ฉันไม่รู้ฉันสับสน

สวัสดีค่ะ นี่เป็นกระทู้แรกของฉัน คือ ฉันเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยซุงซิงกับใคร เป็นคนไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเองค่ะ เพื่อนชอบนินทา แต่เราก็ไม่ได้สนใจอะไร มีเพื่อนในห้องคนนึงค่ะ ตอน ม.2 ก็สนิทนะคะ ไปไหนมาไหน

สวัสดีไดอารี่ ฉันชื่อ "ความลับ" ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันมีเรื่องที่อยากจะเล่าให้เทอฟังมากมาย... เทออยากฟังหรือไม่อยากฟัง ฉันไม่สนหรอก!!! เทอเคยสับสนกับชีวิตตัวเองรึป่าว ไดอารี??? พูดเลย ตอนน

สวัสดีคะ คือเรามีเพื่อนที่เราคุยกับเค้าแล้วเราสบายใจ รู้สึกว่าเค้าเข้าใจเรา มันทำให้รู้สึกดีมากๆเลยค่ะ ไอ้เรานี่ก็ชวนเค้าค้างสายทุกวัน จนมีช่วงนึงที่เราไม่ได้คุยกันมันทำให้เราอยากคุยกับเค้ามากๆจนตอนนี

แกบอกแกไม่ชอบเรา แล้วแกจะทำแบบนี้ทำไม ถ้าไม่ชอบ จะแอบถ่ายรูปเราทำไม ถ้าไม่ชอบ จะตามไปเที่ยวกับเราทำไม ทั้งๆ ที่เราแค่ไปซื้อของทำงาน แกขี้เหงาเกินไปปะ ถ้าไม่ชอบ จะเดินไปส่งทำไมอีก ขนาดเดินหนี ทำเป็นไม่

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรแต่ความคิดเกี่ยวกับความรุนแรงแบบคิลคนมันโผล่มาในหัวตั้งแต่อ.2แล้วมันก็ทวีความรุนแรงมากขึ้นจน ต้องคิลหมาตัวนึงเพื่อระบายความคิดตัวเอง อาจจะเป็นเพราะเราถูกทำร้ายมาตั้งแต่เด็กรึ

เหงามาก นั่งคนเดียว ไม่มีเพื่อนรายล้อม แถมมีคนเกลียดอีก อยู่ใกล้คนที่เกลียดเราแล้วตัวสั่นมาก เหมือนน้ำตาจะไหล จำเป็นต้องเจอกันทุกวัน อยู่กลุ่มเดิมทุกวัน เหงามาก ทำยังไงดีคะ😭

ส่วนตัวผมคิดว่า แนวโน้มปีนี้ไม่ค่อยสดใสเท่าไร เนื่องจาก ปัญหาการเมืองที่สะสมมานาน และปัญหาสภาพเศรษฐกิจของประเทศไทย ทำให้นักลงทุนต่างประเทศมีความกังวล ไม่กล้ามาลงทุน ส่วนนักลงทุนไทยเริ่มเข็ดหลาบ

generalized anxiety disorder คือโรคที่เราเป็น มันช่างทรมานที่กังวลไปซะทุกเรื่องในสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคต บางทีก็แค่อยากหลับๆไปซะ หนีจากความกังวลนี้ คิดถึงมันทีไรก็หายใจไม่สะดวก เหมือนจะhyperventilati

คือเรื่องที่ผมจะอธิบาย​ต่อไปนี้คือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาในชีวิตผมแล้วผมนำมาประติดประต่อ​เล่าเพื่อเป็นอุทาหรณ์​ในการใช้ชีวิต ถ้าใครรู้สึกว่าไม่เชื่อก็ปิดกระทู้ผมทิ้งไปได้เลยไม่เป็นไร ขอเริ่มเลยก็แล้วก