ตอนนี้อายุเพิ่งจะครบ 25 ค่ะ
เป็นลูกคนเดียวค่ะ
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยเห็นพ่อแม่คุยกันได้ดีๆเลย
คุยกันแป๊ปๆก้ทะเลาะกัน อยู่บ้านต้องเป็นตัวนำสารตลอด
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวานซืนค่ะ
เราโหลดไลน์ให้พ่อในคอม แล้วบังเอิญไปเปิดอีเมล์เจอเค้าคุยกับผู้หญิงคนอื่น
คุยกันเป็นวรรคเป็นเวรเลยนะคะ เล่านู่นเล่านี่
บอกตามตรง ไม่กล้าอ่านจนหมดค่ะ กลัวเจออะไรที่มากกว่านั้น
ตอนดึก เลยเข้าไปคุยกับพ่อตรงๆ
แค่บอกพ่อว่า เห็นว่าพ่อคุยกับผู้หญิงคนอื่นในอีเมล์ พ่อรีบตอบว่า "เลิกคุยไปตั้งนานแล้ว"
เราเลยบอกพ่อหมดทุกอย่าง ว่าเราอึดอัดแค่ไหน ระหว่าง 25 ปีที่ผ่านมา
บอกพ่อไปว่า ไม่เข้าใจ ว่าทำไมถึงต้องไปเล่าอะไรทุกอย่างให้คนนั้นฟัง
บอกว่าตัวเองเป็นอย่างงั้นอย่างงู้น แถมเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้น
ทั้งๆที่คนที่พร้อมจะรับฟัง นั่งอยู่ที่บ้าน รอพ่อคุยด้วยทุกวัน
แต่พ่อไม่เคยคุย กลับไปคุยกับใครก้ไม่รู้ที่เราไม่รู้จัก ที่ไม่ใช่คนในครอบครัวของเรา
บอกไปว่า ตอนเด็กๆเวลาเราเห็นพ่อแม่คนอื่นคุยกันดีๆ เรารู้สึกหน่วงๆเข้าในมาตลอด
เราบอกพ่อไปว่า เราโตมากแล้ว ไม่ต้องอยู่ด้วยกันเพราะกลัวเรารู้สึกแย่ เลิกกันก้ได้ เราไม่มีปัญหาอะไร
เราบอกพ่อไปว่า เราเห็นคู่อื่น ที่เค้าเลิกกันแต่เวลาเค้าเจอหน้ากัน เค้าก้คุยกันดี ไม่ใช่มาขึ้นเสียงใส่กัน
ถ้าเลิกกันแล้ว เป็นแบบนั้นเรารู้สึกดีกว่า เรารู้ว่าแม่เรารักพ่อเรามาก แต่เราก้พอจะรู้ว่าพ่อเราไม่ได้รักแม่เราแล้ว
พ่อเราแค่ตอบเราว่า พ่อเราจะพยายามทำให้ดีที่สุด
เรารู้ว่า แม่เราเคยขอเลิกกับพ่อเราหลายครั้ง เพราะอยู่ด้วยกันไป ก้ไม่เคยคุยกัน ไม่เคยมองหน้ากัน
แต่ที่ยังอยู่ด้วยกัน เพราะอะไรเราไม่รู้ พ่อกลัวเสียหน้า หรือกลัวอะไร??
พ่อเราแค่บอกเราว่า พ่อเราจะพยายามทำให้ดีที่สุด
ตอนเราคุยกับพ่อเรา เราร้องไห้นะคะ ถึงแม้ว่าเราตั้งใจว่าจะไม่ร้อง จะคุยเฉยๆ
แม่เราเคยไปดูหมอ หมอทุกคนทักว่า ตอนแก่พ่อเราจะไปอยู่กับคนอื่น
มีอยู่วันนึงก่อนหน้าเหตุการณ์นี้สักพัก เราเคยฝันว่า พ่อเรามีเมียน้อย (เรื่องแม่ดูหมอ แม่มาเล่าให้ฟังทีหลัง)
เราแค่เคยคิดว่าสักวัน พ่อกับแม่เราจะสามารถคุยกันได้เหมือนคู่อื่นๆ แต่ตอนนี้เราไม่มั่นใจ
ตอนนี้เราไม่อยากคุยกับพ่อเรา ไม่อยากมองหน้า เราผิดหวังในตัวเค้า
เราไม่คิดว่าพ่อเราจะเป็นคนแบบนี้
เรื่องนี้เราไม่ได้บอกแม่ เราไม่อยากให้แม่เครียด แต่เราเครียด
เรารักพ่อกับแม่เรามาก เราสนิทกับพวกเค้า
เราอยากให้พ่อเรากลับใจ เราอยากเห็นพ่อกับแม่เราตอนแก่ เป็นเหมือนคู่อื่นที่คอยดูแลกันและกัน
เรารู้ว่าพ่อเราคงไม่เลิกคุยกับผู้หญิงคนนั้น และก้คงปิดบังเราให้มากกว่าเดิม
เราไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง เราได้แต่เก็บอยู่ในใจเราตลอดเวลา
ที่จริงเราควรจะชินกับเรื่องนี้ได้แล้ว เพราะเราอยู่กับเรื่องพวกนี้มา 25 ปีแล้ว
แต่เราทำใจไม่ได้ เราเสียใจ
เราควรจะทำอะไรมากกว่านี้มั้ยคะ??
ที่จริงเรามีช่องทางติดต่อผู้หญิงคนนั้น
ควรเป็นเราที่เข้าไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นมั้ยคะ??
ขอระบายค่ะ เห็นพ่อตัวเองคุยกับผู้หญิงอื่น
เป็นลูกคนเดียวค่ะ
ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยเห็นพ่อแม่คุยกันได้ดีๆเลย
คุยกันแป๊ปๆก้ทะเลาะกัน อยู่บ้านต้องเป็นตัวนำสารตลอด
เรื่องเกิดขึ้นเมื่อวานซืนค่ะ
เราโหลดไลน์ให้พ่อในคอม แล้วบังเอิญไปเปิดอีเมล์เจอเค้าคุยกับผู้หญิงคนอื่น
คุยกันเป็นวรรคเป็นเวรเลยนะคะ เล่านู่นเล่านี่
บอกตามตรง ไม่กล้าอ่านจนหมดค่ะ กลัวเจออะไรที่มากกว่านั้น
ตอนดึก เลยเข้าไปคุยกับพ่อตรงๆ
แค่บอกพ่อว่า เห็นว่าพ่อคุยกับผู้หญิงคนอื่นในอีเมล์ พ่อรีบตอบว่า "เลิกคุยไปตั้งนานแล้ว"
เราเลยบอกพ่อหมดทุกอย่าง ว่าเราอึดอัดแค่ไหน ระหว่าง 25 ปีที่ผ่านมา
บอกพ่อไปว่า ไม่เข้าใจ ว่าทำไมถึงต้องไปเล่าอะไรทุกอย่างให้คนนั้นฟัง
บอกว่าตัวเองเป็นอย่างงั้นอย่างงู้น แถมเป็นห่วงผู้หญิงคนนั้น
ทั้งๆที่คนที่พร้อมจะรับฟัง นั่งอยู่ที่บ้าน รอพ่อคุยด้วยทุกวัน
แต่พ่อไม่เคยคุย กลับไปคุยกับใครก้ไม่รู้ที่เราไม่รู้จัก ที่ไม่ใช่คนในครอบครัวของเรา
บอกไปว่า ตอนเด็กๆเวลาเราเห็นพ่อแม่คนอื่นคุยกันดีๆ เรารู้สึกหน่วงๆเข้าในมาตลอด
เราบอกพ่อไปว่า เราโตมากแล้ว ไม่ต้องอยู่ด้วยกันเพราะกลัวเรารู้สึกแย่ เลิกกันก้ได้ เราไม่มีปัญหาอะไร
เราบอกพ่อไปว่า เราเห็นคู่อื่น ที่เค้าเลิกกันแต่เวลาเค้าเจอหน้ากัน เค้าก้คุยกันดี ไม่ใช่มาขึ้นเสียงใส่กัน
ถ้าเลิกกันแล้ว เป็นแบบนั้นเรารู้สึกดีกว่า เรารู้ว่าแม่เรารักพ่อเรามาก แต่เราก้พอจะรู้ว่าพ่อเราไม่ได้รักแม่เราแล้ว
พ่อเราแค่ตอบเราว่า พ่อเราจะพยายามทำให้ดีที่สุด
เรารู้ว่า แม่เราเคยขอเลิกกับพ่อเราหลายครั้ง เพราะอยู่ด้วยกันไป ก้ไม่เคยคุยกัน ไม่เคยมองหน้ากัน
แต่ที่ยังอยู่ด้วยกัน เพราะอะไรเราไม่รู้ พ่อกลัวเสียหน้า หรือกลัวอะไร??
พ่อเราแค่บอกเราว่า พ่อเราจะพยายามทำให้ดีที่สุด
ตอนเราคุยกับพ่อเรา เราร้องไห้นะคะ ถึงแม้ว่าเราตั้งใจว่าจะไม่ร้อง จะคุยเฉยๆ
แม่เราเคยไปดูหมอ หมอทุกคนทักว่า ตอนแก่พ่อเราจะไปอยู่กับคนอื่น
มีอยู่วันนึงก่อนหน้าเหตุการณ์นี้สักพัก เราเคยฝันว่า พ่อเรามีเมียน้อย (เรื่องแม่ดูหมอ แม่มาเล่าให้ฟังทีหลัง)
เราแค่เคยคิดว่าสักวัน พ่อกับแม่เราจะสามารถคุยกันได้เหมือนคู่อื่นๆ แต่ตอนนี้เราไม่มั่นใจ
ตอนนี้เราไม่อยากคุยกับพ่อเรา ไม่อยากมองหน้า เราผิดหวังในตัวเค้า
เราไม่คิดว่าพ่อเราจะเป็นคนแบบนี้
เรื่องนี้เราไม่ได้บอกแม่ เราไม่อยากให้แม่เครียด แต่เราเครียด
เรารักพ่อกับแม่เรามาก เราสนิทกับพวกเค้า
เราอยากให้พ่อเรากลับใจ เราอยากเห็นพ่อกับแม่เราตอนแก่ เป็นเหมือนคู่อื่นที่คอยดูแลกันและกัน
เรารู้ว่าพ่อเราคงไม่เลิกคุยกับผู้หญิงคนนั้น และก้คงปิดบังเราให้มากกว่าเดิม
เราไม่เคยพูดเรื่องนี้ให้ใครฟัง เราได้แต่เก็บอยู่ในใจเราตลอดเวลา
ที่จริงเราควรจะชินกับเรื่องนี้ได้แล้ว เพราะเราอยู่กับเรื่องพวกนี้มา 25 ปีแล้ว
แต่เราทำใจไม่ได้ เราเสียใจ
เราควรจะทำอะไรมากกว่านี้มั้ยคะ??
ที่จริงเรามีช่องทางติดต่อผู้หญิงคนนั้น
ควรเป็นเราที่เข้าไปคุยกับผู้หญิงคนนั้นมั้ยคะ??