ทำไมพอเราโตขึ้น เพื่อนกลับน้อยลง ทั้งที่เมื่อก่อนเคยคิดว่าจะมีกันไปตลอดชีวิต

สวัสดีค่ะ ขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะ ไม่แน่ใจว่าคิดมากไปเองหรือเปล่า แต่ช่วงนี้รู้สึกเหงาแปลกๆ ทั้งที่ชีวิตก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรใหญ่โต
เมื่อก่อนตอนเรียน ม.ปลายหรือมหาลัย เราเคยมีแก๊งเพื่อนที่สนิทกันมาก คุยกันทุกวัน หัวเราะด้วยกัน ร้องไห้ด้วยกัน คิดจริงๆ ว่าจะโตไปพร้อมๆ กัน
แต่พอเรียนจบ ต่างคนต่างมีงาน มีแฟน มีครอบครัว เวลานัดกันก็ยากขึ้นเรื่อยๆ จากเดือนละครั้ง กลายเป็นปีละครั้ง บางคนเงียบหายไปเลย
เราเองก็พยายามทักไปนะคะ แต่บางทีก็รู้สึกเหมือนเป็นฝ่ายพยายามอยู่คนเดียว เลยเริ่มถอยออกมาเงียบๆ
ไม่ได้โกรธใคร ไม่ได้มีปัญหาอะไรกัน แค่ความสัมพันธ์มันค่อยๆ จางลงแบบไม่มีสัญญาณเตือน
บางคืนไถดูรูปเก่าๆ แล้วก็คิดถึงช่วงเวลานั้นมาก ใจหายเหมือนกันที่มันไม่เหมือนเดิมแล้ว
เข้าใจนะคะว่าทุกคนต้องเติบโต แต่ก็อดถามตัวเองไม่ได้ว่าความสนิทมันหมดอายุจริงๆ เหรอ
หรือเป็นเพราะเราเองที่เปลี่ยนไป เลยรู้สึกไม่เหมือนเดิม
ทุกวันนี้เลยเริ่มหันมาอยู่กับตัวเองมากขึ้น ทำอะไรคนเดียวบ่อยขึ้น พยายามโอเคกับความเงียบ
แต่อีกใจก็ยังแอบหวังว่าจะมีใครสักคนที่คุยกันได้เหมือนเมื่อก่อน แบบไม่ต้องพยายามมาก
อยากรู้ว่ามีใครเคยรู้สึกแบบนี้ไหมคะ หรือจริงๆ แล้วนี่คือเรื่องปกติของการโตเป็นผู้ใหญ่
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตรงนี้นะคะ แค่อยากระบายเฉยๆ ค่ะ