ขอคำปรึกษาเรื่องส่วนตัวหน่อยครับ จนปัญญาจะแก้ไขละครับ
ผมแต่งงานกับแฟนใช้ชีวิตร่วมกันมา1ปีกับอีก1เดือน แรกก็ขยันเรื่องงานและงานบ้านดี แต่พออยู่กินกันได้5เดือนเริ่มไม่สนใจงานบ้านงานเรือนแล้ว เขาห่วงแต่จะทำงานนอกบ้าน ปล่อยให้แม่ผมอายุ66ทำคนเดียวทั้งถูบ้าน กวาดบ้าน ล้างจาน ซักผ้า(ดีนะที่ไม่ซักของแฟนผมด้วย ถ้าทำด้วยแฟนผมจนกองเลือดแน่) แต่พอชวนไปเที่ยวสิ แหม....เร็วยิ่งกว่าจรวจซะอีก ซึ่งผมก็เคยคุยเรื่องนี้กับแฟนมาแล้วถึง11ครั้ง เขาก็ทำดีอยู่2วันสุดท้ายก็วนกลับมาเป็นเหมือนเดิม แถมจะรุ่นแรงขึ้นทุกวันด้วย พอคุยทีไรก็จะทำเป็นดึงสีหน้า ไม่พอใจ งอล ประท้วงด้วยการไม่กินข้าว ไม่คุยกัน ไปหมกตัวอยู่แต่ในห้อง พูดไรนิดหน่อยก็เจ้าอารมณ์ทันที ทั้งที่ตอนคุยผมก็อธิบายเหตุผลให้ฟัง ไม่ได้ใช้อารมณ์เลย ผมไม่สงสารแฟนผมหรอก ผมสงสารแม่ผมมากกว่าอายุท่านก็ปาเข้าไป66แล้ว ยังต้องมานั่งทำงานบ้านคนเดียวทั้งวัน แถมกลางคืนตอนเที่ยงคืนแม่ก็ต้องลงมาเฝ้าร้าน Internet ของผมต่อจนถึงเช้าอีก สรุปคือเหมือนแฟนผมไม่สนใจ ไม่เป็นห่วงคนเฒ่าคนแก่เลยสักนิด ห่วงแต่ตัวเอง ส่วนตัวผมก็ทำงาน 6โมงเช้าก็ออกเดินทางไปบริษัทละ กว่าจะถึงบ้านก็2-3ทุ่มละ กลับมาก็มาเฝ้าร้านInternetต่ออีก ผมก็จะผัดกับข้าวขายลูกค้า ซ่อมคอมที่ลูกค้ามาส่งซ่อม ซ่อมมือถือที่ลูกค้ามาส่งซ่อม ดูแลระบบในร้านเกมส์ แต่แฟนผมนั่งเล่นมือถือทั้งวัน ไม่สนใจโลกเลย
ผมปวดหัวมากละ เคยทะเลาะกันจนผมไล่ออกจากบ้านไปหลายครั้งละ ผมก็ทำใจเสียเขาไปไม่ได้ และสงสารเขาด้วย เขาเป็นคน ตจว.ไม่มีญาติมิตรเลยในกทม.(เรื่องหาแฟนใหม่ผมไม่คิดละเพราะไม่มีใครเอาผมหรอก) พอกลับมาใช้ชีวิตด้วยกันอีกครั้งก็เป็นแบบเดิม แฟนผมทำงานมีเงินเดือนก็ไม่เคยเอามาจุลเจือบ้านบ้างเลย ปล่อยให้ผมหาเงินก้อนในแต่ละเดือนคนเดียว ภาระหนี้สินก็ไม่เคยช่วย อันนี้ก็ไม่ว่าอะไรเพราะในใจคิดแค่ว่าช่วยพ่อ-แม่ผมก็พอละ ไม่ต้องมาช่วยอะไรผมหรอก
ผมควรทำอย่างไรดีครับ ผมเหนื่อยกับงานก็พอแล้วยังต้องมาเหนื่อยที่บ้านอีก ผมเริ่มท้อแท้แล้วครับ
ขอคำปรึกษาหน่อยครับ เคลียดมากละครับ
ผมแต่งงานกับแฟนใช้ชีวิตร่วมกันมา1ปีกับอีก1เดือน แรกก็ขยันเรื่องงานและงานบ้านดี แต่พออยู่กินกันได้5เดือนเริ่มไม่สนใจงานบ้านงานเรือนแล้ว เขาห่วงแต่จะทำงานนอกบ้าน ปล่อยให้แม่ผมอายุ66ทำคนเดียวทั้งถูบ้าน กวาดบ้าน ล้างจาน ซักผ้า(ดีนะที่ไม่ซักของแฟนผมด้วย ถ้าทำด้วยแฟนผมจนกองเลือดแน่) แต่พอชวนไปเที่ยวสิ แหม....เร็วยิ่งกว่าจรวจซะอีก ซึ่งผมก็เคยคุยเรื่องนี้กับแฟนมาแล้วถึง11ครั้ง เขาก็ทำดีอยู่2วันสุดท้ายก็วนกลับมาเป็นเหมือนเดิม แถมจะรุ่นแรงขึ้นทุกวันด้วย พอคุยทีไรก็จะทำเป็นดึงสีหน้า ไม่พอใจ งอล ประท้วงด้วยการไม่กินข้าว ไม่คุยกัน ไปหมกตัวอยู่แต่ในห้อง พูดไรนิดหน่อยก็เจ้าอารมณ์ทันที ทั้งที่ตอนคุยผมก็อธิบายเหตุผลให้ฟัง ไม่ได้ใช้อารมณ์เลย ผมไม่สงสารแฟนผมหรอก ผมสงสารแม่ผมมากกว่าอายุท่านก็ปาเข้าไป66แล้ว ยังต้องมานั่งทำงานบ้านคนเดียวทั้งวัน แถมกลางคืนตอนเที่ยงคืนแม่ก็ต้องลงมาเฝ้าร้าน Internet ของผมต่อจนถึงเช้าอีก สรุปคือเหมือนแฟนผมไม่สนใจ ไม่เป็นห่วงคนเฒ่าคนแก่เลยสักนิด ห่วงแต่ตัวเอง ส่วนตัวผมก็ทำงาน 6โมงเช้าก็ออกเดินทางไปบริษัทละ กว่าจะถึงบ้านก็2-3ทุ่มละ กลับมาก็มาเฝ้าร้านInternetต่ออีก ผมก็จะผัดกับข้าวขายลูกค้า ซ่อมคอมที่ลูกค้ามาส่งซ่อม ซ่อมมือถือที่ลูกค้ามาส่งซ่อม ดูแลระบบในร้านเกมส์ แต่แฟนผมนั่งเล่นมือถือทั้งวัน ไม่สนใจโลกเลย
ผมปวดหัวมากละ เคยทะเลาะกันจนผมไล่ออกจากบ้านไปหลายครั้งละ ผมก็ทำใจเสียเขาไปไม่ได้ และสงสารเขาด้วย เขาเป็นคน ตจว.ไม่มีญาติมิตรเลยในกทม.(เรื่องหาแฟนใหม่ผมไม่คิดละเพราะไม่มีใครเอาผมหรอก) พอกลับมาใช้ชีวิตด้วยกันอีกครั้งก็เป็นแบบเดิม แฟนผมทำงานมีเงินเดือนก็ไม่เคยเอามาจุลเจือบ้านบ้างเลย ปล่อยให้ผมหาเงินก้อนในแต่ละเดือนคนเดียว ภาระหนี้สินก็ไม่เคยช่วย อันนี้ก็ไม่ว่าอะไรเพราะในใจคิดแค่ว่าช่วยพ่อ-แม่ผมก็พอละ ไม่ต้องมาช่วยอะไรผมหรอก
ผมควรทำอย่างไรดีครับ ผมเหนื่อยกับงานก็พอแล้วยังต้องมาเหนื่อยที่บ้านอีก ผมเริ่มท้อแท้แล้วครับ