ความรักของผมเป็นแบบไหนกันแน่

คือผมชอบผู้หญิงคนนึง บอกชอบไปแล้วโดนปฏิเสธ พอเวลาผ่านไปความสัมพันธ์ก็ดีขึ้น ทั้งกินข้าว ดูหนัง เล่นเกมด้วยกัน จนเรียกว่าสนิทกว่าเมื่อก่อน ผมคิดว่าผมรู้เรื่องของเธอไปหมดทุกอย่างและพยายามในฐานะของคนที่พยายามจีบเธอ แต่เมื่อไม่นานมานี้ผมได้พยายามในฐานะเพื่อนแทน กลับกลายเป็นว่าผมสนิทกับเธอมากกว่าเก่า เธอรับฟังปัญหาของผม ผมรับฟังปัญหาของเธอ คุยโทรศัพท์กันเป็นชั่วโมง สัญญาว่าเปิดเทอมจะทำอะไรด้วยกันหลายๆอย่าง
โทรปลุกเธอ เธอจำสัญญาที่ให้กับผมไว้ได้ แล้วมีอยู่วันนึงผมทำกระเป๋าหายเพื่อนๆของผมที่อยู่เดียวกับผมรู้เรื่องแต่ไม่สนใจกันเลย พอผมเล่าให้เธอฟังก็บอกผมว่า ให้เอาหนังสือของเธอไปใช้ก่อน ทั้งๆที่เธอไม่ได้อยู่ที่นั้นแต่เธอออกปากช่วยผม แล้วเรื่องงานที่ผมทำไม่ทันพอเธอรู้ เธอก็บอกให้รีบไปทำเดี๋ยวช่วยทำเอง มันเป็นครั้งแรกในชีวิตรร.ของผมที่มีคนเสนอตัวว่าจะช่วย หรือวันที่ผมเกือบโดนรถชนเพราะเหม่อ เธอก็บอกว่า ไอ้บ้า นายต้องดูแลเค้าดิ หรือบอกให้ผมโทรไปหาเธอ แล้วเธอยังโทรมาหาผมแล้วบอกว่าเธอเหงา(แปลกๆนะตรงนี้เพื่อนเธอเยอะมากจริงๆ)ทำไมถึงคุยกับผมล่ะ แบบนี้หรือเปล่าที่เรียกว่า เพื่อน ถ้างั้นที่ผ่านมาผมไม่เคยมีเพื่อนเลยสินะ
ประเด็นคือพอผมสนิทกันเรื่อยๆแบบนี้ผมก็ยิ่งรักเธอ เป็นห่วง เข้าใจเธอ จนมีความรู้สึกที่ว่าทำไมต้องเป็นแฟน ไม่อยากเป็นแฟนกับเธอแต่อยากอยู่กับเธอ อยากเคียงข้างเธอ อยากไปเที่ยวด้วยกัน มีความสุขกับการกินบุฟเฟ่ต์ พูดคุยกันอย่างสบายใจ ให้มากกว่านี้จนถึงตอนนี้ผมก็รู้สึกพอใจมากๆแล้ว แต่ผมก็ไม่อยากเสียเธอให้คนอื่นเหมือนกัน สรุปแล้วผมรักเธอในฐานะอะไร แล้วเธอคิดกับผมแบบไหนกันครับ