จะเริ่มต้นยังไงดี กว่าจะตั้งกระทู้นี้ได้ คิดอยู่นานมากกกกกกก จะมีคนหาว่าไร้สาระมั้ยนะ
จะเริ่มต้นเรียบเรียงยังไงดีนะ เค้าจะเล่นพันทิปไหมนะ แล้วลงไปจะตามหาเค้าเจอมั้ยนะ
คิดเยอะไป สุดท้ายว่าง ๆ เขียนก็ได้ เอิ้ก ๆ
คำเตือน : กระทู้ของเรามีภาษาวิบัติเยอะมว๊าก ทั้งนี้ก็เพื่ออรรถรสในการพิมพ์ของผู้เขียนเอง ผู้ปกครองที่รับอ่านกับเด็ก ๆ ควรให้เด็ก ๆ แนะนำด้วยนะคะ
_________________________
เมื่อครั้งเรายังเยาว์วัย ก้าวเข้าสู่รั้วมหาลัยแห่งหนึ่งในภาคเหนือตอนล่างของประเทศไทย (จะลีลาทำไมฟร่ะ หัวกระทู้ก็เขียนไว้ทนโท่ ว่าม.นเรศวร)
ในรหัสนิสิต 50 (เอาสาระเสียทีเถิด !!)
คืนวันนั้นฝนตกหนักมาก..... หลังจากที่เลิกจากซ้อมเชียร์หรือสปิริตเชียร์ตอนสักราว ๆ 2-3 ทุ่มนี่แหละ
เรากับเพื่อนอีก 2 คน ขี่มอเตอร์ไซต์ฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย
ระหว่างทางก่อนถึงหอใน มีการก่อสร้างอาคาร ทันใดนั้นเอง !!
รถเครื่องคู่ชีวิตเราก็ดับลง นำเข้าเครื่อง แป่ว - -"
เราก็พยายามสตาร์ทรถ แต่ก็ไม่ติด ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักกกกกกกกก
เพื่อนสองคนเลยเสนอว่า ทิ้งรถไว้ก่อนมั้ย อีกนิดเดียวก็ถึงหอแล้ว ฝนหยุดค่อยกลับมาเอา
อินี่ก็ไม่ยอม ยังไงก็จะเอารถกลับไปด้วยให้ได้ นี่คู่ชีวิตชั้นนะ !!
เลยให้เพื่อนวิ่งกลับหอไปก่อน ไม่เป็นไร ชั้นอยู่คนเดียวได้ ผู้หญิงอย่างเรามีหน้าตาเป็นอาวุธ !!
เพื่อนเลยมั่นใจ ทิ้งเราไว้คนเดียวไม่มีใครข่มขืนเราได้แน่ ฮ่า ๆ ๆ เลยวิ่งกลับหอไป
ทีนี้ทำไงล่ะ สตาร์ทต่อไปสิ เหอะ ๆ ผู้คนวิ่งผ่านเราไปมากมาย เพราะเพิ่งเลิกจากห้องเชียร์ แถมฝนก็ตกอีก ชีวิตฉันช่างเศร้ายิ่งนัก T^T
แต่จู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มคนนึง วิ่งผ่านเราไป แล้วก็วิ่งกลับมา เฮ้ย !! จะทำไรชั้นเนี่ย ?!!!!!!
ชายหนุ่ม: รถเป็นไรอ่ะ
เรา:รถเสีย สตาร์ทไม่ติดอ่ะ
ชายหนุ่ม:ทำไมไม่ใช้น้ำมัน....
เอ่ออออ ไม่ใช่ละ เค้ามาถามว่ารถเป็นไร เราก็ตอบไปว่ารถสตาร์ทไม่ติดอ่ะ
เค้าเลยอาสาสตาร์ทให้เรา แต่ก็ไม่ติดเหมือนกัน T^T
ชายหนุ่มลงจากรถ เราคิดในใจ จะทิ้งตรูอีกละใช่มะ
แล้วบอกให้เราเข็นรถกลับเหอะ มันสตาร์ทไม่ติดหรอก น้ำคงเข้าเครื่องหมดแล้ว
เราก็จะเข็นกลับ มันคงหมดหนทางจริง ๆ
แล้วผู้ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า "ป่ะ พร้อมนะ"
แล้วก็ให้เรานั่งบนรถแล้วเข็นให้เรา เฮ้ย ปลื้มอ่ะ นายดูเป็นคนใจดีอ่ะ
เค้าเข็นรถให้เราจนถึงหอพัก พอถึงต่างคนก็ไม่ได้พูดอะไรกัน ได้ข้อมูลมาเพียงแค่ว่า เรียนวิศวไฟฟ้า ยังไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากกว่านี้
...........................
เวลาผ่านไป 7 ปี เรายังนึกถึงเค้าตลอดเวลา เลยตัดสินใจมาตามหาในนี้
ตามหาเพื่อที่จะกล่าวขอบคุณ หลาย ๆ คน อาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องเล็ก ๆ
หลาย ๆ คน อาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ
แต่สำหรับเรา เรามองว่ามันเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่และสำคัญมาก
อยากพูดว่าขอบคุณ จะได้ไม่รู้สึกติดค้างในใจ
ถึงนายมนุษย์ไฟฟ้า....
จากวันนั้นมา เราเรียกนายว่ามนุษย์ไฟฟ้ามาตลอด เราไม่รู้จะไปตามหานายที่ไหน ไม่รู้ว่านายเรียนวิดวะไฟฟ้าจริงมั้ย
ไม่รู้ว่านายเรียนจบวิดวะไฟฟ้าหรือเปล่า ฮ่า ๆ ๆ ไม่เกี่ยวเนอะ
ไม่รู้ว่านายยังจำเรื่องคืนนั้นได้มั้ย
แต่เราแค่อยากขอบคุณนาย และอยากเป็นเพื่อนกับนายจริง ๆ นะ
ถ้าเกิดบังเอิญว่านายไปเล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟัง เราก็คงมีโอกาสมากขึ้นในการตามหานาย
แต่อย่างน้อยวิดวะไฟฟ้ารหัส 50 คงมีไม่กี่คนมั้ง
ถ้าใครรู้จัก ฝากบอกเค้าด้วยนะคะ ว่า "ขอบคุณนะ"
ประกาศตามหา "หนุ่มมนุษย์ไฟฟ้า" ศิษย์เก่า ม.นเรศวร รหัส 50
จะเริ่มต้นเรียบเรียงยังไงดีนะ เค้าจะเล่นพันทิปไหมนะ แล้วลงไปจะตามหาเค้าเจอมั้ยนะ
คิดเยอะไป สุดท้ายว่าง ๆ เขียนก็ได้ เอิ้ก ๆ
คำเตือน : กระทู้ของเรามีภาษาวิบัติเยอะมว๊าก ทั้งนี้ก็เพื่ออรรถรสในการพิมพ์ของผู้เขียนเอง ผู้ปกครองที่รับอ่านกับเด็ก ๆ ควรให้เด็ก ๆ แนะนำด้วยนะคะ
_________________________
เมื่อครั้งเรายังเยาว์วัย ก้าวเข้าสู่รั้วมหาลัยแห่งหนึ่งในภาคเหนือตอนล่างของประเทศไทย (จะลีลาทำไมฟร่ะ หัวกระทู้ก็เขียนไว้ทนโท่ ว่าม.นเรศวร)
ในรหัสนิสิต 50 (เอาสาระเสียทีเถิด !!)
คืนวันนั้นฝนตกหนักมาก..... หลังจากที่เลิกจากซ้อมเชียร์หรือสปิริตเชียร์ตอนสักราว ๆ 2-3 ทุ่มนี่แหละ
เรากับเพื่อนอีก 2 คน ขี่มอเตอร์ไซต์ฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย
ระหว่างทางก่อนถึงหอใน มีการก่อสร้างอาคาร ทันใดนั้นเอง !!
รถเครื่องคู่ชีวิตเราก็ดับลง นำเข้าเครื่อง แป่ว - -"
เราก็พยายามสตาร์ทรถ แต่ก็ไม่ติด ฝนก็ตกลงมาอย่างหนักกกกกกกกก
เพื่อนสองคนเลยเสนอว่า ทิ้งรถไว้ก่อนมั้ย อีกนิดเดียวก็ถึงหอแล้ว ฝนหยุดค่อยกลับมาเอา
อินี่ก็ไม่ยอม ยังไงก็จะเอารถกลับไปด้วยให้ได้ นี่คู่ชีวิตชั้นนะ !!
เลยให้เพื่อนวิ่งกลับหอไปก่อน ไม่เป็นไร ชั้นอยู่คนเดียวได้ ผู้หญิงอย่างเรามีหน้าตาเป็นอาวุธ !!
เพื่อนเลยมั่นใจ ทิ้งเราไว้คนเดียวไม่มีใครข่มขืนเราได้แน่ ฮ่า ๆ ๆ เลยวิ่งกลับหอไป
ทีนี้ทำไงล่ะ สตาร์ทต่อไปสิ เหอะ ๆ ผู้คนวิ่งผ่านเราไปมากมาย เพราะเพิ่งเลิกจากห้องเชียร์ แถมฝนก็ตกอีก ชีวิตฉันช่างเศร้ายิ่งนัก T^T
แต่จู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มคนนึง วิ่งผ่านเราไป แล้วก็วิ่งกลับมา เฮ้ย !! จะทำไรชั้นเนี่ย ?!!!!!!
ชายหนุ่ม: รถเป็นไรอ่ะ
เรา:รถเสีย สตาร์ทไม่ติดอ่ะ
ชายหนุ่ม:ทำไมไม่ใช้น้ำมัน....
เอ่ออออ ไม่ใช่ละ เค้ามาถามว่ารถเป็นไร เราก็ตอบไปว่ารถสตาร์ทไม่ติดอ่ะ
เค้าเลยอาสาสตาร์ทให้เรา แต่ก็ไม่ติดเหมือนกัน T^T
ชายหนุ่มลงจากรถ เราคิดในใจ จะทิ้งตรูอีกละใช่มะ
แล้วบอกให้เราเข็นรถกลับเหอะ มันสตาร์ทไม่ติดหรอก น้ำคงเข้าเครื่องหมดแล้ว
เราก็จะเข็นกลับ มันคงหมดหนทางจริง ๆ
แล้วผู้ชายคนนั้นก็พูดขึ้นมาว่า "ป่ะ พร้อมนะ"
แล้วก็ให้เรานั่งบนรถแล้วเข็นให้เรา เฮ้ย ปลื้มอ่ะ นายดูเป็นคนใจดีอ่ะ
เค้าเข็นรถให้เราจนถึงหอพัก พอถึงต่างคนก็ไม่ได้พูดอะไรกัน ได้ข้อมูลมาเพียงแค่ว่า เรียนวิศวไฟฟ้า ยังไม่ทันได้กล่าวขอบคุณ ยังไม่ทันได้พูดอะไรมากกว่านี้
...........................
เวลาผ่านไป 7 ปี เรายังนึกถึงเค้าตลอดเวลา เลยตัดสินใจมาตามหาในนี้
ตามหาเพื่อที่จะกล่าวขอบคุณ หลาย ๆ คน อาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องเล็ก ๆ
หลาย ๆ คน อาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ
แต่สำหรับเรา เรามองว่ามันเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่และสำคัญมาก
อยากพูดว่าขอบคุณ จะได้ไม่รู้สึกติดค้างในใจ
ถึงนายมนุษย์ไฟฟ้า....
จากวันนั้นมา เราเรียกนายว่ามนุษย์ไฟฟ้ามาตลอด เราไม่รู้จะไปตามหานายที่ไหน ไม่รู้ว่านายเรียนวิดวะไฟฟ้าจริงมั้ย
ไม่รู้ว่านายเรียนจบวิดวะไฟฟ้าหรือเปล่า ฮ่า ๆ ๆ ไม่เกี่ยวเนอะ
ไม่รู้ว่านายยังจำเรื่องคืนนั้นได้มั้ย
แต่เราแค่อยากขอบคุณนาย และอยากเป็นเพื่อนกับนายจริง ๆ นะ
ถ้าเกิดบังเอิญว่านายไปเล่าเรื่องนี้ให้คนอื่นฟัง เราก็คงมีโอกาสมากขึ้นในการตามหานาย
แต่อย่างน้อยวิดวะไฟฟ้ารหัส 50 คงมีไม่กี่คนมั้ง
ถ้าใครรู้จัก ฝากบอกเค้าด้วยนะคะ ว่า "ขอบคุณนะ"