สวัสดีค่ะทุกๆท่าน วันนี้ไม่มีอะไรมากเลย แค่มีประสบการณ์ความรักมาเล่าให้ฟังกัน
เริ่มเลยนะ ^____^
คนทุกคนบนโลกล้วนต้องรู้จักความรักด้วยกันทั้งนั้น จริงมั้ยคะ ?
บางคนเริ่มแบบไม่รู้ตัว แต่ตอนจบกลับจำมันได้ ไม่เคยลืม
บางคนพยายามไขว่คว้า แต่กลับยิ่งไกลออกไป
บางคนก็สมหวัง และบางคนก็ผิดหวัง เป็นเรื่องของ เวรใคร กรรมมัน ต่างต้องชดใช้กันไป
เพราะทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น ไม่มีคำว่า บังเอิญแน่นอน
เข้าเรื่องเลยนะ ....
ฉันมีความรักค่ะ จะเรียกว่าแอบรักก็ได้ ต้องบอกก่อนว่า ตัวดิฉันเป็นคนอวบ ผอมง่ายอ้วนง่าย หน้าตาบ้านๆธรรมดา ผิวขาว-สูง เคยมีความรักแบบเด็กๆ
วัยรุ่นทั่วไปตามประสา ดิฉันได้มีโอกาสไปฝึกงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง และได้ไปเจอผู้ชายที่โดยรวมแล้วค่อนข้างจะเพอเฟกต์ในระดับนึง ทั้งหน้าที่การงาน ความมั่นคง ฐานะ หน้าตา เราสองคนสนิทกันมากเลย เหมือนเพื่อนต่างวัยที่คุยกันได้ทุกเรื่อง อายุเราสองคน ห่างกัน 4 ปีค่ะ เค้าเป็นคนเงียบๆ ตั้งใจทำงานมาก เรานั่งอยู่ในห้องเดียวกันค่ะ เค้าก็เป็นคนชอบแกล้ง เดินมาหยิกแก้มบ้าง เดินมาตีไหล่บ้าง ตามประสาผู้ชายเฟรนลี่มั้งคะ ความรู้สึกตอนนั้นบอกได้เลยทั้งสุข ทั้งอิ่มในใจ เราสองคนไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร เพราะต่างคนก็ต่างไม่พูด จากนั้นเราก็ห่างหายกันไป เมื่อดิฉันฝึกงานเสร็จ...
1 ปีต่อมา **** แล้วเราก็กลับมาเจอกันอีกครั้ง ****
เรามาเจอกันอีกครั้งเพราะ ฉันซื้อไอโฟนค่ะ ไลน์มันจะเด้งเพื่อนจากเบอร์โทรศัพท์อัตโนมัติ ก็เลยมีโอกาสได้คุยกัน ความรู้สึกเหล่านั้นก็กลับมาอีก
เราสองคนก็เริ่มคบกัน ดิฉันก็ตามสืบประวัติเค้าเหมือนกันนะคะ ว่าคบกับใครอยู่มั้ย ยังไง อะไรบ้าง จนมารู้ว่าเค้ายังไม่เลิกกับแฟนเก่าเลย ดิฉันค่อนข้าง
เป็นคนเด็ดขาดในความสัมพันธ์มาก อยากให้ทุกอย่างมันชัดเจน แต่พี่เค้าก็บอกว่า ไม่อยากบอกเลิกเพราะเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ทำอะไรผิด ค่อยๆหายไปดีมั้ย เพราะยังไงก็ไม่ได้คุยกันอยู่แล้ว (คือพี่เค้ามีแฟนอยู่แล้ว เราก็พึ่งมารู้ อาจเป็นที่ระยะทางด้วยเลยทำให้ห่างกัน และสุดท้ายก็รู้อีกว่า พี่ผู้ ญ ที่เป็นแฟนของแฟนเราอะคะ เค้าก้มีคนอื่นเหมือนกัน) จากนั้นเราสองคนก็เริ่มคบหากันอย่างจริงจัง พาครอบครัวไปกินข้าว มารับ-ส่ง ไปบ้านปกติ เป็นแบบนี้มา
1 ปีอีก 6 เดือนค่ะ เราสองคนก็รักกันมาก พาไปเที่ยวดูหนัง ทะเลาะกัน งอนง้อตามประสาคนรักกัน จนวันที่ฉันต้องมารับรู้ความจริง
ความจริงที่แสนเจ็บปวด....
พี่เค้าเริ่มเปลี่ยนไปค่ะ เราสองคนเริ่มทะเลาะกันมากขึ้น อยู่ดีๆก็ลบแอคเค้าท์ไลน์หายไป เราก็พยายามติดต่อ โทรหาแต่ก็ไม่รับเลยสักสาย
เราก็เอะใจมาก ว่าทำไม เป็นเพราะอะไร ถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ เลยตัดสินใจ โทรเข้าที่ทำงาน ปรากฎว่ารับสายค่ะ
เค้าได้ยินเสียงเรา เค้าก้อึ้ง เราก็ร้องไห้ ถามถึงสาเหตุต่างๆนาๆ เค้าบอกว่า เรากลับไปเป็นพี่น้องกันแบบเดิมดีมั้ย พี่ว่าเราไปด้วยกันไม่ได้
พี่ชอบทำให้เธอร้องไห้ ไม่มีเวลาให้ คำพูดสารพัดถาโถมเข้ามาหาฉันมากจริงๆ ซึ่งตอนนั้นฉันเริ่มไม่เข้าใจ ว่าความรักของเราร้าวตอนไหน
และฉันก็ง้อเค้ามาตลอด 3 อาทิตย์ โทรหาทุกวัน (ไม่รับเลยสักสาย) ส่งข้อความในเฟสบุคตลอด (เค้าได้แต่อ่านแต่ไม่ได้ตอบ)
และเค้าก็กลับมาหาฉันค่ะ แต่ที่แปลกไปคือเรื่องการโทรศัพท์ ถ้าฉันโทรหาพี่เค้า จะขึ้นเหมือนฝากข้อความตลอดเลย แต่เค้าก็โทรกลับมาทุกที
เค้าบอกว่าโทรศัพท์เสีย ไม่เป็นไร เราก็เชื่อใจ อีกไม่กี่วันก็ถึงวันเกิดเค้า เราก็ซื้อของขวัญเอาไปเซอไพรส์ที่ทำงาน ทุกอย่างก็ปกติดี และบังเอิญมากที่แม่เค้ามาเที่ยวพอดี แต่เราไม่มีโอกาสได้เจอ โดยเค้าบอกว่า เวลาไม่ตรงกัน ! เราก็เริ่มสงสัยแล้วว่า ครอบครัวเค้ามาเที่ยวถึงที่นี่ ทำไมไม่ให้เราไปเจอ
สุดท้ายก็ได้คำตอบ หลังจากนั้น 3 วัน เราแอบไปดูเค้าที่หอพัก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก.... รอแปบนึงนะคะ
มันเป็นเสียงผู้หญิงคนนึง ที่เราไม่รู้จัก เธอคนนั้นเห็นฉัน เค้ารู้จักฉัน เค้าเรียกชื่อฉัน ตอนนั้นสับสนมาก มันคืออะไรหรอ ?
และเค้าก้รีบโทรหาแฟน *ของเรา* ว่า ฉันมาที่ห้องนะ และเค้าก็เปิดประตูให้ฉันเข้าไป ห้องที่ฉันเคยเห็นมันเปลี่ยนไปมาก
ทั้งสะอาด เรียบร้อย ของทุกๆอย่างวางเป็นระเบียบ พร้อมการเริ่มต้นใหม่ๆ ซึ่งตุ๊กตา หมอนข้างและอะไรๆที่เป็นของฉัน มันหายไป
ฉันยืนมองผู้หญิงคนนั้น คำถามเบสิค พี่เป็นอะไรกับแฟนของหนูคะ * ดูจากหน้าตา น่าจะอายุมากกว่าเรา*
เค้าก็พูดได้อย่างเต็มปาก ว่าแฟนสิจ้ะ เราก็ไล่ยิงคำถาม เป็นใคร เจอกันได้ยังไง ผู้หญิงคนนั้นก็บอกเลยว่า
แฟนของน้อง เค้าเลือกพี่ แฟนของน้องไม่ได้จริงจังกับน้องตั้งแต่แรกแล้วนะ สำคัญตัวเองผิดรึป่าว พี่เรียนป.โท ด้วยกันค่ะ แต่เรียนคนละคณะ
เจอกันตั้งแต่ปีที่แล้ว ก็คุยกันมาเรื่อยๆจนถึงวันนี้หล่ะจ้ะ พี่จะแต่งงานกับเค้าด้วยนะ เค้าจะมาขอพี่แล้ว ย้อนกลับไป วันเกิดที่ฉันซื้อของขวัญไปเซอไพรส์
เค้าสองคนพากันไปเที่ยวค่ะ ครอบครัวพี่เค้ามา เค้าก็พาผู้หญิงคนนี้ไปเจอ ทุกคำพูดและความจริง ออกจากปากผู้หญิงคนนี้ทั้งหมด
และยังบอกอีกว่า อยากให้เวลาทำให้เงียบหายไปเอง โดยไม่มีคำพูดอบอกเลิกฉัน ?
ความรู้สึกฉันตอนนั้น เหมือนโดนฟ้าผ่า ได้แต่ยิ้มหวานๆ และพูดว่า ค่ะ / อ่อ / อืม
ทั้งโดนเหยียบ โดนดูถูก ฉันต้องเข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้ รู้แค่ว่า ฉันต้องทำได้ และทำได้จริงๆ
คำพูดต่างๆที่ได้ยิน มันเจ็บจนพูดไม่ออก เวลาผ่านมา กี่วัน กี่เดือน กี่ปี ที่เราไม่รู้อะไรเลย
เพราะความไว้ใจใช่มั้ย ไม่เคยเช็คโทรศัพท์ เพราะคนทุกคนย่อมมีโลกส่วนตัวเสมอ เราไม่อยากก้าวก่าย ไม่อยากทำให้เค้ารำคาญ
ไม่อยากทำให้อึดอัด แต่สิ่งเหล่านั้นกลับทำร้ายเราทุกอย่าง
ฉันยืนร้องไห้อยู่ที่รถ กำลังจะกลับบ้าน พี่เค้าก็มา มายื้อประตูรถ คุยกันค่ะ โดยที่ฉันบอกผู้หญิงคนนั้นว่าอยากคุยกันตามลำพัง เค้าก็พูดขึ้นว่า
จะเอายังไงก็บอกนะ * จะไปเก็บของ * แต่ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ตาม ฉันเลือกที่เดินออกมา....
ที่ฉันเล่าเรื่องความรักของฉันให้ฟัง เพราะอยากให้เป็นอุทาหรณ์ของใครหลายๆคน
ความรักไม่ได้เลวร้ายนะคะ คนต่างหาก ที่ใช้ความรักเป็นเครื่องมือ *ทำร้ายกัน*
ทุกๆอย่างมันสอนให้ฉันเข้มแข็งขึ้น เข้าใจความเป็นจริงที่เกิดขึ้น
ไม่หลอกตัวเอง ไม่ยื้อเค้าให้กลับมา ถึงฉันจะต้องเสียน้ำตา ร้องไห้มากแค่ไหน แต่มันผ่านไปแล้ว
ตอนนี้ก็อยู่คนเดียวได้ ในระยะเวลา 4 เดือน ^_^ มีเวลาดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย ทำงานหนักขึ้น ทุ่มเทกับร่างกายเรามากขึ้น
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! ทำตัวให้มีค่า
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! ทำตัวให้ดูดี (สักวันจะมีคนที่ดีมาดูแลคุณเอง)
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! รักตัวเองให้มากกว่าคนอื่นเสมอ
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! อย่าปิดกั้นตัวเองจากคนอื่น คนทุกคนไม่เหมือนกัน เราสามารถเก็บบทเรียนมาเตือนใจเราได้
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! จำไว้ว่า การที่เรามองโลกในแง่ดีมากเกินไป เราต้องมองความจริงควบคู่กันไปด้วยนะคะ
*** จริงๆแล้วรายละเอียดมันมีมากกว่านี้นะคะ แต่พอแค่นี้ดีกว่า แค่สาเหตุ ความเป็นมาก็เพียงพอแล้ว ***
*** ประโยคเด็ดของ ผู้ชายคนนี้ เค้าบอกกับฉันครั้งสุดท้ายว่า ฐานะกับการศึกษา มันเหมาะสมกัน ***
จบปิ๊ง...
ขอบคุณที่อ่านกันนะคะ ทุกๆตัวหนังสือที่พิมพ์ คือเรื่องจริงไม่ได้แต่งขึ้นอย่างใดค่ะ ใช้ชีวิตอย่างมีสติ อย่าขาดเหตุและผลนะคะ
สำหรับฉัน การโดนหักหลังเป็นอะไรที่เจ็บที่สุด เจ็บไม่มีสแตนอิน เจ็บจริงๆ แต่ฉันก้าวข้ามผ่านความเจ็บนั้นมาแล้ว
โดยกำลังใจจากคนที่ยื่นมือเข้ามาดึงให้ฉันลุกขึ้น
ขอบคุณครอบครัวที่แสนอบอุ่น
ขอบคุณเพื่อนสนิทคนนึง
ฐานะ การศึกษา ตัวชี้วัดความรักของฉัน....
เริ่มเลยนะ ^____^
คนทุกคนบนโลกล้วนต้องรู้จักความรักด้วยกันทั้งนั้น จริงมั้ยคะ ?
บางคนเริ่มแบบไม่รู้ตัว แต่ตอนจบกลับจำมันได้ ไม่เคยลืม
บางคนพยายามไขว่คว้า แต่กลับยิ่งไกลออกไป
บางคนก็สมหวัง และบางคนก็ผิดหวัง เป็นเรื่องของ เวรใคร กรรมมัน ต่างต้องชดใช้กันไป
เพราะทุกๆอย่างที่เกิดขึ้น ไม่มีคำว่า บังเอิญแน่นอน
เข้าเรื่องเลยนะ ....
ฉันมีความรักค่ะ จะเรียกว่าแอบรักก็ได้ ต้องบอกก่อนว่า ตัวดิฉันเป็นคนอวบ ผอมง่ายอ้วนง่าย หน้าตาบ้านๆธรรมดา ผิวขาว-สูง เคยมีความรักแบบเด็กๆ
วัยรุ่นทั่วไปตามประสา ดิฉันได้มีโอกาสไปฝึกงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง และได้ไปเจอผู้ชายที่โดยรวมแล้วค่อนข้างจะเพอเฟกต์ในระดับนึง ทั้งหน้าที่การงาน ความมั่นคง ฐานะ หน้าตา เราสองคนสนิทกันมากเลย เหมือนเพื่อนต่างวัยที่คุยกันได้ทุกเรื่อง อายุเราสองคน ห่างกัน 4 ปีค่ะ เค้าเป็นคนเงียบๆ ตั้งใจทำงานมาก เรานั่งอยู่ในห้องเดียวกันค่ะ เค้าก็เป็นคนชอบแกล้ง เดินมาหยิกแก้มบ้าง เดินมาตีไหล่บ้าง ตามประสาผู้ชายเฟรนลี่มั้งคะ ความรู้สึกตอนนั้นบอกได้เลยทั้งสุข ทั้งอิ่มในใจ เราสองคนไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร เพราะต่างคนก็ต่างไม่พูด จากนั้นเราก็ห่างหายกันไป เมื่อดิฉันฝึกงานเสร็จ...
1 ปีต่อมา **** แล้วเราก็กลับมาเจอกันอีกครั้ง ****
เรามาเจอกันอีกครั้งเพราะ ฉันซื้อไอโฟนค่ะ ไลน์มันจะเด้งเพื่อนจากเบอร์โทรศัพท์อัตโนมัติ ก็เลยมีโอกาสได้คุยกัน ความรู้สึกเหล่านั้นก็กลับมาอีก
เราสองคนก็เริ่มคบกัน ดิฉันก็ตามสืบประวัติเค้าเหมือนกันนะคะ ว่าคบกับใครอยู่มั้ย ยังไง อะไรบ้าง จนมารู้ว่าเค้ายังไม่เลิกกับแฟนเก่าเลย ดิฉันค่อนข้าง
เป็นคนเด็ดขาดในความสัมพันธ์มาก อยากให้ทุกอย่างมันชัดเจน แต่พี่เค้าก็บอกว่า ไม่อยากบอกเลิกเพราะเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ได้ทำอะไรผิด ค่อยๆหายไปดีมั้ย เพราะยังไงก็ไม่ได้คุยกันอยู่แล้ว (คือพี่เค้ามีแฟนอยู่แล้ว เราก็พึ่งมารู้ อาจเป็นที่ระยะทางด้วยเลยทำให้ห่างกัน และสุดท้ายก็รู้อีกว่า พี่ผู้ ญ ที่เป็นแฟนของแฟนเราอะคะ เค้าก้มีคนอื่นเหมือนกัน) จากนั้นเราสองคนก็เริ่มคบหากันอย่างจริงจัง พาครอบครัวไปกินข้าว มารับ-ส่ง ไปบ้านปกติ เป็นแบบนี้มา
1 ปีอีก 6 เดือนค่ะ เราสองคนก็รักกันมาก พาไปเที่ยวดูหนัง ทะเลาะกัน งอนง้อตามประสาคนรักกัน จนวันที่ฉันต้องมารับรู้ความจริง
ความจริงที่แสนเจ็บปวด....
พี่เค้าเริ่มเปลี่ยนไปค่ะ เราสองคนเริ่มทะเลาะกันมากขึ้น อยู่ดีๆก็ลบแอคเค้าท์ไลน์หายไป เราก็พยายามติดต่อ โทรหาแต่ก็ไม่รับเลยสักสาย
เราก็เอะใจมาก ว่าทำไม เป็นเพราะอะไร ถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้ เลยตัดสินใจ โทรเข้าที่ทำงาน ปรากฎว่ารับสายค่ะ
เค้าได้ยินเสียงเรา เค้าก้อึ้ง เราก็ร้องไห้ ถามถึงสาเหตุต่างๆนาๆ เค้าบอกว่า เรากลับไปเป็นพี่น้องกันแบบเดิมดีมั้ย พี่ว่าเราไปด้วยกันไม่ได้
พี่ชอบทำให้เธอร้องไห้ ไม่มีเวลาให้ คำพูดสารพัดถาโถมเข้ามาหาฉันมากจริงๆ ซึ่งตอนนั้นฉันเริ่มไม่เข้าใจ ว่าความรักของเราร้าวตอนไหน
และฉันก็ง้อเค้ามาตลอด 3 อาทิตย์ โทรหาทุกวัน (ไม่รับเลยสักสาย) ส่งข้อความในเฟสบุคตลอด (เค้าได้แต่อ่านแต่ไม่ได้ตอบ)
และเค้าก็กลับมาหาฉันค่ะ แต่ที่แปลกไปคือเรื่องการโทรศัพท์ ถ้าฉันโทรหาพี่เค้า จะขึ้นเหมือนฝากข้อความตลอดเลย แต่เค้าก็โทรกลับมาทุกที
เค้าบอกว่าโทรศัพท์เสีย ไม่เป็นไร เราก็เชื่อใจ อีกไม่กี่วันก็ถึงวันเกิดเค้า เราก็ซื้อของขวัญเอาไปเซอไพรส์ที่ทำงาน ทุกอย่างก็ปกติดี และบังเอิญมากที่แม่เค้ามาเที่ยวพอดี แต่เราไม่มีโอกาสได้เจอ โดยเค้าบอกว่า เวลาไม่ตรงกัน ! เราก็เริ่มสงสัยแล้วว่า ครอบครัวเค้ามาเที่ยวถึงที่นี่ ทำไมไม่ให้เราไปเจอ
สุดท้ายก็ได้คำตอบ หลังจากนั้น 3 วัน เราแอบไปดูเค้าที่หอพัก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก.... รอแปบนึงนะคะ
มันเป็นเสียงผู้หญิงคนนึง ที่เราไม่รู้จัก เธอคนนั้นเห็นฉัน เค้ารู้จักฉัน เค้าเรียกชื่อฉัน ตอนนั้นสับสนมาก มันคืออะไรหรอ ?
และเค้าก้รีบโทรหาแฟน *ของเรา* ว่า ฉันมาที่ห้องนะ และเค้าก็เปิดประตูให้ฉันเข้าไป ห้องที่ฉันเคยเห็นมันเปลี่ยนไปมาก
ทั้งสะอาด เรียบร้อย ของทุกๆอย่างวางเป็นระเบียบ พร้อมการเริ่มต้นใหม่ๆ ซึ่งตุ๊กตา หมอนข้างและอะไรๆที่เป็นของฉัน มันหายไป
ฉันยืนมองผู้หญิงคนนั้น คำถามเบสิค พี่เป็นอะไรกับแฟนของหนูคะ * ดูจากหน้าตา น่าจะอายุมากกว่าเรา*
เค้าก็พูดได้อย่างเต็มปาก ว่าแฟนสิจ้ะ เราก็ไล่ยิงคำถาม เป็นใคร เจอกันได้ยังไง ผู้หญิงคนนั้นก็บอกเลยว่า
แฟนของน้อง เค้าเลือกพี่ แฟนของน้องไม่ได้จริงจังกับน้องตั้งแต่แรกแล้วนะ สำคัญตัวเองผิดรึป่าว พี่เรียนป.โท ด้วยกันค่ะ แต่เรียนคนละคณะ
เจอกันตั้งแต่ปีที่แล้ว ก็คุยกันมาเรื่อยๆจนถึงวันนี้หล่ะจ้ะ พี่จะแต่งงานกับเค้าด้วยนะ เค้าจะมาขอพี่แล้ว ย้อนกลับไป วันเกิดที่ฉันซื้อของขวัญไปเซอไพรส์
เค้าสองคนพากันไปเที่ยวค่ะ ครอบครัวพี่เค้ามา เค้าก็พาผู้หญิงคนนี้ไปเจอ ทุกคำพูดและความจริง ออกจากปากผู้หญิงคนนี้ทั้งหมด
และยังบอกอีกว่า อยากให้เวลาทำให้เงียบหายไปเอง โดยไม่มีคำพูดอบอกเลิกฉัน ?
ความรู้สึกฉันตอนนั้น เหมือนโดนฟ้าผ่า ได้แต่ยิ้มหวานๆ และพูดว่า ค่ะ / อ่อ / อืม
ทั้งโดนเหยียบ โดนดูถูก ฉันต้องเข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้ รู้แค่ว่า ฉันต้องทำได้ และทำได้จริงๆ
คำพูดต่างๆที่ได้ยิน มันเจ็บจนพูดไม่ออก เวลาผ่านมา กี่วัน กี่เดือน กี่ปี ที่เราไม่รู้อะไรเลย
เพราะความไว้ใจใช่มั้ย ไม่เคยเช็คโทรศัพท์ เพราะคนทุกคนย่อมมีโลกส่วนตัวเสมอ เราไม่อยากก้าวก่าย ไม่อยากทำให้เค้ารำคาญ
ไม่อยากทำให้อึดอัด แต่สิ่งเหล่านั้นกลับทำร้ายเราทุกอย่าง
ฉันยืนร้องไห้อยู่ที่รถ กำลังจะกลับบ้าน พี่เค้าก็มา มายื้อประตูรถ คุยกันค่ะ โดยที่ฉันบอกผู้หญิงคนนั้นว่าอยากคุยกันตามลำพัง เค้าก็พูดขึ้นว่า
จะเอายังไงก็บอกนะ * จะไปเก็บของ * แต่ไม่ว่าจะพูดอะไรก็ตาม ฉันเลือกที่เดินออกมา....
ที่ฉันเล่าเรื่องความรักของฉันให้ฟัง เพราะอยากให้เป็นอุทาหรณ์ของใครหลายๆคน
ความรักไม่ได้เลวร้ายนะคะ คนต่างหาก ที่ใช้ความรักเป็นเครื่องมือ *ทำร้ายกัน*
ทุกๆอย่างมันสอนให้ฉันเข้มแข็งขึ้น เข้าใจความเป็นจริงที่เกิดขึ้น
ไม่หลอกตัวเอง ไม่ยื้อเค้าให้กลับมา ถึงฉันจะต้องเสียน้ำตา ร้องไห้มากแค่ไหน แต่มันผ่านไปแล้ว
ตอนนี้ก็อยู่คนเดียวได้ ในระยะเวลา 4 เดือน ^_^ มีเวลาดูแลตัวเอง ออกกำลังกาย ทำงานหนักขึ้น ทุ่มเทกับร่างกายเรามากขึ้น
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! ทำตัวให้มีค่า
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! ทำตัวให้ดูดี (สักวันจะมีคนที่ดีมาดูแลคุณเอง)
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! รักตัวเองให้มากกว่าคนอื่นเสมอ
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! อย่าปิดกั้นตัวเองจากคนอื่น คนทุกคนไม่เหมือนกัน เราสามารถเก็บบทเรียนมาเตือนใจเราได้
ผู้หญิงทุกคนคะ !!!! จำไว้ว่า การที่เรามองโลกในแง่ดีมากเกินไป เราต้องมองความจริงควบคู่กันไปด้วยนะคะ
*** จริงๆแล้วรายละเอียดมันมีมากกว่านี้นะคะ แต่พอแค่นี้ดีกว่า แค่สาเหตุ ความเป็นมาก็เพียงพอแล้ว ***
*** ประโยคเด็ดของ ผู้ชายคนนี้ เค้าบอกกับฉันครั้งสุดท้ายว่า ฐานะกับการศึกษา มันเหมาะสมกัน ***
จบปิ๊ง...
ขอบคุณที่อ่านกันนะคะ ทุกๆตัวหนังสือที่พิมพ์ คือเรื่องจริงไม่ได้แต่งขึ้นอย่างใดค่ะ ใช้ชีวิตอย่างมีสติ อย่าขาดเหตุและผลนะคะ
สำหรับฉัน การโดนหักหลังเป็นอะไรที่เจ็บที่สุด เจ็บไม่มีสแตนอิน เจ็บจริงๆ แต่ฉันก้าวข้ามผ่านความเจ็บนั้นมาแล้ว
โดยกำลังใจจากคนที่ยื่นมือเข้ามาดึงให้ฉันลุกขึ้น
ขอบคุณครอบครัวที่แสนอบอุ่น
ขอบคุณเพื่อนสนิทคนนึง