หลังคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) เข้าควบคุมอำนาจ องค์กรต่อต้านคอร์รัปชั่นมีข้อเสนอต่อ คสช. ด้วยประเด็นที่น่าสนใจหลายข้อ เช่น
8.ควบคุมการโฆษณาประชาสัมพันธ์ของหน่วยงานรัฐ โดยกำหนดให้ต้องชี้แจงเหตุผลและเปิดเผยรายละเอียดค่าใช้จ่าย
ในรัฐบาลหลายรัฐบาลที่ผ่านมา เราจึงพบว่า สองข้างถนนเต็มไปด้วยป้ายประชาสัมพันธ์ โดยเฉพาะในรัฐบาลนางแจว ถนนวิภาวดีทั้งเขาเข้าและขาออก ซึ่งเป็นเส้นทางจราจรหลักจากกรุงเทพมหานครสู่ภาคกลาง ภาคอีสาน และภาคเหนือนั้น มีป้ายประชาสัมพันธ์ซึ่งเต็มไปด้วยรูปของนางแจวเป็นจำนวนมาก และเรียงกันถี่ยิบ แทบทุกป้าย ไม่ได้มีเนื้อหาสาระสำคัญอะไรที่จะเป็นประโยชน์ของประชาชนเลย แทบไม่มีป้าย “แจ้งเตือน-ให้ความรู้” มีแต่ป้ายที่บอกให้เชื่อว่า นางแจวทำโครงการนั้น โครงการนี้ มีแม้กระทั่งป้ายด่ารัฐธรรมนูญที่รัฐบาลอาศัยเป็นทางก้าวสู่อำนาจ ว่าเป็นรัฐธรรมนูญที่ไม่เป็นประชาธิปไตย ต้องมีรัฐธรรมนูญที่เป็นประชาธิปไตยมากกว่านั้น
นี่เป็นตัวอย่างของการใช้เงินส่วนรวม เพื่อประโยชน์ส่วนตัวทางการเมือง และสูญเปล่าในทางการพัฒนาซึ่งจากการสำรวจพบว่า ปี 2556 รัฐบาลนางแจวใช้เงินเพื่อการนี้ไปเกือบ 7,000 ล้านบาท!!
สมัยก่อน เราจะเห็นแผ่นป้ายรูปเคารพ เราก็คิดว่าคนไทยนี้เป็นคนดี ตั้งแต่Tukkyครองเมือง เราก็รู้เนื้อแท้ คนไทย เห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ เข้าตำรา ขี้ข้าเห็นแก่กิน ตรากตรำ เดินทางไกล ตรากตรำอดๆอยากๆกลางถนนป่าคอนกรีต เพียงเพื่อรับเงินจากแกนนำจำอวดบนเวที
ยุค คสช. รูปนายตำรวจ รูปผู้ว่าฯ หายไป จากข้างถนน !!! รูปนักการเมือง ก็หายไป !!!
ตอนนั้น เราก็นึกในใจ พวกเขาไม่รู้สึกละอายกันบ้างหรือ ? ผู้ประกอบการทุกคน เขารู้อะไรเป็นอะไร ต้องจ่าย ต้องเสีย แต่ยังมีหน้ามาอวดหน้าแก่สาธารณะ
รัฐวิสาหกิจ ไม่มีความจำเป็นต้องทุ่มโฆษณาแหลก ลงไปทุกสื่อ ทุกอณู เพื่ออะไร แข่งกับใคร หรือ เพื่อปิดปาก ปิดหู ปิดตา จัดอีเว้นต์ จัดนั่นจัดนี่ มีรายได้เฉพาะประชาชนหน้าเดิมๆ ที่มีอาชีพจัดงาน มีอาชีพโชว์ตัว .. แต่ประชาชนนอกจากนั้น เกิดทุกช์ ทุกข์เพราะความอยาก
ความแตกต่าง ระหว่าง ยุคคสช และ ยุคนางแจว เรื่องเงินภาษีโฆษณาภาครัฐ
8.ควบคุมการโฆษณาประชาสัมพันธ์ของหน่วยงานรัฐ โดยกำหนดให้ต้องชี้แจงเหตุผลและเปิดเผยรายละเอียดค่าใช้จ่าย
ในรัฐบาลหลายรัฐบาลที่ผ่านมา เราจึงพบว่า สองข้างถนนเต็มไปด้วยป้ายประชาสัมพันธ์ โดยเฉพาะในรัฐบาลนางแจว ถนนวิภาวดีทั้งเขาเข้าและขาออก ซึ่งเป็นเส้นทางจราจรหลักจากกรุงเทพมหานครสู่ภาคกลาง ภาคอีสาน และภาคเหนือนั้น มีป้ายประชาสัมพันธ์ซึ่งเต็มไปด้วยรูปของนางแจวเป็นจำนวนมาก และเรียงกันถี่ยิบ แทบทุกป้าย ไม่ได้มีเนื้อหาสาระสำคัญอะไรที่จะเป็นประโยชน์ของประชาชนเลย แทบไม่มีป้าย “แจ้งเตือน-ให้ความรู้” มีแต่ป้ายที่บอกให้เชื่อว่า นางแจวทำโครงการนั้น โครงการนี้ มีแม้กระทั่งป้ายด่ารัฐธรรมนูญที่รัฐบาลอาศัยเป็นทางก้าวสู่อำนาจ ว่าเป็นรัฐธรรมนูญที่ไม่เป็นประชาธิปไตย ต้องมีรัฐธรรมนูญที่เป็นประชาธิปไตยมากกว่านั้น
นี่เป็นตัวอย่างของการใช้เงินส่วนรวม เพื่อประโยชน์ส่วนตัวทางการเมือง และสูญเปล่าในทางการพัฒนาซึ่งจากการสำรวจพบว่า ปี 2556 รัฐบาลนางแจวใช้เงินเพื่อการนี้ไปเกือบ 7,000 ล้านบาท!!
สมัยก่อน เราจะเห็นแผ่นป้ายรูปเคารพ เราก็คิดว่าคนไทยนี้เป็นคนดี ตั้งแต่Tukkyครองเมือง เราก็รู้เนื้อแท้ คนไทย เห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ เข้าตำรา ขี้ข้าเห็นแก่กิน ตรากตรำ เดินทางไกล ตรากตรำอดๆอยากๆกลางถนนป่าคอนกรีต เพียงเพื่อรับเงินจากแกนนำจำอวดบนเวที
ยุค คสช. รูปนายตำรวจ รูปผู้ว่าฯ หายไป จากข้างถนน !!! รูปนักการเมือง ก็หายไป !!!
ตอนนั้น เราก็นึกในใจ พวกเขาไม่รู้สึกละอายกันบ้างหรือ ? ผู้ประกอบการทุกคน เขารู้อะไรเป็นอะไร ต้องจ่าย ต้องเสีย แต่ยังมีหน้ามาอวดหน้าแก่สาธารณะ
รัฐวิสาหกิจ ไม่มีความจำเป็นต้องทุ่มโฆษณาแหลก ลงไปทุกสื่อ ทุกอณู เพื่ออะไร แข่งกับใคร หรือ เพื่อปิดปาก ปิดหู ปิดตา จัดอีเว้นต์ จัดนั่นจัดนี่ มีรายได้เฉพาะประชาชนหน้าเดิมๆ ที่มีอาชีพจัดงาน มีอาชีพโชว์ตัว .. แต่ประชาชนนอกจากนั้น เกิดทุกช์ ทุกข์เพราะความอยาก