ผมทำไม่ถูกหรอครับ? เป็นคุณ คุณจะทำแบบผมไหมครับ .. ทำไมผมกลับรู้สึกว่าผมซื่อจนเกินไป

ผมนัดกับเพื่อนไว้ที่ร้านซีร็อกแห่งหนึ่ง แล้วเผอิญผมมีเรื่องต้องให้ใช้อินเตอร์เน็ตเพื่อเปิดดูเอกสาร ซึ่งทั้งหมดผมปะมาณไว้ว่ากินเวลาไม่เกินห้านาที และเครื่องมือถือของผมไม่รองรับโปรแกรมที่จะใช้ ผมจึงถามที่ร้านเนื่องจากเขามีเครื่องพริ้นเตอร์ให้พริ้นงานว่าถ้าผมต้องการใช้เพียงอินเตอร์เน็ตทางร้านคิดราคาเท่าไร ทางร้านตอบผมกลับมาว่ายี่สิบห้าบาท ผมเห็นว่ามันแพงไปเนื่องจากผมใช้แค่แป๊บเดียวและตอนนั้นทางร้านก็มีแค่ผมกับเพื่อนไม่มีใครใช้พริ้นเตอร์ และหน้าผมคงออกตกใจเล็กๆเพราะผมคิดว่ามันแพงเกินควรกับการที่ผมใช้อินเตอร์เน็ตห้านาทีในราคายี่สิบห้าบาทกับการดูเอกสารที่ไม่ได้มีความจำเป็นถึงขนาดนั้น พี่คนที่ผมถามเขาก็อมยิ้มมุมปากเล็กๆและส่งสายตากวนๆให้ผมหน่อยๆ ผมก็เงียบไมไ่ด้พูดอะไรสรุปผมไม่ได้ใช้บริการ .. ครั้งนี้ผมอาจผิดที่ผมไม่ได้บอกเขาว่าผมใช้ไม่เกินห้านาที แต่ที่จริงวันนั้นผมคิดช้าไปหน่อย ผมน่าจะพริ้นเอกสารออกมาซึ่งจะแค่ 1 บาท คือเอกสารทั้งหมดทั้งมวลผมใช้แค่บรรทัดกว่าๆ

ต่อมามีเรื่องให้ผมต้องไปใช้บริการซีร็อกของร้าน ในขณะที่ผมรอรับอยู่ก็มีคนอื่นเข้ามาใช้บริการ เธอยื่นเอกสารให้พนักงานและระหว่างรอผมเห็นเธอใช้คอมเล่นเว็บอะไรก็ไม่รู้โดยที่พนักงานก็ไม่ได้ว่าอะไร มันทำให้ผมรู้สึกว่าทำไมวันนั้นผมไม่ใช้ไปเลยในเมื่อเพื่อนผมก็ใช้บริการของร้านแล้ว ถ้าวันนั้นผมยอมจ่ายยี่สิบห้าบาทผมคงรู้สึกแย่กับร้านกว่านี้อีก กลายเป็นว่าคนที่ทำถูกกฎเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ส่วนคนที่ทำผิดทางร้านกลับไม่ได้ว่าอะไร

ก็แค่อยากถามดูนะครับ ถ้าเป็นคนอื่นๆจะเข้าไปใช้คอมเลยไหมครับ หรือว่าจะถามแบบที่ผมถามก่อน

ปล. เงินยี่สิบห้าสำหรับผมไม่ได้มีความสำคัญอะไรมากหรอกครับ แต่ผมกลับรู้สึกว่าผมซื่อจนเกินไปรึเปล่า ส่วนตัวผมไม่ชอบโดนใครเอาเปรียบนะครับ แล้วก็ไม่เอาเปรียบใคร
ปล.2 ผมเองก็ไม่ทราบว่าควรจะแทกห้องไหน เพราะหาแท็กที่ตรงไม่เจอครับ ผมจึงขอแท็กเกี่ยวกับการเรียนการศึกษาซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้ผมเจอเหตุการณ์นี้ หากผิดพลาดประการใดผมขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ