สวัสดีครับ เพิ่งมาโพสครั้งแรกนะครับ
เกริ่นก่อนนะครับ ผมเป็นหนุ่มน้อยธรรมดาครับ บ้านๆทั่วไป จบ.ม6ก็ได้มาต่อที่มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งย่านดินแดง ตอนนี้ปี2แล้วครับ ผมกับแฟนคบกันมา3ปีได้แล้วครับทะเลาะกันบ้างเพราะตอนมัธยมเราอยู่กันคนละโรงเรียน เธออ่อนกว่าผม2ปี เธอน่ารักมาก ตัวเล็กๆ มีคนมาขอเบอร์เธอบ่อยมาก เหอะๆ คือเวลามีอะไรผมจะเล่าให้เธอฟังทุกเรื่องส่วนเธอก็เหมือนกันครับเราไม่เคยปิดบังกัน ทุกวันเธอจะมารอผมหน้าโรงเรียนทุกวันแล้วเรากลับบ้านพร้อมกัน จนกระทั้งผมจบจากม.6ผมก็ต่อมหาลัยเอกชนนั้นแหละครับ คืองานเฟรชชี่รับน้องที่ผ่านมาก่อนจะกลับบ้านมีรุ่นพี่คณะเดี่ยวกับผมเดินมาขอเบอร์ผม เธอก้น่ารักนะครับเป็นพริ๊ตตี้ คือผมไม่หล่ออะไรนะครับ ตัวดำๆ หัวเถิก 555 เลยตัดผมหน้าม้าครับ เพื่อนๆจะเรียกว่า the rich man toy 555555 พี่เค้ามาขอเบอร์แต่ผมก้ปฎิเสธนะครับ เป็นคนรักเดียวใจเดียว ผมก็เล่าให้แฟนฟังแถมยังเอารูปพี่เค้าให้ดูอีก แฟนผมทำอาการไม่พอใจอย่างมาก ตั้งแต่นั้นแฟนผมก็เริ่มสั่งให้ผมรีบกลับบ้าน คิดว่าผมจะฟังไหมครับ? รีบกลับทุกวันครับ เลิกเรียน4.30ก้รีบกลับบ้านทุกวัน ไม่ได้สุงสิงกับเพื่อนเลยครับ เหมือนเป็นคนโลกส่วนตัวสูง เรียนเสร็จก็รีบโทรรายงานแฟนว่าเออ 'เค้ากลับบ้านละนะ' ก็คุยโทรศัพท์กันจนผมถึงบ้าน จนกระทั้งวันศุกร์ผมเลิกบ่ายกำลังจะกลับบ้านไปเจอรุ่นพี่คนนั้นพอดี พี่เค้าทักเราเราก็ยกมือไหว้ เค้าบอกว่าไม่ต้องไหว้เค้าหรอกเราอายุห่างกัน1ปีเองน้ะ เราก้คุยกันสักพักผมเลยบอกพี่เค้าว่า 'เออพี่ไปกินข้าวนำกันบ่ เดี่ยวผมเลี้ยง' ผมเลยนั่งรถพาพี่เค้าไปกินข้าวแถวสยาม
(คือผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่เค้าน้ะ เป็นพี่สาวน้องชาย ประมาณนี้) กินเสร็จผมก็พาพี่เค้าขึ้นรถไฟฟ้า ผมเองก้ขึ้นนะ แต่คนละฝั่ง ผมก็ยืนรอกับพี่เค้าจนรถไฟขบวนพี่เค้ามา 'กลับบ้านดีๆนะครับพี่' ผมบ้ายบายพร้อมยิ้มให้พี่เค้า แต่ระหว่างที่พี่เค้าขึ้นรถไฟฟ้าพระเจ้าช่วย เพื่อนแฟน ผมขึ้นขบวนเดียวกับพี่เค้าครับซึ้งผมก้ไม่รุ้ เพื่อนแฟนไปเล่าให้แฟนผมฟัง แฟนผมเธอก็ถามผมว่าวันศุกร์ไปไหนมา? ผมบอกว่าเปล่า เค้าก้กลับบ้านนิ เราทะเลาะกันแรงมาก จนผมยอมเธอเลยพูดเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง 3เดือนที่แล้วผมป่วยเข้าโรงบาล ต้องผ่าตัด หยุดยาวเลยครับ3เดือน อยู่บ้านลุกก็ไม่ได้เลย เปิดเฟสบุ๊คแฟนเล่นเฟสผมไม่มีผญ. เลยครับเธอห้ามไว้ ผมก้ห้ามเธอเหมือนกัน แต่วันนั้นผมเปิดเฟสเธอไปสะดุดกับที่เธอคุยกับคนนั้น ผมแค้บจอไว้ แล้วเอาให้เพื่อนแก๊งมัธยมดู ทุกวันต่างคอนเฟริมว่าโดนแล้วแหละ ผมเลยถามแฟนผมว่ามันคืออะไร? (ผมไม่คุยกับเธอเลยครับ จนผมหายจากแผลผ่าตัด ผมบอกเลิกเธอ เราไม่เคยบอกเลิกกันเลยแม้จะทะเลาะกันหนักแค่ไหน) เราสัญญากันไว้ว่าใครมีคนอื่นก่อนเลิกกันทันทีไม่สนว่าเราสองคนจะรักกันมากแค่ไหน เธอก้มาง้อผมอยู่นะ ผมมันเล่นตัวไง จนเธอหายไป รู้อีกทีแฟนผมก้ไปคบกับคนนั้นซะละ ความรู้สึกแบบว่าเป็นคนบอกเลิกเค้าแต่เราโครตเจ็บ ร้องไห้กินเหล้าจนแม่ต้องขอให้พออะครับผมก็ไม่ฟัง พอดีไปกินบ้านเพื่อน สเต็ปเดิมกินให้เมาเพ้อถึงแฟนตัวเอง ผมก้ออกมานั่งร้องไห้หน้าบ้านเพื่อน ไปนอนกลางถนนหวังให้รถมาเหยียบ เพื่อนมันวิ่งหิ้วไปนอนในบ้าน เช้ามาเพื่อนมันเล่าให้ฟังว่า เมื่อคืนมุงอยากตายมากใช่ไหม เราก็บอกว่าเมา นับแต่นั้นผมพอกับการกินเหล้า หันมารักตัวเองหันมารักครอบครัว ถามว่าตอนนี้คิดถึงแฟนเก่าไหม ก็คิดถึงนะครับ อย่างว่านะครับ คนไม่ใช่มันก็คือไม่ใช่ วันยังค่ำ
เรื่องนี้ใครถูกหรือใครผิด?
เกริ่นก่อนนะครับ ผมเป็นหนุ่มน้อยธรรมดาครับ บ้านๆทั่วไป จบ.ม6ก็ได้มาต่อที่มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่งย่านดินแดง ตอนนี้ปี2แล้วครับ ผมกับแฟนคบกันมา3ปีได้แล้วครับทะเลาะกันบ้างเพราะตอนมัธยมเราอยู่กันคนละโรงเรียน เธออ่อนกว่าผม2ปี เธอน่ารักมาก ตัวเล็กๆ มีคนมาขอเบอร์เธอบ่อยมาก เหอะๆ คือเวลามีอะไรผมจะเล่าให้เธอฟังทุกเรื่องส่วนเธอก็เหมือนกันครับเราไม่เคยปิดบังกัน ทุกวันเธอจะมารอผมหน้าโรงเรียนทุกวันแล้วเรากลับบ้านพร้อมกัน จนกระทั้งผมจบจากม.6ผมก็ต่อมหาลัยเอกชนนั้นแหละครับ คืองานเฟรชชี่รับน้องที่ผ่านมาก่อนจะกลับบ้านมีรุ่นพี่คณะเดี่ยวกับผมเดินมาขอเบอร์ผม เธอก้น่ารักนะครับเป็นพริ๊ตตี้ คือผมไม่หล่ออะไรนะครับ ตัวดำๆ หัวเถิก 555 เลยตัดผมหน้าม้าครับ เพื่อนๆจะเรียกว่า the rich man toy 555555 พี่เค้ามาขอเบอร์แต่ผมก้ปฎิเสธนะครับ เป็นคนรักเดียวใจเดียว ผมก็เล่าให้แฟนฟังแถมยังเอารูปพี่เค้าให้ดูอีก แฟนผมทำอาการไม่พอใจอย่างมาก ตั้งแต่นั้นแฟนผมก็เริ่มสั่งให้ผมรีบกลับบ้าน คิดว่าผมจะฟังไหมครับ? รีบกลับทุกวันครับ เลิกเรียน4.30ก้รีบกลับบ้านทุกวัน ไม่ได้สุงสิงกับเพื่อนเลยครับ เหมือนเป็นคนโลกส่วนตัวสูง เรียนเสร็จก็รีบโทรรายงานแฟนว่าเออ 'เค้ากลับบ้านละนะ' ก็คุยโทรศัพท์กันจนผมถึงบ้าน จนกระทั้งวันศุกร์ผมเลิกบ่ายกำลังจะกลับบ้านไปเจอรุ่นพี่คนนั้นพอดี พี่เค้าทักเราเราก็ยกมือไหว้ เค้าบอกว่าไม่ต้องไหว้เค้าหรอกเราอายุห่างกัน1ปีเองน้ะ เราก้คุยกันสักพักผมเลยบอกพี่เค้าว่า 'เออพี่ไปกินข้าวนำกันบ่ เดี่ยวผมเลี้ยง' ผมเลยนั่งรถพาพี่เค้าไปกินข้าวแถวสยาม
(คือผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่เค้าน้ะ เป็นพี่สาวน้องชาย ประมาณนี้) กินเสร็จผมก็พาพี่เค้าขึ้นรถไฟฟ้า ผมเองก้ขึ้นนะ แต่คนละฝั่ง ผมก็ยืนรอกับพี่เค้าจนรถไฟขบวนพี่เค้ามา 'กลับบ้านดีๆนะครับพี่' ผมบ้ายบายพร้อมยิ้มให้พี่เค้า แต่ระหว่างที่พี่เค้าขึ้นรถไฟฟ้าพระเจ้าช่วย เพื่อนแฟน ผมขึ้นขบวนเดียวกับพี่เค้าครับซึ้งผมก้ไม่รุ้ เพื่อนแฟนไปเล่าให้แฟนผมฟัง แฟนผมเธอก็ถามผมว่าวันศุกร์ไปไหนมา? ผมบอกว่าเปล่า เค้าก้กลับบ้านนิ เราทะเลาะกันแรงมาก จนผมยอมเธอเลยพูดเรื่องทั้งหมดให้เธอฟัง 3เดือนที่แล้วผมป่วยเข้าโรงบาล ต้องผ่าตัด หยุดยาวเลยครับ3เดือน อยู่บ้านลุกก็ไม่ได้เลย เปิดเฟสบุ๊คแฟนเล่นเฟสผมไม่มีผญ. เลยครับเธอห้ามไว้ ผมก้ห้ามเธอเหมือนกัน แต่วันนั้นผมเปิดเฟสเธอไปสะดุดกับที่เธอคุยกับคนนั้น ผมแค้บจอไว้ แล้วเอาให้เพื่อนแก๊งมัธยมดู ทุกวันต่างคอนเฟริมว่าโดนแล้วแหละ ผมเลยถามแฟนผมว่ามันคืออะไร? (ผมไม่คุยกับเธอเลยครับ จนผมหายจากแผลผ่าตัด ผมบอกเลิกเธอ เราไม่เคยบอกเลิกกันเลยแม้จะทะเลาะกันหนักแค่ไหน) เราสัญญากันไว้ว่าใครมีคนอื่นก่อนเลิกกันทันทีไม่สนว่าเราสองคนจะรักกันมากแค่ไหน เธอก้มาง้อผมอยู่นะ ผมมันเล่นตัวไง จนเธอหายไป รู้อีกทีแฟนผมก้ไปคบกับคนนั้นซะละ ความรู้สึกแบบว่าเป็นคนบอกเลิกเค้าแต่เราโครตเจ็บ ร้องไห้กินเหล้าจนแม่ต้องขอให้พออะครับผมก็ไม่ฟัง พอดีไปกินบ้านเพื่อน สเต็ปเดิมกินให้เมาเพ้อถึงแฟนตัวเอง ผมก้ออกมานั่งร้องไห้หน้าบ้านเพื่อน ไปนอนกลางถนนหวังให้รถมาเหยียบ เพื่อนมันวิ่งหิ้วไปนอนในบ้าน เช้ามาเพื่อนมันเล่าให้ฟังว่า เมื่อคืนมุงอยากตายมากใช่ไหม เราก็บอกว่าเมา นับแต่นั้นผมพอกับการกินเหล้า หันมารักตัวเองหันมารักครอบครัว ถามว่าตอนนี้คิดถึงแฟนเก่าไหม ก็คิดถึงนะครับ อย่างว่านะครับ คนไม่ใช่มันก็คือไม่ใช่ วันยังค่ำ