ชีวิต คนสับสน
ผม ไม่ใช่นักเขียน ผมไม่ใช่ คนที่รักการอ่าน เพียงแค่อยากขอพื้นที่ เล็กๆ ไว้ ระบายเขียน บันทึกไว้ เผื่อใครได้อ่าน แล้วแนะนำความรู้ดีดีให้ผมได้...ขอบคุณ
ชีวิตพื้น เพ พื้นฐานผมเป็นเด็กบ้านนอก ฐานะยากจน คนหนึ่ง อยู่ในชนบท ครอบครัว ชาวนาธรรมดาๆ นี่แหละ...ผมมี พี่น้อง 2 คน ผมเป็นลูกคนโต เมื่อก่อนตอนเป็นเด็ก เพื่อนในวัยเด็กมีอยู่คนหนึ่ง ที่เราสนิทกันมาก เล่นด้วยกันมาตลอด เขาเป็นหลานของเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกัน แต่เขาพิการ แขนขามาแต่กำเนิด เนื่องจาก แม่ของเขาไม่ต้องการ เขา ตอนท้องก็ทำสารพัดวิธีเพื่อขับออก แต่เดชะบุญ คนมันจะเกิด ยังไงมันก็ต้องเกิด พอเกิดมาก็พิการทางร่างกาย แต่สติปัญญาครบนะ เราก็เล่นด้วยกันมาจน เริ่มเข้าอนุบาล 1 (โห!!...ย้อนไปซะไกล) น้าเขาซื้อ แตงโมมาให้กิน + กับ ตัวเขาเป็นไข้หน่อยๆ พอตกดึกจึงเกิดอาการชักเกร็ง ท้องเสีย เข้าโรงบาล แล้วเสียชีวิตเลย ก็สงสารนะ...แต่ตอนนั้นเรายังเด็กเกินที่จะรู้ว่าเพื่อนจากไป มันเป็นยังไง .....จบนั่นคือเพื่อนสนิท คนเดียวที่ผมมี (แล้วไม่เคยมีอีกเลย จนถึงทุกวันนี้) ผมกล้าพูดอย่างเต็มปากเลยว่า ตัวเองเป็นคนทะเยอทะยาน อยากได้ อยากมี ทุกๆอย่าง เหมือนเพื่อนๆๆ **(ใช้คำว่า "อาจ" เป็นเพราะเราจน แม้แต่ของเล่นยังไม่มีให้เล่น แต่เพื่อนวัยเดียวกัน เขามี เราก็อยากได้ อยากมี พอวันหนึ่ง เราโตมา สามารถหาเงินเองได้ ก็จะซื้อทุกอย่างที่อยากได้ ทั้งๆที่รู้ว่า ซื้อมามันก็ไม่ได้มีประโยชน์ อะไร แต่ก็ซื้อ จึงมักถูกแม่ บ่นเรืองใช้เงิน อยู่เป็นประจำ (ใช่ว่าจะมีเงินมากมายอะไรนะ ตอนนี้)
จบ การเกริ่นนำ ว่าผมเป็นใครมาจากไหน.....
คนที่น่าสงสารที่สุด คือ คนที่ "ค้น" ไม่พบตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง
ผม ไม่ใช่นักเขียน ผมไม่ใช่ คนที่รักการอ่าน เพียงแค่อยากขอพื้นที่ เล็กๆ ไว้ ระบายเขียน บันทึกไว้ เผื่อใครได้อ่าน แล้วแนะนำความรู้ดีดีให้ผมได้...ขอบคุณ
ชีวิตพื้น เพ พื้นฐานผมเป็นเด็กบ้านนอก ฐานะยากจน คนหนึ่ง อยู่ในชนบท ครอบครัว ชาวนาธรรมดาๆ นี่แหละ...ผมมี พี่น้อง 2 คน ผมเป็นลูกคนโต เมื่อก่อนตอนเป็นเด็ก เพื่อนในวัยเด็กมีอยู่คนหนึ่ง ที่เราสนิทกันมาก เล่นด้วยกันมาตลอด เขาเป็นหลานของเพื่อนบ้านที่อยู่ติดกัน แต่เขาพิการ แขนขามาแต่กำเนิด เนื่องจาก แม่ของเขาไม่ต้องการ เขา ตอนท้องก็ทำสารพัดวิธีเพื่อขับออก แต่เดชะบุญ คนมันจะเกิด ยังไงมันก็ต้องเกิด พอเกิดมาก็พิการทางร่างกาย แต่สติปัญญาครบนะ เราก็เล่นด้วยกันมาจน เริ่มเข้าอนุบาล 1 (โห!!...ย้อนไปซะไกล) น้าเขาซื้อ แตงโมมาให้กิน + กับ ตัวเขาเป็นไข้หน่อยๆ พอตกดึกจึงเกิดอาการชักเกร็ง ท้องเสีย เข้าโรงบาล แล้วเสียชีวิตเลย ก็สงสารนะ...แต่ตอนนั้นเรายังเด็กเกินที่จะรู้ว่าเพื่อนจากไป มันเป็นยังไง .....จบนั่นคือเพื่อนสนิท คนเดียวที่ผมมี (แล้วไม่เคยมีอีกเลย จนถึงทุกวันนี้) ผมกล้าพูดอย่างเต็มปากเลยว่า ตัวเองเป็นคนทะเยอทะยาน อยากได้ อยากมี ทุกๆอย่าง เหมือนเพื่อนๆๆ **(ใช้คำว่า "อาจ" เป็นเพราะเราจน แม้แต่ของเล่นยังไม่มีให้เล่น แต่เพื่อนวัยเดียวกัน เขามี เราก็อยากได้ อยากมี พอวันหนึ่ง เราโตมา สามารถหาเงินเองได้ ก็จะซื้อทุกอย่างที่อยากได้ ทั้งๆที่รู้ว่า ซื้อมามันก็ไม่ได้มีประโยชน์ อะไร แต่ก็ซื้อ จึงมักถูกแม่ บ่นเรืองใช้เงิน อยู่เป็นประจำ (ใช่ว่าจะมีเงินมากมายอะไรนะ ตอนนี้)
จบ การเกริ่นนำ ว่าผมเป็นใครมาจากไหน.....