วันหนึ่งที่รร.เตรียมทหาร ผมได้มีโอกาสทำพิธีเปิดอนุสรน์สถานของโรงเรียน
อนุสรณ์สถานนี้เป็นที่ซึ่งได้บันทึกชื่อของอดีตนักเรียนเตรียมทหารผู้ที่ซึ่งได้ทำภารกิจของตัวเองจนเสียชีวิตบนแท่นศิลา
บันทึกไว้เพื่อจะบอกให้รู้ว่า ถึงตัวจะตาย แต่ชื่อของพวกเขายังจะอยู่บนโลกนี้อีกนาน
ในวันเปิดนั้นผมเป็นคนที่ได้ยืนใกล้กับป้ายชื่อของพวกพี่ๆที่เสียชีวิตมากที่สุด
ตอนช่วงพิธีเปิดยังไม่ค่อยน่าตื่นเต้นเท่าไหร่(เพราะซ้อมมาจนหมดแล้ว)
แต่ที่น่าซึ้งใจก็คือเหตุการณืหลังจากที่พิธีจบ
เป็นเหตุการณ์ที่อนุญาตให้ญาติของผู้เสียชีวิตได้เข้ามีดูชื่อของวีรบุรุษซึ่งเป็นลูกชาย สามี หรือคุณพ่อของตนเองบนศิลา
ผมซึ่งได้ยืนใกล้หลังศิลามากที่สุดได้เห็นคุณแม่กะคุณพ่อคู่หนึ่ง
ท่านได้ยืนมองพวกท่านหลังจากท่านมาหาชื่อของลูกชายพบ
คุณแม่ได้เสียน้ำตาอีกครั้งให้กับลูกชายที่เสียชีวิตมานาน(ทราบว่าเสียมานานเพราะยืนฟัง)
ได้ยินเสียงคุณพ่อปลอบว่า"ไม่เป็นไรนะ ลูกของเราได้ทำหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่แล้ว " แล้วก็พยายามยิ้มทั้งน้ำตาให้กับแม่
คุณแม่ท่านก็พยักหน้ารับพร้อมน้ำตา และรอยยิ้มเล็กน้อย แล้วทั้งคู่กะเดินออกจากบริเวณพิธีไป
เหตุการณ์นี้ทำให้ผมถึงกับน้ำตาคลอ(ไหลไม่ได้ อยู่ในงาน) ไม่เพียงแต่ผมเท่านั้น เพื่อนที่อยู่ข้างๆก็ถามมาว่า
"น้ำตาจะไหลแล้วสิ" ผมมองหน้าเพื่อน มันก็อยู่ในอาการที่ตาแดงไม่ต่างจากผมเท่าไหร่
น้ำตาของผมได้มาจากน้ำตาของคุณแม่ท่านนั้นทำให้ผมนึกถึงคุณแม่ผม
ซึ่งแม้จะไม่ได้อยู่ใกล้กันหรือจากกันมาเป็นเวลานาน ท่านก็ยังรักเรา
ท่านยังคอยเป็นห่วงเราเสมอ
สุดท้าย ขอบคุณคุณแม่ผมที่ทำให้ผมมีวันนี้ได้
ท้ายกว่านั้น ขอบคุณผู้อ่านครับ
น้ำตาแม่
อนุสรณ์สถานนี้เป็นที่ซึ่งได้บันทึกชื่อของอดีตนักเรียนเตรียมทหารผู้ที่ซึ่งได้ทำภารกิจของตัวเองจนเสียชีวิตบนแท่นศิลา
บันทึกไว้เพื่อจะบอกให้รู้ว่า ถึงตัวจะตาย แต่ชื่อของพวกเขายังจะอยู่บนโลกนี้อีกนาน
ในวันเปิดนั้นผมเป็นคนที่ได้ยืนใกล้กับป้ายชื่อของพวกพี่ๆที่เสียชีวิตมากที่สุด
ตอนช่วงพิธีเปิดยังไม่ค่อยน่าตื่นเต้นเท่าไหร่(เพราะซ้อมมาจนหมดแล้ว)
แต่ที่น่าซึ้งใจก็คือเหตุการณืหลังจากที่พิธีจบ
เป็นเหตุการณ์ที่อนุญาตให้ญาติของผู้เสียชีวิตได้เข้ามีดูชื่อของวีรบุรุษซึ่งเป็นลูกชาย สามี หรือคุณพ่อของตนเองบนศิลา
ผมซึ่งได้ยืนใกล้หลังศิลามากที่สุดได้เห็นคุณแม่กะคุณพ่อคู่หนึ่ง
ท่านได้ยืนมองพวกท่านหลังจากท่านมาหาชื่อของลูกชายพบ
คุณแม่ได้เสียน้ำตาอีกครั้งให้กับลูกชายที่เสียชีวิตมานาน(ทราบว่าเสียมานานเพราะยืนฟัง)
ได้ยินเสียงคุณพ่อปลอบว่า"ไม่เป็นไรนะ ลูกของเราได้ทำหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่แล้ว " แล้วก็พยายามยิ้มทั้งน้ำตาให้กับแม่
คุณแม่ท่านก็พยักหน้ารับพร้อมน้ำตา และรอยยิ้มเล็กน้อย แล้วทั้งคู่กะเดินออกจากบริเวณพิธีไป
เหตุการณ์นี้ทำให้ผมถึงกับน้ำตาคลอ(ไหลไม่ได้ อยู่ในงาน) ไม่เพียงแต่ผมเท่านั้น เพื่อนที่อยู่ข้างๆก็ถามมาว่า
"น้ำตาจะไหลแล้วสิ" ผมมองหน้าเพื่อน มันก็อยู่ในอาการที่ตาแดงไม่ต่างจากผมเท่าไหร่
น้ำตาของผมได้มาจากน้ำตาของคุณแม่ท่านนั้นทำให้ผมนึกถึงคุณแม่ผม
ซึ่งแม้จะไม่ได้อยู่ใกล้กันหรือจากกันมาเป็นเวลานาน ท่านก็ยังรักเรา
ท่านยังคอยเป็นห่วงเราเสมอ
สุดท้าย ขอบคุณคุณแม่ผมที่ทำให้ผมมีวันนี้ได้
ท้ายกว่านั้น ขอบคุณผู้อ่านครับ