ห้วงความคิดที่เกิดขึ้นมาอย่างเงียบๆกลางดึก ของชายคนหนึ่ง

จิตใจผมมันคงหยาบและแตกสลายเกินไป ไม่ใช่เพราะโดนทุบแหลกละเอียดในรอบเดียว
แต่มันคือการที่เซษซากที่พยายามรวบรวมประกอบใหม่ และถูกทำลาย
รวบรวมชิ้นที่ยังดี ยังสวยงาม ประกอบใหม่ และถูกทำลาย
ตอนนี้คงเหมือนก้อนของเม็ดทรายหลายๆเม็ด ที่เพียงประคองไม่ให้ปลิวไปตามแรงลม
มันจึงทำให้ผมเริ่มมองบางสิ่งแปลกไป

ผมมองคู่รัก และเกิดคำถามว่าพวกเค้ารักกันเพราะอะไร เงิน หน้าตา สถานะทางสังคม

ผมมองหญิงโสด และเกิดคำถามว่า เค้ารออะไร หรือเค้าไม่ได้รอใคร

ผมมองคนนิสัยไม่ดี และเกิดคำถามว่า มีสิ่งใดอีกใหมที่คนรักคาดหวังจากตัวเค้า นอกจากการกลับตัว

และผมมองที่ตัวผม มันเย็นชาและเต็มไปด้วยกำแพงหลายชั้น กลายเป็นคนที่มีนิสัยเสียมากๆคือ
เมื่อรู้ตัวว่าความสัมพันธ์เริ่มใกล้ชิด ผมจะยิ่งออกห่าง บางทีผมเลือกที่จะหายไป

ผมยังคงต้องการใครสักคนอยู่ แต่ผมไม่ต้องการใกล้ชิดกับใครเลย
บางทีผมอาจได้เจอกับคนที่ต้องการแล้ว
อยู่กับตัวเอง เงียบๆคนเดียว
และหวังว่าสักวันหนึ่ง จะมีคนที่พยายามกอดผมไว้
กอดเเน่นๆ
แน่นพอที่จะบีบอัดให้ทุกส่วนที่เคยแหลกสลายของผม
กลับมาเป็นเหมือนเดิม.

ฝันดีครับ