คือเรา เพิ่งมาใหม่ไงก้ฝากตัวด้วยนะค่ะ ช่วยให้คำตอบรึติด้วยนะค่ะ
เรื่องนี้มันมียุว่า เราคบกับเพื่อนคนนึง(ชื่อบีม)เราสนิทกันมากจนรุว่าใครชอบไรไม่ชอบไรเกลียดไร จนเราเริ่มชอบเขามาก แอบรักเขามาก้นาน เราก้อยากบอกเขานะว่าเราชอบเขาแต่เพราะความเป็นเพื่อนที่ค้ำคอเลยไม่กล้าบอก เราก้สนิทกันจนเพื่อนๆมองว่าเราเป็นเเฟนกัน เรามีเพื่อนสนิทอีก3คน แต่พวกเราแยกกลุ่มกันยุ เรามีเพื่อนที่สนิทกันมาแต่เด็กคนนึงชื่อเเก้ม คนที่สองชื่อกาย(เป็นเกย์) คนที่สามชื่อเนย์ ส่วนคนที่เราแอบชอบ(บีม)ก้ยุกับเพื่อนเขา จนมาวันนึงเรานั่งกินข้าวที่ห้องเรียนกับเพื่อนเๆรวมถึงบีมกับเพื่อนบีมอีก3คน เราก้นั่งเกาะกลุ่มกันกินข้าวบนโต๊ะ(เอาโต๊ะมาเรียงกันเป็นกลุ่ม)เราได้นั่งตรงข้ามกับบีม ที่จริงบีมเขาจะนั่งหัวโต๊ะเเต่เพื่อนไล่ให้มานั่งตรงกลางที่มีเรานั่งยุครงข้าม เราก้นั่งกินไปคุยกันไป ส่วนเรากับบีมก้คุยกัน เราสองคนชอบเอาเท้ามาเกี่ยวกัน ไม่ก้มาวางบนเท้าสลับกันไปมา หยอกล้อกันไป แต่เราก้ไม่เเสดงที่ท่าว่าเขินอายอะไร เพราะเราสองคนเล่นกันมาอย่างนี้ตั้งแต่คบกันเป็นเพื่อน ผ่านมาก้เดือนนึง ตอนเช้าก่อนเข้าแถว บีมเขามาหาแล้วบอกว่ามีไรให้ เเล้วเขาก้ส่งกระดาษหรือจดหมายเนี่ยเเหละมาให้เราแล้วบอกว่าเด๋วค่อยเปิดนะ ต้องเปิดคนเดียวด้วย เราก้งง?นะ แต่ก้ไม่ได้ว่าอะไร พอเลิกแถวเสร็จเราก้ออกจากกลุ่มเพื่อนมาที่ห้องน้ำเเละเปิดอ่านจดหมายที่บีมเอามาให้ ตอนนั้นใจเต้นตึกตักๆ ตื่นเต้นสุดๆพอเราเปิดอ่าน เราตกใจมากใจเราหายไปไม่รุสึกอะไรเลย ในจดหมายบีมเขียนว่า เราชอบเทอ ตอนนั้นเรามีความสุขมากเพราะเราคิดว่าบีมไม่ได้คิดไรกับเราแต่กลับกันบีมคิดเหมือนเราสะงั้น พอเราอ่านเสร็จเราก้กลับขึ้นห้องเรียนเเละก้หากระดาษ เเล้วเขียนกลับไปว่า เราก้เเอบชอบเทอมานานเเล้ว แล้วก้ส่งไปให้เขาดีที่เรานั่งติดกัน พอเราส่งไปเขายิ้มใหญ่เลยหน้าแดงด้วยอย่างว่าแต่เขาเราก้เหมือน เราบอกชอบกันในคาบเรียนจนเพื่อนรุกันหมดว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน มียุมาวันนึงเรากับเขาก้คบกันมาได้เดือนนึง จนวันนึงเขาก้ไม่คุยกับเราไม่ทักไม่โทรไม่อะไรเราก้ส่งสัยแต่เราไม่ได้ถามอะไรไป พอต่างคนต่างไม่คุยกันก้1เดือนเต็ม มารู้ทีหลังว่าเขาโกดเราเพราะเราไปกอดกับเพื่อน(กายที่เป็นเกย์) เอ้าตอนนั้นเรางงมาก เราก้ถามเพื่อนว่าเออเราไปกอดกายตอนไหน เพื่อนก้บอกว่าไม่นะ เราก้สงสัยแต่ก้ไม่ได้ถามไรมากมาย เราก้เลยง้อบีมจนบีมหายโกดเรา เราสองคนก้คบกันได้ 1ปี เราก้ขึ้นเรียนชั้นม.5 เราสองคนก้รักกันมากขึ้นรักกันทุกวันบางครั้งก้ชอบทะเลาะเรื่องเดิมๆที่เกิดตอนม.4มาพูดทุกวัน แต่เราสองคนก้ดีกัน แล้วมีการเลืกชมนุม เราสองคนก้แยกกันยุคนละชุมนุม บีมยุวงโย เราทำอาหาร จากนั้นก้ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่เพราะบีมต้องไปซ้อมบ้าง แข่งขันบ้าง แต่เราก้ไม่ว่าอะไรเราเข้าใจและเชื่อใจ จนมาวันนึง เรากับเพื่อนๆก้เริ่มแตกกัน เพราะบีมไปทำกิริยาที่เพื่อนเราไม่ชอบ จนเพื่อนๆไม่อยากคุยกับเราเท่าไหร แต่เราก้ไม่โกดบีมเพราะเรารักบีกเลยไม่โกด พอมาวันนึงเเก้มก้เข้ามาถามว่า จะเลือกเพื่อนรึแฟน ตอนนั้นเราตอบไม่ได้เลยเพราะ เพื่อนก้สำคัญแฟนก้สำคัญ เราก้ไม่รุจะตอบว่าอะไร จนเเก้มไม่คุยกับเราเลย จนเราร้องไห้อะ เเต่ก้โกดได้ไม่นานเราก้คืนดีกัน แต่พอเรากับเพื่อนกำลังเดินจะเข้าห้อง บีมนั่ยุน้องห้องบีมมองหน้าเราเหมือนเศร้าสุดแต่เขาก้ทำเหมือนว่าไม่เป็นไร เรากับบีมไม่ได้คุยกันมาหลายวัน แต่เราก้เริ่มมาคุยกันต่อ ภาพไป2เดือน บีมเขาก้เริ่มทำให้เรากับเพื่อน เเตกแยกโดยการใส่ร้าย เป่าหูเราให้เราเชื่อในสื่งที่บีมพูด ใจจริงเรารุนานเเล้วละว่าเพื่อนเราไม่ได้ทำรึพูดอะไรเลยแต่เขาใส่ร้ายเพื่อนเรา แต่ตอนนั้นเราก้ไม่โกดบีมเพราะเรารักบีม เรากับเพื่อนๆไม่ได้คุยกันมาหลายอาทิตย์จนเพื่อนเห็นว่าเราไม่ค่อยมีความสุข เเละได้เข้ามาคุยกันจนเรากับเพื่อนๆก้คืนดีกัน ส่วนบีมก้โกดเราแค่สแงวัน ตอนเที่ยงของอีกวันเรากับบีมแยกกันกินข้าวเรากับเพื่อนๆกินกันบนห้อง จนถึงคาบเรียนบีมขึ้นมาบนห้องทำหน้าโกดมาแต่ไกลเราก้เข้าไปถามว่าเป็นไร เขาก้บอกเราเเบบโกดจัดว่า มั่วกับผช.เยอะเลยเนอะพอเราไม่ยุ เอ้าเรางง?ครับ งงมาก คือตอนพักเที่ยงเรากับเพื่อนกินข้าวบนห้องเเล้วทั้งอาคารมีแต่พวกเราอะ ไม่มีใครเลยนอกจากพวกเราเลย แต่เขาบอกว่าเขาเห็นเราวิ่งเล่นกับผช.เอ้างงอีก เราก้บอกว่า บ้าเหรอ!ไปเอามาจากไหน เรากับพวกนี้(เพื่อนๆ)ยุบนห้อง อาคารทั้งอาคารก้ไม่มีใครเลยสักคนเเล้วเราไปเล่นกับผช.ที่ไหนวะ เขาก้บอกว่าไม่ต้องแก้ตัวเราเห็นก้เเล้วกัน แต่เราได้ข่าวว่าเทอเล่นฟุตบอลหน้าโรงเรียนนะจะเห็นได้ไงว่ะ(คิดในใจ)แต่เราก้ไม่โกด จนกายมาบอกว่าทนได้ไง มันพยายามทำให้เรากับเทอเป็นเพื่อนกันนะ กลับไปคิดดูดีๆนะ กายได้พูดทิ้งทายไว้ พอกลับบ้านเราก้ได้นั่งคิดมาจนสามวันเต็มเราเริ่มไม่ชอบใจ พอวันที่4หรือทุกๆวันบีมเริ่มทำให้เรากับเพื่อนๆแตกกัน แต่เราก้ไม่เชื่อในสิ่งที่บีมพูด จากนั้นเราก้เริ่มไม่พูดไม่คุยถามคำตอบคำ จากกวันนั้นเราก้ไม่ค่อยได้คุยกับบีมหลายวัน จนเราเริ่มคิดใหม่ว่าเราจะบอกเลิกบีมว่าไงดี ตอนนั้นเราจำสัญญาบางอย่างที่เราสัญญากับครอบครัวว่าถ้าเราไม่จบม.6เราจะไม่มีแฟน พอมาวันที่เราพร้อมที่จะบอก ตอนนั้นในใจเรากำลังร้องไห้เเละโกดโมโหหลายอารมณ์มากในตอนนั้น พอตอนเที่ยงทุกคนต่างทยอยกันไปกินข้าว เรากับเพื่อนๆก้นั่งคุยกันว่าจะไปกินที่ไหน เราก้นั่งบีมเรียกให้ไปคุยกัน เขาถามว่า
บีม.เราเป็นอะไร
เรา.ไม่เป็นอะไร
บีม.เบื่อเราเหรอ
ในใจตอนนั้นเราอยากบอกไปว่าเปล่า ไม่ๆด้เบื่อเรารักเทอมากกว่านะเเต่พอเราเห็นหน้าเพื่อนเเล้วเรารู้สึกโกดเราก้เลยตอบไปว่า
เรา.อืม เราเบื่อเทอ
บีม.จะเลิกกันใช่ไหม
เรา.อืม
บีม.เหตุผลละ
เรา.เราได้สัญญากับครอบครัวไว้ว่าถ้ายังไม่จบม.6จะไม่มีเเฟนเราก้เลยอยากทำตามสัญญาแค่นั้น
บีม.เราแอบคบกันก้ได้นิ
เรา.ไม่ดีกว่ายังไงสักวันพวกเขาก้ต้องรู้
บีม.อยากเลิกจิงๆใช่ไหม
เรา.ใช่
บีมก้ยักคอเหมือนว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่เราพูดเเล้วเขาก้เดินหายไปตอนนั้นเรารุ้สึดเหมือนโล่ง แต่เราเจ็บมากกว่าอยากร้องให้มากเราเอาแต่พูดว่าขอโทดๆๆๆซ้ำตลอด จนเพื่อนๆถามว่าเกิดไรขึ้นเราบอกว่า เรากับบีมเลิกกันเเล้วนะ พวกเขาก้ถามว่าเหตุผลทำไมถึงเลิกเราก้เราเหตุการณ์ให้ฟังพวกเขาก้เข้าใจเเละปลอบเราเราเลยร้องไห้ออกมา ในระหว่างที่เราร้องไห้บีมได้ขึ้นมาบนห้องเเละนั่งอยู่ที่นั่งห้องตอนไหนไม่รุ แต่ภาพที่เราเห็นโครตเจ็บปวดเลยคือ เขาร้องไห้ต่อหน้าทุกคนโดยไม่อาย ตอนนั้นเราอยากเข้าไปปลอบ แต่เราไม่กล้าพอ เพื่อนๆเราบอกว่าไปหามันเทอะ เราก้ไปหาบีมทั้งน้ำตา และพูดออกมาโดยไม่คิด เราบอกบีมว่า เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ ถึงแม้เราจะไม่ได้เป็นเเฟนกัน เรากับบีมก้ร้องไห้ออกมาพร้อมกันอย่างหนักแต่ที่หนักสุดคงเป็นบีมมากกว่าแต่เราก้เจ็บปวดนะที่ต้องบอกเลิกเขาโดยที่ยังรักเขายุ แต่พอนึกภาพที่เขาทำกับเราเเล้วเราก้ต้องเลิกเพราะไม่อยากเสียเพื่อน
ตั้งแต่นั้นมาเราก้คุยกันเหมือนเพื่อนเหมือนเดิมแต่ไม่สนิทมาก บีมก้มักจะโทรหาเราเเละบอกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ เราก้ปฏิเสธทุกครั้งจนจบม.6ต่างคนต่างย้ายกันไปเรียนมหาลัย ในใจตอนนั้นเราโครตดีใจเลยที่ได้ไม่ต้องเจอหน้าบีมอีก ไม่ต้องหนักใจ ไม่อะไรทั้งสินจนเราตัดใจได้ วันถัดมาเราคิดว่าเราได้ยุคนละมหาลัยแต่ป่าวเลยเราได้ยุมหาลัยเดียวกัน เราได้เจอกันทุกวัน เห็นหน้ากันทุกวัน เช้า เที่ยง เย็น จนเราเริ่มอยากจะออกไปจากโรงเรียนนี้เเล้ว เพราะเวลาเจอเขาทีไรภาพที่เกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้ก้พุดขึ้นทุกครั้ง เกลียดเขาเข้าไส้เลย มาวันนึงตอนพักเที่ยงเรากับเพื่อนๆไปหาไรกินที่เซเว่นเรากับบีมเดินสวนกันแต่บีมก้ทักขึ้น ว่า ใส่เสื้อเเบบนี้อยากล้อผช.นักเหรอ ห๊ะอะไรนะล้อผช.เนี่ยนะ กระดุมเสื้อเราก้ติดมันทุกเม็ดเเบบมิดชิด กระโปรงยาวเลยเข่าเนี่ยนะ บ้าป่าววะ เราเลยตรอกกลับไปว่า เลิกยุ่งกับเราสักทีได้ไหม บีมก้ทำหน้าโกดใส่ปนเศร้า เเล้วเดินจากไป ผ่านไปสัปดาห์นึงเพื่อนเราบอกว่า บีมมีเเฟนใหม่เเล้วนะ อยู่ม.5 ตอนที่เราได้ยิน เราก้รู้สึกเฉยๆเเล้วไงอะ มีไปดิ แต่พอมาเราเริ่มรู้สึกไม่ได้ขึ้นทุกวันทุกวันๆๆจนเราเริ่มใจไม่ดีเพราะต้องเจอเขาทุกวัน แต่เราก้กลับคิดไปว่าไม่มีไรหรอกแต่พอเริ่มเป็นมาขึ้นเราก้เริ่มมาทบทวนใจเราเองว่าเรา ยังลืมเขาไม่ได้ ตลอดที่ผ่านมาที่เราเหมือนลืมเขาได้ที่จิงเเล้วเราแค่เเกล้งทำลืมมากกว่า จนตอนนี้ณ.ปัจจุบันเราก้ยังลืมเขาไม่ได้เลย เราควรทำไงดี ค่ะช่วยหนูหน่อยนะค่ะ หนูทุกมา3ปีแล้วค่ะ เหนื่อยมากเลย
ขอขอบคุณที่อ่านเเละรับฟังนะค่ะ มันยาวไปหน่อยแต่ก้อ่านหน่อยเทอะนะค่ะ ขอบคุณมากนะค่ะ ^^
ทำไงให้ลืมไปจากใจ T^T
เรื่องนี้มันมียุว่า เราคบกับเพื่อนคนนึง(ชื่อบีม)เราสนิทกันมากจนรุว่าใครชอบไรไม่ชอบไรเกลียดไร จนเราเริ่มชอบเขามาก แอบรักเขามาก้นาน เราก้อยากบอกเขานะว่าเราชอบเขาแต่เพราะความเป็นเพื่อนที่ค้ำคอเลยไม่กล้าบอก เราก้สนิทกันจนเพื่อนๆมองว่าเราเป็นเเฟนกัน เรามีเพื่อนสนิทอีก3คน แต่พวกเราแยกกลุ่มกันยุ เรามีเพื่อนที่สนิทกันมาแต่เด็กคนนึงชื่อเเก้ม คนที่สองชื่อกาย(เป็นเกย์) คนที่สามชื่อเนย์ ส่วนคนที่เราแอบชอบ(บีม)ก้ยุกับเพื่อนเขา จนมาวันนึงเรานั่งกินข้าวที่ห้องเรียนกับเพื่อนเๆรวมถึงบีมกับเพื่อนบีมอีก3คน เราก้นั่งเกาะกลุ่มกันกินข้าวบนโต๊ะ(เอาโต๊ะมาเรียงกันเป็นกลุ่ม)เราได้นั่งตรงข้ามกับบีม ที่จริงบีมเขาจะนั่งหัวโต๊ะเเต่เพื่อนไล่ให้มานั่งตรงกลางที่มีเรานั่งยุครงข้าม เราก้นั่งกินไปคุยกันไป ส่วนเรากับบีมก้คุยกัน เราสองคนชอบเอาเท้ามาเกี่ยวกัน ไม่ก้มาวางบนเท้าสลับกันไปมา หยอกล้อกันไป แต่เราก้ไม่เเสดงที่ท่าว่าเขินอายอะไร เพราะเราสองคนเล่นกันมาอย่างนี้ตั้งแต่คบกันเป็นเพื่อน ผ่านมาก้เดือนนึง ตอนเช้าก่อนเข้าแถว บีมเขามาหาแล้วบอกว่ามีไรให้ เเล้วเขาก้ส่งกระดาษหรือจดหมายเนี่ยเเหละมาให้เราแล้วบอกว่าเด๋วค่อยเปิดนะ ต้องเปิดคนเดียวด้วย เราก้งง?นะ แต่ก้ไม่ได้ว่าอะไร พอเลิกแถวเสร็จเราก้ออกจากกลุ่มเพื่อนมาที่ห้องน้ำเเละเปิดอ่านจดหมายที่บีมเอามาให้ ตอนนั้นใจเต้นตึกตักๆ ตื่นเต้นสุดๆพอเราเปิดอ่าน เราตกใจมากใจเราหายไปไม่รุสึกอะไรเลย ในจดหมายบีมเขียนว่า เราชอบเทอ ตอนนั้นเรามีความสุขมากเพราะเราคิดว่าบีมไม่ได้คิดไรกับเราแต่กลับกันบีมคิดเหมือนเราสะงั้น พอเราอ่านเสร็จเราก้กลับขึ้นห้องเรียนเเละก้หากระดาษ เเล้วเขียนกลับไปว่า เราก้เเอบชอบเทอมานานเเล้ว แล้วก้ส่งไปให้เขาดีที่เรานั่งติดกัน พอเราส่งไปเขายิ้มใหญ่เลยหน้าแดงด้วยอย่างว่าแต่เขาเราก้เหมือน เราบอกชอบกันในคาบเรียนจนเพื่อนรุกันหมดว่าเราสองคนเป็นแฟนกัน มียุมาวันนึงเรากับเขาก้คบกันมาได้เดือนนึง จนวันนึงเขาก้ไม่คุยกับเราไม่ทักไม่โทรไม่อะไรเราก้ส่งสัยแต่เราไม่ได้ถามอะไรไป พอต่างคนต่างไม่คุยกันก้1เดือนเต็ม มารู้ทีหลังว่าเขาโกดเราเพราะเราไปกอดกับเพื่อน(กายที่เป็นเกย์) เอ้าตอนนั้นเรางงมาก เราก้ถามเพื่อนว่าเออเราไปกอดกายตอนไหน เพื่อนก้บอกว่าไม่นะ เราก้สงสัยแต่ก้ไม่ได้ถามไรมากมาย เราก้เลยง้อบีมจนบีมหายโกดเรา เราสองคนก้คบกันได้ 1ปี เราก้ขึ้นเรียนชั้นม.5 เราสองคนก้รักกันมากขึ้นรักกันทุกวันบางครั้งก้ชอบทะเลาะเรื่องเดิมๆที่เกิดตอนม.4มาพูดทุกวัน แต่เราสองคนก้ดีกัน แล้วมีการเลืกชมนุม เราสองคนก้แยกกันยุคนละชุมนุม บีมยุวงโย เราทำอาหาร จากนั้นก้ไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่เพราะบีมต้องไปซ้อมบ้าง แข่งขันบ้าง แต่เราก้ไม่ว่าอะไรเราเข้าใจและเชื่อใจ จนมาวันนึง เรากับเพื่อนๆก้เริ่มแตกกัน เพราะบีมไปทำกิริยาที่เพื่อนเราไม่ชอบ จนเพื่อนๆไม่อยากคุยกับเราเท่าไหร แต่เราก้ไม่โกดบีมเพราะเรารักบีกเลยไม่โกด พอมาวันนึงเเก้มก้เข้ามาถามว่า จะเลือกเพื่อนรึแฟน ตอนนั้นเราตอบไม่ได้เลยเพราะ เพื่อนก้สำคัญแฟนก้สำคัญ เราก้ไม่รุจะตอบว่าอะไร จนเเก้มไม่คุยกับเราเลย จนเราร้องไห้อะ เเต่ก้โกดได้ไม่นานเราก้คืนดีกัน แต่พอเรากับเพื่อนกำลังเดินจะเข้าห้อง บีมนั่ยุน้องห้องบีมมองหน้าเราเหมือนเศร้าสุดแต่เขาก้ทำเหมือนว่าไม่เป็นไร เรากับบีมไม่ได้คุยกันมาหลายวัน แต่เราก้เริ่มมาคุยกันต่อ ภาพไป2เดือน บีมเขาก้เริ่มทำให้เรากับเพื่อน เเตกแยกโดยการใส่ร้าย เป่าหูเราให้เราเชื่อในสื่งที่บีมพูด ใจจริงเรารุนานเเล้วละว่าเพื่อนเราไม่ได้ทำรึพูดอะไรเลยแต่เขาใส่ร้ายเพื่อนเรา แต่ตอนนั้นเราก้ไม่โกดบีมเพราะเรารักบีม เรากับเพื่อนๆไม่ได้คุยกันมาหลายอาทิตย์จนเพื่อนเห็นว่าเราไม่ค่อยมีความสุข เเละได้เข้ามาคุยกันจนเรากับเพื่อนๆก้คืนดีกัน ส่วนบีมก้โกดเราแค่สแงวัน ตอนเที่ยงของอีกวันเรากับบีมแยกกันกินข้าวเรากับเพื่อนๆกินกันบนห้อง จนถึงคาบเรียนบีมขึ้นมาบนห้องทำหน้าโกดมาแต่ไกลเราก้เข้าไปถามว่าเป็นไร เขาก้บอกเราเเบบโกดจัดว่า มั่วกับผช.เยอะเลยเนอะพอเราไม่ยุ เอ้าเรางง?ครับ งงมาก คือตอนพักเที่ยงเรากับเพื่อนกินข้าวบนห้องเเล้วทั้งอาคารมีแต่พวกเราอะ ไม่มีใครเลยนอกจากพวกเราเลย แต่เขาบอกว่าเขาเห็นเราวิ่งเล่นกับผช.เอ้างงอีก เราก้บอกว่า บ้าเหรอ!ไปเอามาจากไหน เรากับพวกนี้(เพื่อนๆ)ยุบนห้อง อาคารทั้งอาคารก้ไม่มีใครเลยสักคนเเล้วเราไปเล่นกับผช.ที่ไหนวะ เขาก้บอกว่าไม่ต้องแก้ตัวเราเห็นก้เเล้วกัน แต่เราได้ข่าวว่าเทอเล่นฟุตบอลหน้าโรงเรียนนะจะเห็นได้ไงว่ะ(คิดในใจ)แต่เราก้ไม่โกด จนกายมาบอกว่าทนได้ไง มันพยายามทำให้เรากับเทอเป็นเพื่อนกันนะ กลับไปคิดดูดีๆนะ กายได้พูดทิ้งทายไว้ พอกลับบ้านเราก้ได้นั่งคิดมาจนสามวันเต็มเราเริ่มไม่ชอบใจ พอวันที่4หรือทุกๆวันบีมเริ่มทำให้เรากับเพื่อนๆแตกกัน แต่เราก้ไม่เชื่อในสิ่งที่บีมพูด จากนั้นเราก้เริ่มไม่พูดไม่คุยถามคำตอบคำ จากกวันนั้นเราก้ไม่ค่อยได้คุยกับบีมหลายวัน จนเราเริ่มคิดใหม่ว่าเราจะบอกเลิกบีมว่าไงดี ตอนนั้นเราจำสัญญาบางอย่างที่เราสัญญากับครอบครัวว่าถ้าเราไม่จบม.6เราจะไม่มีแฟน พอมาวันที่เราพร้อมที่จะบอก ตอนนั้นในใจเรากำลังร้องไห้เเละโกดโมโหหลายอารมณ์มากในตอนนั้น พอตอนเที่ยงทุกคนต่างทยอยกันไปกินข้าว เรากับเพื่อนๆก้นั่งคุยกันว่าจะไปกินที่ไหน เราก้นั่งบีมเรียกให้ไปคุยกัน เขาถามว่า
บีม.เราเป็นอะไร
เรา.ไม่เป็นอะไร
บีม.เบื่อเราเหรอ
ในใจตอนนั้นเราอยากบอกไปว่าเปล่า ไม่ๆด้เบื่อเรารักเทอมากกว่านะเเต่พอเราเห็นหน้าเพื่อนเเล้วเรารู้สึกโกดเราก้เลยตอบไปว่า
เรา.อืม เราเบื่อเทอ
บีม.จะเลิกกันใช่ไหม
เรา.อืม
บีม.เหตุผลละ
เรา.เราได้สัญญากับครอบครัวไว้ว่าถ้ายังไม่จบม.6จะไม่มีเเฟนเราก้เลยอยากทำตามสัญญาแค่นั้น
บีม.เราแอบคบกันก้ได้นิ
เรา.ไม่ดีกว่ายังไงสักวันพวกเขาก้ต้องรู้
บีม.อยากเลิกจิงๆใช่ไหม
เรา.ใช่
บีมก้ยักคอเหมือนว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่เราพูดเเล้วเขาก้เดินหายไปตอนนั้นเรารุ้สึดเหมือนโล่ง แต่เราเจ็บมากกว่าอยากร้องให้มากเราเอาแต่พูดว่าขอโทดๆๆๆซ้ำตลอด จนเพื่อนๆถามว่าเกิดไรขึ้นเราบอกว่า เรากับบีมเลิกกันเเล้วนะ พวกเขาก้ถามว่าเหตุผลทำไมถึงเลิกเราก้เราเหตุการณ์ให้ฟังพวกเขาก้เข้าใจเเละปลอบเราเราเลยร้องไห้ออกมา ในระหว่างที่เราร้องไห้บีมได้ขึ้นมาบนห้องเเละนั่งอยู่ที่นั่งห้องตอนไหนไม่รุ แต่ภาพที่เราเห็นโครตเจ็บปวดเลยคือ เขาร้องไห้ต่อหน้าทุกคนโดยไม่อาย ตอนนั้นเราอยากเข้าไปปลอบ แต่เราไม่กล้าพอ เพื่อนๆเราบอกว่าไปหามันเทอะ เราก้ไปหาบีมทั้งน้ำตา และพูดออกมาโดยไม่คิด เราบอกบีมว่า เรายังเป็นเพื่อนกันได้นะ ถึงแม้เราจะไม่ได้เป็นเเฟนกัน เรากับบีมก้ร้องไห้ออกมาพร้อมกันอย่างหนักแต่ที่หนักสุดคงเป็นบีมมากกว่าแต่เราก้เจ็บปวดนะที่ต้องบอกเลิกเขาโดยที่ยังรักเขายุ แต่พอนึกภาพที่เขาทำกับเราเเล้วเราก้ต้องเลิกเพราะไม่อยากเสียเพื่อน
ตั้งแต่นั้นมาเราก้คุยกันเหมือนเพื่อนเหมือนเดิมแต่ไม่สนิทมาก บีมก้มักจะโทรหาเราเเละบอกว่าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เหรอ เราก้ปฏิเสธทุกครั้งจนจบม.6ต่างคนต่างย้ายกันไปเรียนมหาลัย ในใจตอนนั้นเราโครตดีใจเลยที่ได้ไม่ต้องเจอหน้าบีมอีก ไม่ต้องหนักใจ ไม่อะไรทั้งสินจนเราตัดใจได้ วันถัดมาเราคิดว่าเราได้ยุคนละมหาลัยแต่ป่าวเลยเราได้ยุมหาลัยเดียวกัน เราได้เจอกันทุกวัน เห็นหน้ากันทุกวัน เช้า เที่ยง เย็น จนเราเริ่มอยากจะออกไปจากโรงเรียนนี้เเล้ว เพราะเวลาเจอเขาทีไรภาพที่เกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้ก้พุดขึ้นทุกครั้ง เกลียดเขาเข้าไส้เลย มาวันนึงตอนพักเที่ยงเรากับเพื่อนๆไปหาไรกินที่เซเว่นเรากับบีมเดินสวนกันแต่บีมก้ทักขึ้น ว่า ใส่เสื้อเเบบนี้อยากล้อผช.นักเหรอ ห๊ะอะไรนะล้อผช.เนี่ยนะ กระดุมเสื้อเราก้ติดมันทุกเม็ดเเบบมิดชิด กระโปรงยาวเลยเข่าเนี่ยนะ บ้าป่าววะ เราเลยตรอกกลับไปว่า เลิกยุ่งกับเราสักทีได้ไหม บีมก้ทำหน้าโกดใส่ปนเศร้า เเล้วเดินจากไป ผ่านไปสัปดาห์นึงเพื่อนเราบอกว่า บีมมีเเฟนใหม่เเล้วนะ อยู่ม.5 ตอนที่เราได้ยิน เราก้รู้สึกเฉยๆเเล้วไงอะ มีไปดิ แต่พอมาเราเริ่มรู้สึกไม่ได้ขึ้นทุกวันทุกวันๆๆจนเราเริ่มใจไม่ดีเพราะต้องเจอเขาทุกวัน แต่เราก้กลับคิดไปว่าไม่มีไรหรอกแต่พอเริ่มเป็นมาขึ้นเราก้เริ่มมาทบทวนใจเราเองว่าเรา ยังลืมเขาไม่ได้ ตลอดที่ผ่านมาที่เราเหมือนลืมเขาได้ที่จิงเเล้วเราแค่เเกล้งทำลืมมากกว่า จนตอนนี้ณ.ปัจจุบันเราก้ยังลืมเขาไม่ได้เลย เราควรทำไงดี ค่ะช่วยหนูหน่อยนะค่ะ หนูทุกมา3ปีแล้วค่ะ เหนื่อยมากเลย
ขอขอบคุณที่อ่านเเละรับฟังนะค่ะ มันยาวไปหน่อยแต่ก้อ่านหน่อยเทอะนะค่ะ ขอบคุณมากนะค่ะ ^^