กระทู้สีชมพู ^_^

ตั้งชื่อกระทู้สีชมพูคงไม่ผิดใช่มั้ย
เพราะจริงๆแล้วมันก็คือกระทู้สีชมพูจริงๆนะแระ
เพียงแต่มันไม่ใช่ความรักของคนในนี้(รู้น๊าาาาา ที่รีบเข้ามาเนี่ยคิดว่าจะตั้งถึงใครเหรอออออ)

วันก่อนปอนโยไปทำธุระนอกบ้านมา
เลยขอแวะตลาดแปบนึง ระหว่างที่กำลังเดินดูของ
ก็ได้ยินเสียงแม่ค้าพูดขึ้นมาว่า "นี่แระที่เค้าเรียกว่าถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชร"
เลยหันไปดู ภาพที่เห็นคือ



คุณตาท่านนึงจูงมือคุณยายท่านนึงเดินตามหลังมาปอนโยมา
จะเรียกว่าจูงมือก็ไม่ถูก เพราะคุณตาจับข้อมือคุณยายเดินไปด้วยกัน
ปอนโยสังเกตเห็นคุณยายท่านจะมือสั่นตลอดเวลา
มือนึงของคุณตาถือถุงใส่ของและหนังสือพิมพ์ อีกมือจะจับข้อมือคุณยายตลอดเวลา
ทั้งสองคนเดินไปข้างๆกัน พร้อมกัน ไม่มีใครเดินนำหน้า ไม่มีใครเดินตามหลัง
ตอนที่เดินซื้อของ ตอนที่ข้ามถนน คุณตาจะคอยหันมามองคุณยายตลอด
พอจะขึ้นรถสองแถวกลับบ้าน(ขึ้นรถคันเดียวกับปอนโย)
คุณตาจะพยุงคุณยายให้ขึ้นรถก่อน คุณยายขึ้นรถไม่สะดวกปอนโยก็เลยเข้าไปช่วยพยุงคุณยายอีกด้าน
พอขึ้นรถได้ภาพที่ทำให้ซึ้งอีกภาพก็ตามมาคือ
ภาพที่คุณตา ยื่นมือไปหยิบถุงใส่ของอีก2ถุงมาจากมือคุณยาย
ทั้งคุณตาคุณยายไม่พูดอะไรกันสักคำนะ แต่เหมือนทั้งคู่เข้าใจกันและกันโดยไม่ต้องพูดอะไรกันแม้แต่คำเดียว

เห็นภาพคุณตาคุณยายแล้วรู้สึกอิ่มใจจัง มันพูดไม่ถูก คิดแค่ว่า ถ้าชีวิตข้างหน้าเราเป็นอย่างนี้บางก็ดีสิเนอะ
เห็นคุณตาคุณยายแล้วคิดถึงเพลงนี้



ชอบที่ร้องว่า "ยังไงก็รักเธอยัยแก่"


ถ้าปลายทางของความรักเป็นแบบคุณตาคุณยายคู่นี้ คงดีที่สุดแล้วอ่ะ

แท็ก ความรักวัยรุ่นกับความรักวัยทำงาน เพราะเอาอายุรวมกันก็ได้เท่ากับความรักวัยชรา 5555
แท็ก ครอบครัว เพราะคิดว่าครอบครัวของคุณตาคุณยายคงอบอุ่นและน่ารัก