ก่อนที่ผมจะมาเล่าเรื่องของผมให้ทุกคนฟัง ผมต้องขอบอกว่าผมไม่รู้ว่านิยายชีวิตจริงนี้จะจบลงตอนไหนหรือจบลงเมื่อไรและผมก็ไม่ใช่นักเขียนแต่ที่จะมาเขียนวันนี้เพราะผมไม่รู้ว่าตอนนี้ผมสับสนหรือคิดแบบไหนกันแน่.....
................................................................................................................................................................................................
"เกอร์วันนี้นายกับบ้านพร้อมเราหน่อยดิ เราว่าจะชวนเพื่อนๆมาถ่ายรูปตอนเย็น" โฟร์กชวนผมกลับบ้าน
วันนี้ผมเลยต้องอยู่เย็นและเข้าวงเป็นครั้งสุดท้าย ผมคิดว่าถ้าโฟร์กไม่อยู่วงแล้วผมก็ไม่อยากอยู่แล้วผมจึงตัดสินใจไปยื่นใบลาออกจากชมรม(แต่ผมก็ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะย้ายไปชมรมไหนแทน) หลังนั้นผมก็แยกทางกับโฟร์กเพื่อที่จะไปนัดเพื่อนๆมาถ่ายรูปส่วนโพร์กก็ไปเข้าห้องนำ้ หลังจากที่ผมเตรียมอะไรเสร็จเรียบร้อยผมก็เดินไปตามโฟร์กที่หน้าห้องนำ้
"โฟร์กปะเพื่อนมากันหมดแล้ว" ผมตระโกนเรียก
"อ่อๆ ไปดิ แล้วแตงโมมายังเห็นบอกจะมาถ่ายรูปด้วย" โฟร์กถามผมกลับ
"ใครอ่อ แตงโม" ผมถามกับพร้อมกับน่าสงสัย
"ก็คนที่นายเคยถามชื่อเราไงที่พูดเบาๆตอนแนะนำตัว"
ณ ตอนนี้ผมรู้สึกแบบตัวเบาขึ้นใจเต้นแรงแบบไม่ถี่มากอาการแบบนี้ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมรีบใช่สมองที่เหลือพื้นที่หน่วยความจำอันน้อยนิดของผมเพื่อที่จะจำชื่อเธอให้ได้ ผมรู้สึกดีใจมากๆที่ได้รู้จักชื่อเธอและจะได้ถ่ายรูปด้วยกันเป็นครั้งแรก(อันที่จริงรูปหมู่นะ 555+)
"อ่อๆ ยังไม่เห็นมาเลย" ผมตอบโฟร์กกลับหลังยืนดีใจสักพัก
และผมกับโฟร์กก็เดินเดินไปหาเพื่อนๆที่รอถ่ายรูปด้วย และไม่นานนักเธอก็เดินมา...
.................................................................................................................................................................................................
*เนื้อเรื่องของนิยายนี้จะเล่าแต่ล่ะตอนแค่ 1000 ตัวอักษรหรือมากกว่านั้นนิดหน่อย*
***ขอโทดสำหรับนักอ่านทุกคนที่อ่านแล้วอาจไม่สนุกหรืองงๆกับคำพูดเพราะผมไม่ใช่นีกเขียน***
บทสรุปของความรักที่มีแต่ความเจ็บ
นิยายชีวิตจริง1000ตัวอักษร ตอนที่10 (รูปถ่าย)
................................................................................................................................................................................................
"เกอร์วันนี้นายกับบ้านพร้อมเราหน่อยดิ เราว่าจะชวนเพื่อนๆมาถ่ายรูปตอนเย็น" โฟร์กชวนผมกลับบ้าน
วันนี้ผมเลยต้องอยู่เย็นและเข้าวงเป็นครั้งสุดท้าย ผมคิดว่าถ้าโฟร์กไม่อยู่วงแล้วผมก็ไม่อยากอยู่แล้วผมจึงตัดสินใจไปยื่นใบลาออกจากชมรม(แต่ผมก็ยังไม่ได้คิดเลยว่าจะย้ายไปชมรมไหนแทน) หลังนั้นผมก็แยกทางกับโฟร์กเพื่อที่จะไปนัดเพื่อนๆมาถ่ายรูปส่วนโพร์กก็ไปเข้าห้องนำ้ หลังจากที่ผมเตรียมอะไรเสร็จเรียบร้อยผมก็เดินไปตามโฟร์กที่หน้าห้องนำ้
"โฟร์กปะเพื่อนมากันหมดแล้ว" ผมตระโกนเรียก
"อ่อๆ ไปดิ แล้วแตงโมมายังเห็นบอกจะมาถ่ายรูปด้วย" โฟร์กถามผมกลับ
"ใครอ่อ แตงโม" ผมถามกับพร้อมกับน่าสงสัย
"ก็คนที่นายเคยถามชื่อเราไงที่พูดเบาๆตอนแนะนำตัว"
ณ ตอนนี้ผมรู้สึกแบบตัวเบาขึ้นใจเต้นแรงแบบไม่ถี่มากอาการแบบนี้ไม่เคยเป็นมาก่อน ผมรีบใช่สมองที่เหลือพื้นที่หน่วยความจำอันน้อยนิดของผมเพื่อที่จะจำชื่อเธอให้ได้ ผมรู้สึกดีใจมากๆที่ได้รู้จักชื่อเธอและจะได้ถ่ายรูปด้วยกันเป็นครั้งแรก(อันที่จริงรูปหมู่นะ 555+)
"อ่อๆ ยังไม่เห็นมาเลย" ผมตอบโฟร์กกลับหลังยืนดีใจสักพัก
และผมกับโฟร์กก็เดินเดินไปหาเพื่อนๆที่รอถ่ายรูปด้วย และไม่นานนักเธอก็เดินมา...
.................................................................................................................................................................................................
*เนื้อเรื่องของนิยายนี้จะเล่าแต่ล่ะตอนแค่ 1000 ตัวอักษรหรือมากกว่านั้นนิดหน่อย*
***ขอโทดสำหรับนักอ่านทุกคนที่อ่านแล้วอาจไม่สนุกหรืองงๆกับคำพูดเพราะผมไม่ใช่นีกเขียน***
บทสรุปของความรักที่มีแต่ความเจ็บ