*ขอโทดน่ะเพื่อน เรายืมแอคเคาท์แปป ฮ่าาาาๆๆๆๆๆ
ผมขอเล่าความเป็นมาของการได้รู้จักพี่ผู้ชายคนนึง เขาเป็นนักเรียนต่างจังหวัด เรารู้จักกันตอนมีค่ายวิทยาศาสตร์ ผมเป็นเด็กดูแลประจำห้องประชุม พี่แกเป็นคนนำเสนอผลงาน วันแรกเราก็ไม่รู้จักอะไรกันหรอก วันที่สองเราก็ไม่รู้จักกัน จนวันปิดงานเราก็ยังไม่รู้จักกัน ในตอนเย็นผมกับเพื่อนๆต้องเคลียร์เก็บงานทั้งหมด อยู่ๆผมก็คิดถึงหน้าพี่คนนี้ขึ้นมา ผมจำชื่อพี่แกได้(ชื่อจริงน่ะ) ผมก็หาแฟ้มงานพี่แกๆ หาๆ หาๆ ตั้งนานกว่าจะเจอ เพื่อนก็แซวว่า"กับการเรียนทุ่มเทเท่านี้ป่ะ" (ฮ่าๆๆๆๆๆ) เมื่อผมเจอผมก็เอาชื่อพี่แกไปหาในเฟส หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ผมก็เลยเอาชื่อเพื่อนพี่แกไปหา เออ คราวนี้เจอว่ะ กดเพิ่มเพื่อน เหลือแต่รอให้เพื่อนพี่แกรับ ผ่านไปวันนึงเต็มๆ ผมก็เริ่มค้นหาเฟสพี่แกอีก คราวนี้หาแปปเดียวก็เจอ (เท่ห์ป่ะล่ะ) พอผมเจอผมโคตรดีใจ วันนั้นแบบยิ้มไม่หุบ เพื่อนบอกว่า"เป็นบ้านรึป่าว ยิ้มทั้งวัน" (ใครจะไม่ดีใจว่ะ เจอเฟสคนที่เราตามหามานาน ฮ่าๆๆๆ) พอกดเพิ่มเพื่อน ผมก็รอไปๆๆ เกือบตอนเย็นๆมั้งพี่แกก็รับแอด แล้วก็ทักเรามา ตอนนั้นเรากำลังสอบฟิสิกส์อยู่ เรารีบขออาจารย์ไปเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ผมออกจากห้องเรียนมา ผมร้องลั่นเลย จนเพื่อนหัวเราะกัน ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ผมก็ขำตัวเองอยู่เหมือนกัน พี่แกทักเรามาว่า "เห้ย น้องที่ห้องประชุมนี่นา" หลังจากประโยคนั้น เราก็เริ่มพูดคุยกันไปเรื่อยๆ ผ่านไปสามวัน วันที่สาม ผมทักพี่แกไปตั้งแต่เช้า พี่แกก็ไม่ตอบ ไม่ออนด้วยแหล่ะ ผมก็เริ่มหวั่นใจ คิดในใจว่าพี่แกคงจะเบื่อเราแล้วมั้ง คุยกันตั้งสามวัน วันนั้นทั้งวันผมแบบเฟลมากก ข้าวแทบไม่ได้กิน นั่งเงียบจนพ่อกับแม่ถามว่าเป็นไร ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าผมเป็นอารัย?? จนกระทั่งถึงตอนเย็น ผมไปซื้อของที่ห้าง เกือบสองทุ่มพี่แกตอบกลับมา วินาทีนั้นจากที่ผมกำลังเศร้าใจ ผมกลับยิ้ม ดีใจมว๊ากกกกก ยิ้มแล้ววิ่งออกจากห้างด้วยความเร็วเหนือแสง กลับบ้าน แล้วเราก็คุยกันต่อไปเรื่อย พี่แกบอกว่าช่วงนี้พี่งานเยอะอีกอย่างพี่ก็ไม่สบาย ในตอนนั้นผมเป็นห่วงพี่มาก ผมก็เลยบอกให้ดูแลตัวเองดีๆ พี่แกก็น่ารักเกิ๊นนน แกตอบมาว่า "งั้นมาดูแลพี่เองมั้ยล่ะ" โหยนี่แกเล่นแบบนี้มาผมก็แทบจะล้มแล้วเลื้อยไปหาล่ะ พี่แกก็เล่นมุกเสี่ยวแบบนี้หลายครั้งล่ะ จนประมาณสามทุ่มมั้ง พี่แกก็เริ่มพูดว่า น้องพี่มีอะไรจะบอก น้องอย่าเลิกคุยกะพี่น่ะถ้าน้องรู้ น้องอย่ารังเกียจพี่น่ะ คือ พี่มีแฟนล่ะ วินาทีนั้นผมแบบต้องการเพื่อนมากก แต่ผมก็ดีใจน่ะที่พี่แกมีคนดูแล คือยังงัยล่ะ ถามว่าผมดีใจมั้ยก็ดีใจที่พี่แกมีความสุขกับแฟน แต่ผมก็เสียใจที่พี่แกมีแฟน แล้วแฟนพี่แกก็ยังเป็นผู้ชาย ผมก็ถามไปพี่คบกันนานยัง ทำไมพี่ถึงได้เป็นแฟนกัน เชื่อมั้ยในขณะที่ผมพิมถามไป ในใจผมมันแตกกระจุยกลายเป็นผง (กะอักเลือดตายแปป) แต่แกก้ยังดีน่ะ ที่พี่แกบอกเราตรงๆ แต่พี่แกก็ยังคุยกับเราปกติ แค่เรารู้สึกไม่ปกติที่จะคุย ผมก็เลยโทรไปปรึกษากับเพื่อนสนิท มันบอกว่าต้องทำใจว่ะ อย่างน้อยพี่แกก้ยังบอกว่า อย่าเลิกคุยกับพี่แก มันเป็นสัญญาณที่ดีน่ะเว้ยย โหยยถึงคุยไปผมก็รู้สึกเหมือนเป็นตัวอะไรไม่รุ ที่ไปคุยกับคนที่เราแอบชอบแล้วดันเขามีแฟนแล้ว(ขอกะอักเลือดรอบสอง) คืนนั้นผมเฟลมากกกก ตื่นมาผมก็ทักแกไปปกติ แกก้ตอบกลับเหมือนเดิม แกก้พูดน่ารักเหมือนเดิม(โอ้ บร๊ะเจ้าหยุดเล่นมุกเสี่ยวๆแบบนี้เถอะ น้องขอ)
พี่แกจะไปเที่ยว ถ้าถึงพี่แกจะบอกว่าถึง ผมก็อวยพรแกให้เดินทางปลอดภัย แต่หารู้รึมั้ย ไม่มีสัญญาณตอบกลับเลย แล้วก็ไม่ออนอีกเลย ผมก็เลยคิดในแง่บวกคือ ที่นั่นคงไม่มีคลื่นโทรศัพท์ หรือ สัญญาณอินเทอร์เน็ต
นี่แหล่ะครับคือเรื่องราวที่ทำให้ผมหมึ่นหวั่นและหวั่นไหวกับพี่ พี่แกชอบเล่นมุกเสี่ยว ส่งอิโมติคอนน่ารักไป พูดเพราะไป ดีเกินไป บอกเราเยอะเกินไป ผมจะบ้านตายยุล่ะ (ขอตายห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง) ผมอยากรู้ว่ามันจะน่าเกียจมั้ยถ้าผมจะคุยกับพี่แกในลักษณะนี้ มันจะดีมั้ยที่ผมจะแอบชอบพี่แก แล้วผมเป็นบ้าอารัยที่ไปแอบชอบคนที่รู้จักกันไม่ถึงสัปดาห์ แต่ผมมีความสุขน่ะที่ผมได้คุยกับแก ทุกครั้งเลยยย อิ_อิ ขอบคุณทุกความคิดเห็น อย่าด่าผมล่ะกัน เด๋วเพื่อนมันว่าผม ยิ่งไม่ใช่แอคเคาท์ผมด้วย (ขี้เกียจสมัคร) ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
เราจะทำไงดี เมื่อใจเราหวึ่นหวั่นกับคนที่แฟนแล้ว
ผมขอเล่าความเป็นมาของการได้รู้จักพี่ผู้ชายคนนึง เขาเป็นนักเรียนต่างจังหวัด เรารู้จักกันตอนมีค่ายวิทยาศาสตร์ ผมเป็นเด็กดูแลประจำห้องประชุม พี่แกเป็นคนนำเสนอผลงาน วันแรกเราก็ไม่รู้จักอะไรกันหรอก วันที่สองเราก็ไม่รู้จักกัน จนวันปิดงานเราก็ยังไม่รู้จักกัน ในตอนเย็นผมกับเพื่อนๆต้องเคลียร์เก็บงานทั้งหมด อยู่ๆผมก็คิดถึงหน้าพี่คนนี้ขึ้นมา ผมจำชื่อพี่แกได้(ชื่อจริงน่ะ) ผมก็หาแฟ้มงานพี่แกๆ หาๆ หาๆ ตั้งนานกว่าจะเจอ เพื่อนก็แซวว่า"กับการเรียนทุ่มเทเท่านี้ป่ะ" (ฮ่าๆๆๆๆๆ) เมื่อผมเจอผมก็เอาชื่อพี่แกไปหาในเฟส หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ ผมก็เลยเอาชื่อเพื่อนพี่แกไปหา เออ คราวนี้เจอว่ะ กดเพิ่มเพื่อน เหลือแต่รอให้เพื่อนพี่แกรับ ผ่านไปวันนึงเต็มๆ ผมก็เริ่มค้นหาเฟสพี่แกอีก คราวนี้หาแปปเดียวก็เจอ (เท่ห์ป่ะล่ะ) พอผมเจอผมโคตรดีใจ วันนั้นแบบยิ้มไม่หุบ เพื่อนบอกว่า"เป็นบ้านรึป่าว ยิ้มทั้งวัน" (ใครจะไม่ดีใจว่ะ เจอเฟสคนที่เราตามหามานาน ฮ่าๆๆๆ) พอกดเพิ่มเพื่อน ผมก็รอไปๆๆ เกือบตอนเย็นๆมั้งพี่แกก็รับแอด แล้วก็ทักเรามา ตอนนั้นเรากำลังสอบฟิสิกส์อยู่ เรารีบขออาจารย์ไปเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ผมออกจากห้องเรียนมา ผมร้องลั่นเลย จนเพื่อนหัวเราะกัน ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ผมก็ขำตัวเองอยู่เหมือนกัน พี่แกทักเรามาว่า "เห้ย น้องที่ห้องประชุมนี่นา" หลังจากประโยคนั้น เราก็เริ่มพูดคุยกันไปเรื่อยๆ ผ่านไปสามวัน วันที่สาม ผมทักพี่แกไปตั้งแต่เช้า พี่แกก็ไม่ตอบ ไม่ออนด้วยแหล่ะ ผมก็เริ่มหวั่นใจ คิดในใจว่าพี่แกคงจะเบื่อเราแล้วมั้ง คุยกันตั้งสามวัน วันนั้นทั้งวันผมแบบเฟลมากก ข้าวแทบไม่ได้กิน นั่งเงียบจนพ่อกับแม่ถามว่าเป็นไร ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าผมเป็นอารัย?? จนกระทั่งถึงตอนเย็น ผมไปซื้อของที่ห้าง เกือบสองทุ่มพี่แกตอบกลับมา วินาทีนั้นจากที่ผมกำลังเศร้าใจ ผมกลับยิ้ม ดีใจมว๊ากกกกก ยิ้มแล้ววิ่งออกจากห้างด้วยความเร็วเหนือแสง กลับบ้าน แล้วเราก็คุยกันต่อไปเรื่อย พี่แกบอกว่าช่วงนี้พี่งานเยอะอีกอย่างพี่ก็ไม่สบาย ในตอนนั้นผมเป็นห่วงพี่มาก ผมก็เลยบอกให้ดูแลตัวเองดีๆ พี่แกก็น่ารักเกิ๊นนน แกตอบมาว่า "งั้นมาดูแลพี่เองมั้ยล่ะ" โหยนี่แกเล่นแบบนี้มาผมก็แทบจะล้มแล้วเลื้อยไปหาล่ะ พี่แกก็เล่นมุกเสี่ยวแบบนี้หลายครั้งล่ะ จนประมาณสามทุ่มมั้ง พี่แกก็เริ่มพูดว่า น้องพี่มีอะไรจะบอก น้องอย่าเลิกคุยกะพี่น่ะถ้าน้องรู้ น้องอย่ารังเกียจพี่น่ะ คือ พี่มีแฟนล่ะ วินาทีนั้นผมแบบต้องการเพื่อนมากก แต่ผมก็ดีใจน่ะที่พี่แกมีคนดูแล คือยังงัยล่ะ ถามว่าผมดีใจมั้ยก็ดีใจที่พี่แกมีความสุขกับแฟน แต่ผมก็เสียใจที่พี่แกมีแฟน แล้วแฟนพี่แกก็ยังเป็นผู้ชาย ผมก็ถามไปพี่คบกันนานยัง ทำไมพี่ถึงได้เป็นแฟนกัน เชื่อมั้ยในขณะที่ผมพิมถามไป ในใจผมมันแตกกระจุยกลายเป็นผง (กะอักเลือดตายแปป) แต่แกก้ยังดีน่ะ ที่พี่แกบอกเราตรงๆ แต่พี่แกก็ยังคุยกับเราปกติ แค่เรารู้สึกไม่ปกติที่จะคุย ผมก็เลยโทรไปปรึกษากับเพื่อนสนิท มันบอกว่าต้องทำใจว่ะ อย่างน้อยพี่แกก้ยังบอกว่า อย่าเลิกคุยกับพี่แก มันเป็นสัญญาณที่ดีน่ะเว้ยย โหยยถึงคุยไปผมก็รู้สึกเหมือนเป็นตัวอะไรไม่รุ ที่ไปคุยกับคนที่เราแอบชอบแล้วดันเขามีแฟนแล้ว(ขอกะอักเลือดรอบสอง) คืนนั้นผมเฟลมากกกก ตื่นมาผมก็ทักแกไปปกติ แกก้ตอบกลับเหมือนเดิม แกก้พูดน่ารักเหมือนเดิม(โอ้ บร๊ะเจ้าหยุดเล่นมุกเสี่ยวๆแบบนี้เถอะ น้องขอ)
พี่แกจะไปเที่ยว ถ้าถึงพี่แกจะบอกว่าถึง ผมก็อวยพรแกให้เดินทางปลอดภัย แต่หารู้รึมั้ย ไม่มีสัญญาณตอบกลับเลย แล้วก็ไม่ออนอีกเลย ผมก็เลยคิดในแง่บวกคือ ที่นั่นคงไม่มีคลื่นโทรศัพท์ หรือ สัญญาณอินเทอร์เน็ต
นี่แหล่ะครับคือเรื่องราวที่ทำให้ผมหมึ่นหวั่นและหวั่นไหวกับพี่ พี่แกชอบเล่นมุกเสี่ยว ส่งอิโมติคอนน่ารักไป พูดเพราะไป ดีเกินไป บอกเราเยอะเกินไป ผมจะบ้านตายยุล่ะ (ขอตายห้า สี่ สาม สอง หนึ่ง) ผมอยากรู้ว่ามันจะน่าเกียจมั้ยถ้าผมจะคุยกับพี่แกในลักษณะนี้ มันจะดีมั้ยที่ผมจะแอบชอบพี่แก แล้วผมเป็นบ้าอารัยที่ไปแอบชอบคนที่รู้จักกันไม่ถึงสัปดาห์ แต่ผมมีความสุขน่ะที่ผมได้คุยกับแก ทุกครั้งเลยยย อิ_อิ ขอบคุณทุกความคิดเห็น อย่าด่าผมล่ะกัน เด๋วเพื่อนมันว่าผม ยิ่งไม่ใช่แอคเคาท์ผมด้วย (ขี้เกียจสมัคร) ฮ่าๆๆๆๆๆๆ