เรื่องเล่าของคนไม่รักหมา

หยิบไอแผล็ด(iPad) ในวงสนทนากับเพื่อนๆที่กำลังคุยถึงคนๆหนึ่ง เป็นคนไทยผัว-เมียที่ไม่มีลูก..อยู่อเมริกา
คุยไป,ฟังๆ,แล้วเริ่มพิมพ์ลงกระทู้เลย..เนี่ย,ตอนนี้เลย

พี่สาวกับสามี,คนนครศรีฯบ้านเราแหละ..ไปทำงานสร้างครอบครัวแถวรัฐเนวาด้าชื่อ"ซานเบอนาดีโน่"
กว่าจะไปจากเมืองไทย ทำงานสร้างฐานะที่เมกามั่นคง(งานไปรษณีย์ของรัฐ)มีบ้าน2ชั้นนั่นเลย

วันหนึ่ง,
มีหมาเลบาดอร์หลงมาจากไหนไม่รู้ มานอนที่หน้าโรงเก็บรถ
พี่แอ้ด(นี่ชื่อมีตัวตนจริง)โทรหาจนท.เกี่ยวกะหมาของรัฐ มาจัดการเอา"หมาจรจัด"ตัวนั้นไปเลี้ยงที
โอเค..เรียบร้อย!

อีกสัปดาห์หนึ่งต่อมา,
ไม่รู้อวตารตัวไหนดลใจให้พี่แอ้ดโทรไปสอบถามข่าวคราวไอ้หมาจรจัดลาบาดอร์ตัวนั้น
"อ้อ,พรุ่งนี้ถ้าไม่มีใครมารับเป็นเจ้าของ..เราจะต้องฉีดยาให้เขาตายแล้วเอาไปทำบายครับ"-เสียงจนท.บอก!!

พี่แอ้ดกับพี่ใหญ่(พี่สาวแฟนผม-คนเล่า)ขับรถไปรับไอ้ลาบาดอร์ตัวนั่นทันทีที่วางสาย
แจ้งจนท.ว่า"อย่าฆ่าเขา...เราจะรับเลี้ยงเอง"

รุ่งขึ้น,พี่แอ้ดให้ช่างมาต่อเติมบ้าน..กั้นอาณาเขตให้เจ้า"Tiger"มากินอยู่หลับนอน..มาเป็นสมาชิกใหม่ในครอบครัว
พี่แอ้ดกับพี่ใหญ่,แต่งงานกันที่นครศรีธรรมราช แล้วไปทำมาหากินอยู่เมกามา20กว่าปี..แต่พี่ใหญ่มีโรคไทรอยด์อยู่ประจำตัว,เลยไม่มีลูก


จากครอบครัวผัวเมีย. ที่ไม่มีลูก
กับหมาจรจัดที่หลงมานอนหน้าโรงเก็บรถ
เดี๋ยวครับ...ให้แฟนผม(น้องพี่ใหญ่)หารูปถ่าย..เอามาเล่าต่อ

แพ๊บนะ!!