เรื่องมันมีอยู่ว่า ผมเคยคุยกับน้องคนหนึ่งอยู่ประมาณ 3-4 ปีที่แล้ว ก็คุยกันปกติครับ ไม่ได้ตกลงคบกันหรืออย่างไร เพราะตอนนั้นน้องเค้าก็คุยกับอีกคนอยู่ ก็คุยกันแบบนั้นมาเรื่อยๆ แล้วก็ห่างๆกันไปเพราะผมเองมาทำงานอยู่อีกต่างจังหวัด จำได้ว่าเคยทักไปในเฟสแค่ไม่กี่ครั้งเอง ตัวผมเองก็ไม่ได้โทรไปหาน้องเค้าเท่าไร อันที่จริงก็อยากโทรไปเหมือนกันครับแต่เราก็แค่คนเคยคุย ไม่ได้อยู่ในฐานะอื่นและน้องเค้าเปลี่ยนเบอร์ค่อนข้างบ่อย
หลังจากนั้นมารู้อีกทีน้องคนนี้คบเพื่อนผมเป็นแฟน ซึ่งเพื่อนคนนี้กับผมค่อนข้างสนิทกัน สนิทแค่เพื่อนยังไม่พอยังเป็นญาติสนิทกันอีกด้วย ยังจำได้อยู่เลยคุยกันในเฟสกับเพื่อนคนนี้ผมยังเคยถามถึงน้องเค้าอยู่เลย ว่าเจอน้องเค้าบ้างไหม น้องเค้าเป็นยังไงบ้าง มารู้อีกที เอ้า!!! ไปเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไร จากนั้นก็ผมก็คุยกับน้องเค้าแค่ไม่กี่คร้ง และคุยกับเพื่อนคนนี้ไปแล้วว่าผมไม่ได้คิดอะไรแล้วนะเรื่องผมกับน้องเค้าไม่มีไรกันแล้ว(เค้ารู้ว่าน้องเค้ากับผมคุยกันบ้าง)
แต่เมื่อไม่นานมานี้เราก็กลับมาคุยกันอีก เพราะว่าเพื่อนผมต้องไปอยู่ต่างจังหวัดพักนึงและไม่ค่อยมีเวลา(น้องเค้าบอกอย่างนั้น) คราวนี้คุยกันบอกเลยว่ามันเป็นอะไรที่มีความสุขเลยทีเดียว คุยกันได้ทุกเรือง ทั้งเรื่องจริงจังเรื่องไร้สาระต่างๆ ความรุ้สึกดีๆมันเริ่มมีมากขึ้นจนกลัวมันเลยเถิดไปเป็นอย่างอื่น ผมเคยถามน้องเค้าถึงเรื่องเราทั้ง 3 ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป ก็ไม่ได้คำตอบ ผมเองก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันความรู้สึกดีและความรู้สึกผิดมันมากขึ้นเป็นเงาตามกัน ตอนนี้เพื่อนผมเค้ากลับไปที่บ้านแล้ว และอาทิตย์หน้าผมก็จะกลับไปเช่นกัน และคงต้องเจอกันแน่ๆ เจอกันผมไม่รู้จะทำตัวอย่างไร เป็นเพื่อนๆ จะหาทางออกจากเรื่องนี้ยังไงครับ
ความสัมพันธ์แบบ เรา สอง สาม คน
หลังจากนั้นมารู้อีกทีน้องคนนี้คบเพื่อนผมเป็นแฟน ซึ่งเพื่อนคนนี้กับผมค่อนข้างสนิทกัน สนิทแค่เพื่อนยังไม่พอยังเป็นญาติสนิทกันอีกด้วย ยังจำได้อยู่เลยคุยกันในเฟสกับเพื่อนคนนี้ผมยังเคยถามถึงน้องเค้าอยู่เลย ว่าเจอน้องเค้าบ้างไหม น้องเค้าเป็นยังไงบ้าง มารู้อีกที เอ้า!!! ไปเป็นแฟนกันตั้งแต่เมื่อไร จากนั้นก็ผมก็คุยกับน้องเค้าแค่ไม่กี่คร้ง และคุยกับเพื่อนคนนี้ไปแล้วว่าผมไม่ได้คิดอะไรแล้วนะเรื่องผมกับน้องเค้าไม่มีไรกันแล้ว(เค้ารู้ว่าน้องเค้ากับผมคุยกันบ้าง)
แต่เมื่อไม่นานมานี้เราก็กลับมาคุยกันอีก เพราะว่าเพื่อนผมต้องไปอยู่ต่างจังหวัดพักนึงและไม่ค่อยมีเวลา(น้องเค้าบอกอย่างนั้น) คราวนี้คุยกันบอกเลยว่ามันเป็นอะไรที่มีความสุขเลยทีเดียว คุยกันได้ทุกเรือง ทั้งเรื่องจริงจังเรื่องไร้สาระต่างๆ ความรุ้สึกดีๆมันเริ่มมีมากขึ้นจนกลัวมันเลยเถิดไปเป็นอย่างอื่น ผมเคยถามน้องเค้าถึงเรื่องเราทั้ง 3 ว่ามันจะเป็นยังไงต่อไป ก็ไม่ได้คำตอบ ผมเองก็ตอบตัวเองไม่ได้เหมือนกันความรู้สึกดีและความรู้สึกผิดมันมากขึ้นเป็นเงาตามกัน ตอนนี้เพื่อนผมเค้ากลับไปที่บ้านแล้ว และอาทิตย์หน้าผมก็จะกลับไปเช่นกัน และคงต้องเจอกันแน่ๆ เจอกันผมไม่รู้จะทำตัวอย่างไร เป็นเพื่อนๆ จะหาทางออกจากเรื่องนี้ยังไงครับ