สวัสดีครับเพื่อนๆ วันนี้ผมก็อยากจะนำเสนอนะครับ มันเป็นเรื่องราวของผมเอง ผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่ประสบปัญหากับการเรียนที่มหาวิทยาลัยอย่างมาก ทั้งจากการเรียน รุ่นพี่ และ เพื่อนรอบข้าง มันทำให้ผมอึดอัด เหนื่อยล้า จนไม่อยากจะทนเรียนต่อไป ภาพจินตนาการแย่ๆ คอยหลอกหลอนทุกวัน จนผมเครียดอย่างมาก จนวันหนึ่งผมตัดสินใจที่จะขอพักการศึกษา และกลับมาทบทวนกับตัวเองว่า บางที สิ่งที่ผมเลือกมันอาจไม่ใช่ตัวตนผมก็ได้ ครอบครัวของผมเข้าใจผมและพร้อมช่วยเหลือผมอย่างมาก มันคือสิ่งที่เป็นกำลังใจที่ดีที่สุดในช่วงเวลาที่ผมอ่อนแอเช่นนี้ ผมพยายามที่จะตั้งใจเรียน และ สืบเสาะหาสิ่งที่ใช่สำหรับตนเอง แต่ทำไมกันนะ ภาพในช่วงที่ผมอยู่ในมหาลัย มันกลับหลอกหลอนผมทุกวันคืน ทั้งยามหลับ และ ยามตื่น มันทำให้ผมไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไร มันคอยมาวนเวียนในสมองผมไปมา ผมเบื่อมาก และอยากจะลบมันไป แต่มันก็ไม่จากลงไปเลย ........... จนวันนี้ ผมจึงตั้งคำถามกับตนเองว่า เราควรจะทำยังไงกับชีวิตเราดี จะก้าวเดินต่อไปในเส้นทางสายใหม่ และให้เวลาบรรเทาสิ่งต่างๆในอดีตให้จางหายไป หรือ จะกลับไปต่อสู้กับมันอีกซักครั้ง ซึ่งไม่รู้ว่า ผลที่จะออกมา มันจะออกหัวหรือก้อย กันแน่ แต่เหนือสิ่งอื่นใด ผมไม่อยากให้กำลังใจที่ดีที่สุดต่อผมต้องเสียปล่าว และไม่อยากให้พวกเขาต้องเสียใจกับตัวผมอีก ถ้าเป็นเพื่อนๆหล่ะครับ เพื่อนๆ จะเลือกทางไหน????
เมื่อพบปัญหา ทางหนี หรือ ทางสู้???