดีคนนึง จิตใจดี เข้ากันได้และผมก็คิดว่าถ้าคบคนใหม่ก็ต้องเริ่มใหม่ และอาจไม่เจอคนที่เคมีข้ากันได้แบบนี้
5. อีกใจนึงก็คิดในแง่ร้าย เป็นไปได้มั้ยที่เธอก็กำลังมองหาคนที่ช่วยเหลือเธอได้มากกว่าผม แต่ยังไม่เจอก็เลยคบกับผมไปก่อน ที่ยังไม่ให้เจอพ่อแม่ ไม่ให้ไปบ้าน ไม่มีเวลาเจอ ไม่ค่อยมีเวลาคุย เพราะตั้งแต่ที่เธอป่วยเธอเสียเงินไปกับการรักษาเยอะมาก จนเงินเก็บของเธอไม่เหลือเลย และผมก็ช่วยเธอเท่าที่ช่วยได้ แต่มันคงไม่มากพอ
มีเพื่อนเคยแนะนำ ให้ลองตามสืบ ไปบ้าน ไปเฝ้าที่ทำงาน ไปส่องเฟสบุคเค้า แต่ด้วยนิสัยผม ไม่ชอบทำอะไรอย่างนั้น ถ้าทำแล้วมันก็ไม่มีประโยชน์ เค้ารู้จะผิดใจมองหน้ากันไม่ติดเปล่าๆ ผมกับเค้าจะคล้ายๆกัน ไม่ค่อยสืบ ค้น เรื่องส่วนตัวของกันและกัน ไม่อยากให้ไปก็ไม่ไป ไม่เจอก็ไม่เจอ แต่ก็อยากระบายและขอความคิดเห็นกับเพื่อนๆในนี้ เผื่อใครที่เคยเจอแบบผม จะได้แนะนำอะไรให้ผมบ้าง
ขอบคุณครับ
มัน หน่วง หน่วง
เรื่องมีอยู่ว่า ผมได้คบกับแฟนมานานระยะหนึ่งแล้วรวมทั้งหมดประมาณสองปีกว่า แฟนผมเป็นพยาบาลอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เราเจอกันผ่านทางเพื่อนแนะนำให้รู้จัก และผมก็ได้ขอเฟสบุค และก็คุยกันในเฟสพัฒนามาเป็นโทรคุย และจนได้เป็นแฟนในที่สุด คบกันมาได้ประมาณ 6เดือนกว่า ก็ได้รู้ว่าเธอเป็นโรค SLE ซึ่งเธอก็ไม่รู้ตัวมาก่อนเหมือนกัน หลังจากที่เริ่มเป็นแผลแล้วหายช้า ปวดกระดูกตามส่วนต่างๆ มือบวมโดยไม่ทราบสาเหตุ แต่เราก็ยังคบกันเรื่อยมา ทั้งที่เธอก็ไม่มีเวลาจากงานประจำ และต้องรักษาตัวไปด้วย สองทุ่มเธอก็ต้องนอนแล้ว เพราะหมอบอกให้นอนเยอะๆ แต่บางทีเธอก็นอนไม่หลับเลยด้วยอาการของโรค ตอนคบกันเราจะไม่ค่อยเจอกันมาก แต่พอมีโอกาสเจอกันก็จะเจอกันบ่อยๆและหลายวัน และบางทีก็เช่าห้องค้างด้วยกัน
อยู่มาวันหนึ่งก็เกิดเรื่องขึ้น ซึ่งที่บ้านเธอติดหนี้ จนบ้านถูกยึด และถึงกับต้องขายรถกระบะที่บ้าน (ซึ่งรายละเอียดมีมากกว่านี้แต่ไม่ขอกล่าวถึง) จนพ่อเธอต้องมาปลูกบ้านแบบชั่วคราวอยู่ไปก่อน ซึ่งความเป็นอยู่เธอก็เปลี่ยนไป จากที่ช่วงแรกที่คบกันเธอจะช่วยแชร์ทุกอย่าง แฟร์มาก มาตอนหลังผมก็จะเป็นคนออกซะส่วนใหญ่ แต่ผมก็ไม่ได้คิดอะไร และก็เริ่มยืมเงินแต่เธอก็ทยอยจ่ายคืน มากบ้าง น้อยบ้าง แต่มีเรื่องหนึ่งที่ทำให้ความรู้สึกไม่แน่ใจ ไม่ชัดเจนเริ่มก่อตัวขึ้นในใจผม
เธอบอกว่าเธอต้องแต่งงาน!!! เธอบอกว่ามีลูกชายของเพื่อนพ่อที่เป็นเจ้านายเก่ามาขอเธอ และจะช่วยในเรื่องหนี้สินให้ เธอบอกเธอก็ไม่อยากแต่ง แต่เพื่อพ่อแม่สบาย ไม่อยากให้พ่อแม่ติดคุกตอนแก่(เรื่องที่เธอเป็นโรคSLE พ่อแม่เธอไม่รู้ เธอกลัวพ่อแม่ช็อคเพราะเป็นลูกคนเดียว) ตอนผมรู้ก็ช็อค และก็ถามเธอว่าไม่มีทางเลือกอื่นเหรอ เธอก็บอกไม่มี ไอ้เราก็เป็นผู้ชายธรรมดาคนนึง คงไม่มีปัญญาไปช่วยเธอได้หนี้ค่อนข้างเยอะอยู่ ก็เลยต้องยอมรับสภาพความจริงที่เหมือนกับละครน้ำเน่า แต่เธอก็บอกว่ายังเป็นเพื่อนเป็นพี่น้องกันได้อยู่นะ ยังคุยกันได้ ในตอนนั้นผมก็ต้องทำใจและยอมรับการตัดสินใจของเธอ และอวรพรให้โชคดี มีความสุข กับทางที่เลือก และเริ่มทำใจได้ แต่อยู่ๆวันนึงเธอก็โทรมาบอกว่าไม่ต้องแต่งงานแล้ว...... มีญาติคนนึงเอาที่ดินไปค้ำประกันให้ แต่หนี้ก็ยังคงมีและแก้ปัญหาต่อไป
ตอนนั้นผม...งง เงิบ ดีใจ เสียใจ สับสนกันไปหมด บรรยายความรู้สึกไม่ถูกมันหน่วงๆอยู่ในหัว เตรียมทำใจไว้แล้ว ว่าเราคงต้องจากกัน แต่มันกลับตาลปัตรไปหมด เธอขอให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม ทำทุกอย่างให้เหมือนเดิม ผมก็โอเคเพราะก็ยังไม่มีใครใหม่และก็ยังทำใจไม่ได้เต็มที่ แต่ก็เริ่มมีความไม่แน่ใจ ไม่มั่นใจ ไม่เต็มร้อยเหมือนเดิมแล้ว คำถาม ข้อสงสัยมันยังมีอยู่ภายใจตลอดมานับจากวันนั้น
1. เป็นพยาบาลนี่มันไม่มีเวลาเลยเหรอครับ เธอเป็นพยาบาลก็จริงแต่พื้นฐานจริงเธอมาจากผู้ช่วยทันตแพทย์และงานที่เธอทำไปในทางผู้ช่วยฯมากกว่า และรับทำคลินิกเพิ่มด้วย พักหลังดูไม่มีเวลาเกินไป แค่ทักไลน์มายังไม่ได้เลย
2. เธอเคยบอกผมว่าเลิกคบกับเธอก็ได้นะเพราะเธอไม่อยากเป็นภาระใคร เพราะเธอเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ฯลฯ และเธอก็ต้องช่วยรับผิดชอบหนี้ที่บ้านอีก แต่พอมาอีกวัน ก็บอกว่าถ้ามีคนอื่น...แกตาย!!! และเลิกกันไปเลย เป็นงั้นไป
3. ถ้าคบกันมาสองปีแล้วแต่เธอยังไม่เคยให้เจอพ่อแม่เธอเลยมันแปลกมั้ยครับ แต่ผมเคยเห็นตอนที่พ่อเธอขับรถมาส่ง ซึ่งตอนนี้ก็ไม่มีรถแล้ว ผมเคยถามไปแต่ก็ตอบกลับมาว่า พ่อแม่ยังไม่พร้อมเจอ เพราะตอนนี้เธอไม่ได้อยู่บ้านเหมือนเมื่อก่อน ซึ่งสภาพที่เธออยู่เธอเคยส่งรูปมาให้ดู ผมเคยบอกแล้วว่าไม่รังเกียจ แต่เธอก็บอกว่าพ่อแม่ไม่อยากให้เจอ แต่ผมเคยพาเธอไปเยี่ยมญาติที่โรงพยาบาลอยู่ครั้งนึง แต่ยังไม่ได้เจอกับครอบครัว
4. ใจนึงก็เคยคิดว่าจะเลิกคบไปเลย แต่จะดูใจดำไปมั้ย เพราะเหมือนเป็นคนไม่รับผิดชอบ พอผู้หญิงมีเรื่อง มีปัญหาก็จะชิ่งหนี ซึ่งเท่าที่คบกับเธอมาก็ดูเป็นดีคนนึง จิตใจดี เข้ากันได้และผมก็คิดว่าถ้าคบคนใหม่ก็ต้องเริ่มใหม่ และอาจไม่เจอคนที่เคมีข้ากันได้แบบนี้
5. อีกใจนึงก็คิดในแง่ร้าย เป็นไปได้มั้ยที่เธอก็กำลังมองหาคนที่ช่วยเหลือเธอได้มากกว่าผม แต่ยังไม่เจอก็เลยคบกับผมไปก่อน ที่ยังไม่ให้เจอพ่อแม่ ไม่ให้ไปบ้าน ไม่มีเวลาเจอ ไม่ค่อยมีเวลาคุย เพราะตั้งแต่ที่เธอป่วยเธอเสียเงินไปกับการรักษาเยอะมาก จนเงินเก็บของเธอไม่เหลือเลย และผมก็ช่วยเธอเท่าที่ช่วยได้ แต่มันคงไม่มากพอ
มีเพื่อนเคยแนะนำ ให้ลองตามสืบ ไปบ้าน ไปเฝ้าที่ทำงาน ไปส่องเฟสบุคเค้า แต่ด้วยนิสัยผม ไม่ชอบทำอะไรอย่างนั้น ถ้าทำแล้วมันก็ไม่มีประโยชน์ เค้ารู้จะผิดใจมองหน้ากันไม่ติดเปล่าๆ ผมกับเค้าจะคล้ายๆกัน ไม่ค่อยสืบ ค้น เรื่องส่วนตัวของกันและกัน ไม่อยากให้ไปก็ไม่ไป ไม่เจอก็ไม่เจอ แต่ก็อยากระบายและขอความคิดเห็นกับเพื่อนๆในนี้ เผื่อใครที่เคยเจอแบบผม จะได้แนะนำอะไรให้ผมบ้าง
ขอบคุณครับ