ใช่คะ อ่านไม่ผิดหรอก แฟนฉันเสียชวีตมาไม่นานมานี้ เสียชวีตมาได้สี่เดือนกว่าๆ
แฟนคนนี้ที่รักมาก รักมาตลอด รักมากกว่าตัวเองด้วยซ้ำไป
ฉันกับแฟนรู้จักกันตั้งแต่สมัยมัธยมต้นค่ะ คือเราเรียนโรงเรียนเดียวกัน ห้องข้างกัน ฉันแอบชอบเค้าตอนมอสาม ด้วยความที่เขาเป็นคนตัวสูง ตาตี่ เลยชอบเขา เมื่อก่อนเวลาเข้าแถว จะแอบไปยืนด้านหลังเพื่อแอบมองเขาค่ะ ทั้งๆที่ตัวเองตัวเตี้ย ไม่นานเพื่อนก็รู้ก็มาล้อค่ะ ว่าชอบละสิใช่ไหม ละอีกไม่นานตัวเค้าก็รู้คะ ก่อนเรียนจบมอสาม เขาเอารูปถ่ายสติ้กเกอร์ มาให้ฉัน ฉันเก็บไว้อย่างดี เราก็กุ๊กกิ๊กๆอยู่นั้นสักแปบล่ะค่ะ จนจบมอสามก็แยกย้ายกันไปเรียนที่อื่น ไม่ได้ติดต่อกันหรือเจอกันเลยเป็นเวลาสี่ปีเกือบห้าปี วันเวลาผ่านไป ฉันก็เข้าเรียนปวส ที่มหาลัยแห่งหนึ่งใน จ.ลำปางคะ แล้วมีมาวันหนึ่ง เขาแอดเฟสมา เราเห็นเขาแอดมาปุ๊บ รับปั๊บเลยค่ะ เพราะ ดีใจมาก เพราะ เรายังคิดถึงเขาอยู่ ก็เลยได้เริ่มคุยกันอีกครั้งค่ะ คุยกันได้สักพัก ก็ชวนกันไปดูหนังกับกินไอติม ละเราก็เริ่มคบกันแต่นั้นมา รู้ไหมค่ะ ฉันมีความสุขมาก ทุกครั้งที่ได้คุยกับเขาหรือเจอเขา เขาคนตลกค่ะ แต่เอาแต่ใจมาก ละเวลาคุยกัน จะพูดกูเลยค่ะ เพราะคุ้นกันตอนเด็กอยู่แล้ว เขาไม่ค่อยบอกรักมาก แต่เขาแสดงออกด้วยการกระทำค่ะ เป็นคนแข็งๆ แต่จริงใจ เขาชอบแกล้งหนูแร็งๆด้วยคำพูดละก็หัวเราะเวลาเรางอน ไม่เคยนอกใจเลย แต่นิสัยเสียคือ ด้วยความที่เขาพูดตรงมากบางทีเขาจะพูดอะไรที่ไม่ค่อยรักษาน้ำใจฉันเท่าไหร่ ละเขาเอาแต่ใจ เวลาทะเลาะกันเขาจะไม่ยอมง้อฉันค่ะ แต่ด้วยความที่รักมาก ฉันเลยง้อเขาค่ะ เรารักกันมาเรื่อยๆสองปีกว่า แต่ในที่สุดโชคชะตาก็เล่นตลกกับฉัน โดยการพรากเขาไปจากฉัน คือปกติเขาจะชอบไปเที่ยวกลางคืนกลับเพื่อนค่ะ จะกลับบ้านอีกทีตีหนึ่งตีสอง เขาเองเป็นคนขี่รถเร็ว แต่ทุกครั้งที่ถึงบ้านเขาจะโทรหาฉันทุกครั้งค่ะ และฉันก็รอเขากลับมา เขาเคยเข้า ร.พ เพราะ เมาแล้วขีรถค่ะ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เค้าไปเที่ยวกับเพื่อน เดื่มร้านเหล้าเสร็จแล้วกำลังจะกลับบ้าน คาดว่าคงหลับใน เกิดอุบัติเหตุรถล้มลงหัวเขากระแทกกับพื้นหลายตลบ หมอบอกแม่เขาว่า ไม่สามารถช่วยชวีตเขาได้ แม่เลยปล่อยเขาไปค่ะ ตอนนั้นฉันไม่ทราบเรื่องค่ะ มาทราบเรื่องตอนเช้าตื่นมา เห็นมิสคอลจากเบอร์เขาหลายสาย ยังหลงดีใจว่า แฟนเราหน่ะ น่ารักจัง โทรหาตั้งหลายสาย แต่ก็เห็นว่าแชทเฟสบุ้ค ทำไมเข้าเยอะแยะ เลยเปิดอ่านแชทของเพื่อนผุ้หญิงเค้า ลมแทบจับเลยค่ะ เพื่อนบอกเขาเสียแล้ว จขกท ยังนึกเลยค่ะ ว่า เนี่ย ฉันฝัน มันไม่จริง เลยตั้งสติโทรไปเบอร์แปลกที่โทรมา เป็นเบอร์แม่เขาค่ะ บอกเขาเสียแล้วจริงๆ ตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกค่ะ ตะโกนลั่นบ้าน จนพ่อวิ่งมาดูว่าเป็นอะไร รูสึกเสียใจค่ะ โลกหยุดหมุน จะไปร.พ ตอนนั้นให้ได้ แต่แม่ห้ามไว้ค่ะ เลยตั้งสติ สักพักเพื่อนเขาก็มารับไปดูศพเขาค่ะ ภาพในวันนั้น ความรู้สึกตอนนั้น แวบมาในหัวตลอดค่ะ คิดถึงเค้ามาก แต่หลายคนก็บอกว่า ให้เข้มแข็ง อย่าพยายามคิด ไม่งั้นวิญญาณเขาจะไม่สงบ มันยากจริงๆค่ะ ตั้งแต่เขาเสียมา จขกท นอนไม่หลับเลยค่ะ ยิ่งมอเปิดเทอมกลับมาอยู่หอ เขาเคยมานอนนะค่ะ ยิ่งนอนไม่หลับ มองไปมุมไหนของห้องก็นึกถึง แต่จขกท สงสารแม่เขามากกว่าค่ะ เพราะเป็นลูกชสยคนเดียว และแม่เขาหย่ากับพ่อเขาไปแล้ว ทุกวันนี้ ความรู้สึกมันอาจดีขึ้นมาค่ะ แต่ก็นิดเดียวจริงๆ หลายครั้งที่แอบสงสัย ว่าเขาจะมาหาเราบ้างไหม จะคิดถึงเราอยู่ไหม จะเปิดใจคบคนใหม่ก็ทำไม่ได้เลยค่ะ ตอนนี้บอกตรงๆ ว่ายังรักเขาเหมือนเดิมค่ะ ทุกวันนี้ บางวันก็จะคุยกับแม่เขาบ่อยๆค่ะ นี่พูดกับตัวเองเลยว่าจะไม่ทอดทิ้งแม่เขา อย่างที่บอกค่ะ ใครไม่เคยเจอกับตัว ไม่รู้จริงๆว่ามันทรมาณ มันเศร้าแค่ไหน ความจริงความรู้สึกมีมากกว่านี้นะค่ะ จะให้พิมพ์ในนี้คงไม่หมด สุดท้ายนี้ขอฝากให้คนที่กำลังมีแฟนน่ะค่ะ ว่า อย่าเมาละขี่รถหรือขับรถเลยค่ะ มันอันตรายจริงๆ คนที่เสียใจที่สุดคือพ่อแม่นะค่ะ ความสูญเสียไม่มีใครอยากให้เกิดหรอกค่ะ ขอบคุณนะค่ะ ที่เสียเวลาอ่าน
ไม่มาเจอเหมือนฉัน ไม่มีวันรู้สึก ว่าเสียคนรักแบบไม่มีวันหวนกลับ เป็นยังไง
แฟนคนนี้ที่รักมาก รักมาตลอด รักมากกว่าตัวเองด้วยซ้ำไป
ฉันกับแฟนรู้จักกันตั้งแต่สมัยมัธยมต้นค่ะ คือเราเรียนโรงเรียนเดียวกัน ห้องข้างกัน ฉันแอบชอบเค้าตอนมอสาม ด้วยความที่เขาเป็นคนตัวสูง ตาตี่ เลยชอบเขา เมื่อก่อนเวลาเข้าแถว จะแอบไปยืนด้านหลังเพื่อแอบมองเขาค่ะ ทั้งๆที่ตัวเองตัวเตี้ย ไม่นานเพื่อนก็รู้ก็มาล้อค่ะ ว่าชอบละสิใช่ไหม ละอีกไม่นานตัวเค้าก็รู้คะ ก่อนเรียนจบมอสาม เขาเอารูปถ่ายสติ้กเกอร์ มาให้ฉัน ฉันเก็บไว้อย่างดี เราก็กุ๊กกิ๊กๆอยู่นั้นสักแปบล่ะค่ะ จนจบมอสามก็แยกย้ายกันไปเรียนที่อื่น ไม่ได้ติดต่อกันหรือเจอกันเลยเป็นเวลาสี่ปีเกือบห้าปี วันเวลาผ่านไป ฉันก็เข้าเรียนปวส ที่มหาลัยแห่งหนึ่งใน จ.ลำปางคะ แล้วมีมาวันหนึ่ง เขาแอดเฟสมา เราเห็นเขาแอดมาปุ๊บ รับปั๊บเลยค่ะ เพราะ ดีใจมาก เพราะ เรายังคิดถึงเขาอยู่ ก็เลยได้เริ่มคุยกันอีกครั้งค่ะ คุยกันได้สักพัก ก็ชวนกันไปดูหนังกับกินไอติม ละเราก็เริ่มคบกันแต่นั้นมา รู้ไหมค่ะ ฉันมีความสุขมาก ทุกครั้งที่ได้คุยกับเขาหรือเจอเขา เขาคนตลกค่ะ แต่เอาแต่ใจมาก ละเวลาคุยกัน จะพูดกูเลยค่ะ เพราะคุ้นกันตอนเด็กอยู่แล้ว เขาไม่ค่อยบอกรักมาก แต่เขาแสดงออกด้วยการกระทำค่ะ เป็นคนแข็งๆ แต่จริงใจ เขาชอบแกล้งหนูแร็งๆด้วยคำพูดละก็หัวเราะเวลาเรางอน ไม่เคยนอกใจเลย แต่นิสัยเสียคือ ด้วยความที่เขาพูดตรงมากบางทีเขาจะพูดอะไรที่ไม่ค่อยรักษาน้ำใจฉันเท่าไหร่ ละเขาเอาแต่ใจ เวลาทะเลาะกันเขาจะไม่ยอมง้อฉันค่ะ แต่ด้วยความที่รักมาก ฉันเลยง้อเขาค่ะ เรารักกันมาเรื่อยๆสองปีกว่า แต่ในที่สุดโชคชะตาก็เล่นตลกกับฉัน โดยการพรากเขาไปจากฉัน คือปกติเขาจะชอบไปเที่ยวกลางคืนกลับเพื่อนค่ะ จะกลับบ้านอีกทีตีหนึ่งตีสอง เขาเองเป็นคนขี่รถเร็ว แต่ทุกครั้งที่ถึงบ้านเขาจะโทรหาฉันทุกครั้งค่ะ และฉันก็รอเขากลับมา เขาเคยเข้า ร.พ เพราะ เมาแล้วขีรถค่ะ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้น เค้าไปเที่ยวกับเพื่อน เดื่มร้านเหล้าเสร็จแล้วกำลังจะกลับบ้าน คาดว่าคงหลับใน เกิดอุบัติเหตุรถล้มลงหัวเขากระแทกกับพื้นหลายตลบ หมอบอกแม่เขาว่า ไม่สามารถช่วยชวีตเขาได้ แม่เลยปล่อยเขาไปค่ะ ตอนนั้นฉันไม่ทราบเรื่องค่ะ มาทราบเรื่องตอนเช้าตื่นมา เห็นมิสคอลจากเบอร์เขาหลายสาย ยังหลงดีใจว่า แฟนเราหน่ะ น่ารักจัง โทรหาตั้งหลายสาย แต่ก็เห็นว่าแชทเฟสบุ้ค ทำไมเข้าเยอะแยะ เลยเปิดอ่านแชทของเพื่อนผุ้หญิงเค้า ลมแทบจับเลยค่ะ เพื่อนบอกเขาเสียแล้ว จขกท ยังนึกเลยค่ะ ว่า เนี่ย ฉันฝัน มันไม่จริง เลยตั้งสติโทรไปเบอร์แปลกที่โทรมา เป็นเบอร์แม่เขาค่ะ บอกเขาเสียแล้วจริงๆ ตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกค่ะ ตะโกนลั่นบ้าน จนพ่อวิ่งมาดูว่าเป็นอะไร รูสึกเสียใจค่ะ โลกหยุดหมุน จะไปร.พ ตอนนั้นให้ได้ แต่แม่ห้ามไว้ค่ะ เลยตั้งสติ สักพักเพื่อนเขาก็มารับไปดูศพเขาค่ะ ภาพในวันนั้น ความรู้สึกตอนนั้น แวบมาในหัวตลอดค่ะ คิดถึงเค้ามาก แต่หลายคนก็บอกว่า ให้เข้มแข็ง อย่าพยายามคิด ไม่งั้นวิญญาณเขาจะไม่สงบ มันยากจริงๆค่ะ ตั้งแต่เขาเสียมา จขกท นอนไม่หลับเลยค่ะ ยิ่งมอเปิดเทอมกลับมาอยู่หอ เขาเคยมานอนนะค่ะ ยิ่งนอนไม่หลับ มองไปมุมไหนของห้องก็นึกถึง แต่จขกท สงสารแม่เขามากกว่าค่ะ เพราะเป็นลูกชสยคนเดียว และแม่เขาหย่ากับพ่อเขาไปแล้ว ทุกวันนี้ ความรู้สึกมันอาจดีขึ้นมาค่ะ แต่ก็นิดเดียวจริงๆ หลายครั้งที่แอบสงสัย ว่าเขาจะมาหาเราบ้างไหม จะคิดถึงเราอยู่ไหม จะเปิดใจคบคนใหม่ก็ทำไม่ได้เลยค่ะ ตอนนี้บอกตรงๆ ว่ายังรักเขาเหมือนเดิมค่ะ ทุกวันนี้ บางวันก็จะคุยกับแม่เขาบ่อยๆค่ะ นี่พูดกับตัวเองเลยว่าจะไม่ทอดทิ้งแม่เขา อย่างที่บอกค่ะ ใครไม่เคยเจอกับตัว ไม่รู้จริงๆว่ามันทรมาณ มันเศร้าแค่ไหน ความจริงความรู้สึกมีมากกว่านี้นะค่ะ จะให้พิมพ์ในนี้คงไม่หมด สุดท้ายนี้ขอฝากให้คนที่กำลังมีแฟนน่ะค่ะ ว่า อย่าเมาละขี่รถหรือขับรถเลยค่ะ มันอันตรายจริงๆ คนที่เสียใจที่สุดคือพ่อแม่นะค่ะ ความสูญเสียไม่มีใครอยากให้เกิดหรอกค่ะ ขอบคุณนะค่ะ ที่เสียเวลาอ่าน