ไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นตนมาตั้งแต่เข้ามหาลัยละ เจอแค่เข้ามาคุยแล้วก็ผ่านไปจนน่าเบื่อ ชีวิตมหาลัยก็อยู่แต่กับเพื่อน มีแต่คำว่าเพื่อน ไม่เคยรู้สึกเหงาเลย เพื่อนรอบข้างบางคนมีแฟน ก็ชอบมาปรึกษากับเราทั้งหญิงทั้งชาย ดูเป็นคนให้คำปรึกษาที่ดีด้านความรักมาตลอด ทั้งๆที่ ปสก.ตัวเองแทบจะไม่มีเลยมั่ง
เฝ้ามองความรักของเพื่อนๆจนเหมือนรู้เรื่องความรักดี จนตอนนี้เรียนจบทำงานก็ยังมีเพื่อนๆตลอด จนมาเสาร์อาทิตย์ที่แล้วเห็นมีแต่เพื่อนโพส love sick รัวๆ มันคืออะไรเลยไปตามหามาดู ตอนแรกคิดว่าเป็นนิยายเกย์เวิ้นเว้อ เหมือนที่เคยอ่านตอนวัยรุ่น พอมาดูมาอ่าน อืมมันก็เวิ้นเว้อเพ้อฝันไม่มีอยู่จริงนั่นแหละ แต่ยิ่งดูยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ ยิ่งฟิน จนเหมือนตัวเองย้อนกลับไปเป็นเด็กมัธยม ทำให้มานั่งคิดได้ว่านี้เราไม่มีใครจริงๆจังๆมานานเท่าไหร่แล้วนะ? ยิ่งเพื่อนมาปรึกษาปัญหาความรักก็ยิ่งเหงายิ่งเศร้า ในความมีปัญหาของเพื่อนเรากลับมองเห็นว่า อืม...เขารักกันมานานจัง แล้วตรูล่ะ??
เลยมานั่งคิดๆ ถ้าชีวิตนี้ไม่มีเพื่อนๆอยู่ใกล้จะเป็นยังไงนะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเหมือนไม่ต้องการมีคนพิเศษเลย ใจมันไม่รู้สึกต้องการจริงๆ คิดในแง่ดีว่าเดี๋ยวมันก็มาเอง เดี๋ยวมันก็มาเอง อยู่แบบนั้น แต่พอวันนี้มาคิดๆอยู่ๆมันก็เหงาจับจิต กี่ปีแล้วที่ไม่มีใครให้มุ้งมิ้งกระดิ่งแมว หรือสมองมันสั่งการให้เราปิดความรู้สึกนี้อยู่ในใจลึกๆ พอมารู้สึกถึงเลยรู้สึกเศร้าๆแบบนี้
สงสัยเพราะชีวิตทุกวันนี้มันออนไลน์ไปหมดละมั่ง ไม่ต้องมาเจอหน้ากัน คุยกันผ่านตัวอักษรไม่ชอบกันก็แยกย้ายกันไปตัดใจได้เร็วดี
มาร่วมระบายกันครับพี่น้อง
(Y) อยู่ๆก็รู้เหงาจับใจเลยครับ มาร่วมระบายกัน!
เฝ้ามองความรักของเพื่อนๆจนเหมือนรู้เรื่องความรักดี จนตอนนี้เรียนจบทำงานก็ยังมีเพื่อนๆตลอด จนมาเสาร์อาทิตย์ที่แล้วเห็นมีแต่เพื่อนโพส love sick รัวๆ มันคืออะไรเลยไปตามหามาดู ตอนแรกคิดว่าเป็นนิยายเกย์เวิ้นเว้อ เหมือนที่เคยอ่านตอนวัยรุ่น พอมาดูมาอ่าน อืมมันก็เวิ้นเว้อเพ้อฝันไม่มีอยู่จริงนั่นแหละ แต่ยิ่งดูยิ่งอ่านก็ยิ่งชอบ ยิ่งฟิน จนเหมือนตัวเองย้อนกลับไปเป็นเด็กมัธยม ทำให้มานั่งคิดได้ว่านี้เราไม่มีใครจริงๆจังๆมานานเท่าไหร่แล้วนะ? ยิ่งเพื่อนมาปรึกษาปัญหาความรักก็ยิ่งเหงายิ่งเศร้า ในความมีปัญหาของเพื่อนเรากลับมองเห็นว่า อืม...เขารักกันมานานจัง แล้วตรูล่ะ??
เลยมานั่งคิดๆ ถ้าชีวิตนี้ไม่มีเพื่อนๆอยู่ใกล้จะเป็นยังไงนะ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเหมือนไม่ต้องการมีคนพิเศษเลย ใจมันไม่รู้สึกต้องการจริงๆ คิดในแง่ดีว่าเดี๋ยวมันก็มาเอง เดี๋ยวมันก็มาเอง อยู่แบบนั้น แต่พอวันนี้มาคิดๆอยู่ๆมันก็เหงาจับจิต กี่ปีแล้วที่ไม่มีใครให้มุ้งมิ้งกระดิ่งแมว หรือสมองมันสั่งการให้เราปิดความรู้สึกนี้อยู่ในใจลึกๆ พอมารู้สึกถึงเลยรู้สึกเศร้าๆแบบนี้
สงสัยเพราะชีวิตทุกวันนี้มันออนไลน์ไปหมดละมั่ง ไม่ต้องมาเจอหน้ากัน คุยกันผ่านตัวอักษรไม่ชอบกันก็แยกย้ายกันไปตัดใจได้เร็วดี
มาร่วมระบายกันครับพี่น้อง