12สิงหา...

เป็นเหมือนกันไหมค่ะ เวลาวันเเม่มาถึงอยากร้องไห้ 12ปีเเล้วที่ไม่มีอ้อมกอดแม่ อยู่กับพ่อตลอด เเม่ได้ไปหาอีกคนตอนเราป.2 ด้วยความที่เรายังเด็กถามพ่อว่าเเม่ไปไหน พ่อตอบว่าเเม่ไปทำงาน เราก็นั่งนับปฏิทินทุกกวันจนกระทั่ง10วันผ่านไป แม่กลับมาเเล้ว ดีใจจัง ถามแม่ไปไหนมา แม่บอกทำงานเเต่จริงเเล้วมันไม่ใช่ เราก็ไม่รู้หรอกตอนเด็กๆใครพูดอะไรก็เชื่อ คิดว่าเเม่ไปทำงาน พอผ่านไปสองสามวัน แม่หายอีกแล้วว พ่อออ...เเม่ไปไหนน พ่อก็บอกทำงานเหมือนเดิม เราถามกลับเเม่จะกลับมาเมื่อไหร่ ไร้คำตอบจากพ่อ เราตามประสาเด็กก็เล่นกับเพื่อนๆทุกๆวัน พ่อขี่มอเตอไซต์ไปส่งโรงเรียนรับกลับทุกวัน จนกระทั่งเป็นปีๆ แม่หายไปไหนนน ทำไมไม่กลับมาเลย วันเเม่อีกปีเเล้วนะ ดอกมะลิที่โรงเรียนเเจกก็เก็บไว้ พอเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆเริ่มจะรู้อะไรเป็นอะไร คิดว่าเเม่คงจากไม่คิดถึงเราเเล้วล่ะ ทุกๆปีผ่านไปเหมือนเดิมเลยนะ ไม่รู้ว่าดอกมะลิที่โรงเรียนเอามาจะให้ใคร บางปีก็ไว้ที่โรงเรียน บางปีก็เลือกที่จะไม่เอา จำความได้ตอย4-5ขวบ เราได้ไปเที่ยวทะเลมีเเม่ด้วนตอนนั้นสนุกมากเลยนะ เเต่หลายปีจากนี้อยู่บ้าน วันเเม่วันนั้นจนถึงวันนี้ก็อยู่บ้าน อยากให้เเม่พาไปเที่ยวเหมือนคนอื่น ไม่อยากเห็นคนอื่นๆที่ไปเที่ยวกับเเม่เลย รู้สึกเหมือนอยู่คนเดี่ยวเลยนะเเม่ เคยถามพ่อถ้าเเม่กลับมาพ่อยังให้อภัยไหม พ่อบอกว่าไม่ เรารู้พ่อเจออะไรที่เเม่ทำกับพ่อมาเยอะ เยอะมากจิงๆ ทั้งโกหก การพนัน มีชู้ ทุกอย่าง เป็นเราๆคงไม่ยอมเหมืออนกัน จำได้ว่าตอนเด็กๆ โรงเรียนจะมีจัดงานวันเเม่ เราชอบไปสายมากเพราะเราจะได้ไม่ต้องไปร่วมงานที่มีเพื่อนคอยกอดคอยให้การ์ดกับเเม่ เราทำแบบนี้เเทบทุกปี บางทีไปเช้าก็ต้องเจอรู้สึกไม่ดีเลย เพื่อนก็คอยถามไม่เสียใจหรอ เราก็บอกไม่ ทั้งที่จริงนี้ ไม่อยากคิดเลย
ส่วนใครที่อยู่กับเเม่ก็ขอให้ดูเเลท่านดีดีนะคะ ไม่อยากให้เสียโอกาสเหมือนเรา ถ้าตอนนั้นเราโตเหมือนตอนนี้ ก็คงขอให้เเม่อย่าไปไหนจากหนูเลย...