ในชีวิตคนโดยปกติมีความไม่แน่นอนเกิดขึ้นมากมายจนขี้เกียจจะนับหรือตามใส่ใจ มันเป็นความจริงในชีวิตที่เราหนีไม่พ้นที่จะต้องเจอ ผมเป็นคนนึงที่เชื่อว่าการวางแผนเพื่อรับมือเป็นสิ่งที่จะช่วยลดความไม่แน่นอนที่จะเกิดขึ้นได้ ถึงจะไม่ทั้งหมดแต่มันก็ยังช่วยให้สามารถรับมือหรือพร้อมจะแก้ไขเรื่องวุ่นๆที่เกิดขึ้นได้....แต่เมื่อมาถึงวันที่ชีวิตไม่สามารถกำหนดแผนการรับมือได้ด้วยตัวเองทั้งหมด
เรื่องมันเริ่มตอนที่ผมเรียนจบ ผมเป็นคนโชคดีมากๆคือได้งานทำตั้งแต่ยังไม่จบดี ผมเข้ามาในฐานะวิศวกรโควต้า งงมั้ยครับ? ....อธิบายง่ายๆเป็นพนักงาน กลุ่มพิเศษที่ต้องเรียนรู้งานในทุกแผนกและทุกตำแหน่ง ตั้งแต่พนักงานที่ใช้แรงงานเป็นหลังจนถึงนั่งออฟฟิตวางแผนการทำงานควบคุมงานในระบบ บ๊ะดูดีเนอะว่ามั้ย ทุกอย่างดูดีครับประสบการณ์มากมายแน่ๆที่จะได้รับ ทุกอย่างถูกกำหนดเป็นแผนการให้พวกผมมาเรียบร้อย(มีแผนมาละนะ) โดยนิสัยจริงเรียกว่าสันดาลของผมเลยคือเป็ฯคนยึดมั่นกับแผนการที่ถูกวางไว้แล้วผมเครารพระเบียบและแบบแผนมากๆแต่เมื่อมาถึงวันที่มันไม่ใช่แบบนั้น....เกิดอะไรกับแผนการที่ผู้ใหญ่เห็นพ้องและต้องการให้ผมทำตาม
มันเกิดผิดแผนอย่างแรงครับครั้งแรกผมโดนแจ้งย้ายแผนกเร่งด่วนภายใน....20นาที ผมยังโอเคนะถึงแม้จะตกลงกันแล้วว่าจะแจ้งล้วงหน้า1อาทิตย์เป็นอย่างน้อย ผมยังโอเคยอมรับและทำตามเพราะเป็นเด็กความรู้ในโลกของผู้ใหญ่ยังต้องเรียนรู้อีกมาก มาวันนี้ครับคำสั่งการย้ายแผนกแบบเร่งด่วนสุดๆก็มาถึงในขณะที่ผมกำลังทำงานอย่างทุ่มเทในแผนกใหม่ คำสั่งครั้งนี้คือเมื่อวางหูโทรศัพท์ลงให้มารายงานตัวทันที ด่วนได้ใจมั้ยครับแต่ถามว่ารับได้มั้ยไม่เต็มใจรับครับครั้งนี้แต่ด้วยความเชื่อมั่นในความเป็นผู้ใหญ่และความใหม่ของเด็กน้อยของผม ผมยังเชื่อว่าคงมีเหตุผลที่เหนือกว่าความไม่พอใจของผมอยู่แน่นอนเพราะคำพูดจากผู้จัดการที่ว่า "นี่คือโรงเรียนแห่งใหม่ของพวกคุณ และพวกคุณคือกลุ่มคนที่เราคาดหวังไว้สูง คุณไม่ใช่แค่ความคาดหวังของบริษัทใครจะไปรู้คุณอาจสร้างประโยชน์ให้ประเทศเข้าสักวันก็ได้ เรียนรู้มันซะ"
มาถึงตรงนี้ผมกำลังเกิดคำถาม
1.ตัวผมมีความสำคัญและถูกคาดหวังอย่างสูงจากผู้ใหญ่ในองค์กรจริงอย่างที่ผู้ใหญ่ทุกท่านบอกมั้ย?
2.ทุกวันนี้การเรียนรู้งานผมถูกส่งให้เรียนรู้โดยตรงกับหัวหน้าแผนกเท่านั้น เหตุผลคุณคิดว่าเพราะอะไร?
3.สาเหตุการย้ายแผนกที่เร่งด่วนทั้ง2ครั้งของผมคิดว่าเพราะอะไร ?
เมื่ออะไรๆไม่เป็นอย่างที่คิด
เรื่องมันเริ่มตอนที่ผมเรียนจบ ผมเป็นคนโชคดีมากๆคือได้งานทำตั้งแต่ยังไม่จบดี ผมเข้ามาในฐานะวิศวกรโควต้า งงมั้ยครับ? ....อธิบายง่ายๆเป็นพนักงาน กลุ่มพิเศษที่ต้องเรียนรู้งานในทุกแผนกและทุกตำแหน่ง ตั้งแต่พนักงานที่ใช้แรงงานเป็นหลังจนถึงนั่งออฟฟิตวางแผนการทำงานควบคุมงานในระบบ บ๊ะดูดีเนอะว่ามั้ย ทุกอย่างดูดีครับประสบการณ์มากมายแน่ๆที่จะได้รับ ทุกอย่างถูกกำหนดเป็นแผนการให้พวกผมมาเรียบร้อย(มีแผนมาละนะ) โดยนิสัยจริงเรียกว่าสันดาลของผมเลยคือเป็ฯคนยึดมั่นกับแผนการที่ถูกวางไว้แล้วผมเครารพระเบียบและแบบแผนมากๆแต่เมื่อมาถึงวันที่มันไม่ใช่แบบนั้น....เกิดอะไรกับแผนการที่ผู้ใหญ่เห็นพ้องและต้องการให้ผมทำตาม
มันเกิดผิดแผนอย่างแรงครับครั้งแรกผมโดนแจ้งย้ายแผนกเร่งด่วนภายใน....20นาที ผมยังโอเคนะถึงแม้จะตกลงกันแล้วว่าจะแจ้งล้วงหน้า1อาทิตย์เป็นอย่างน้อย ผมยังโอเคยอมรับและทำตามเพราะเป็นเด็กความรู้ในโลกของผู้ใหญ่ยังต้องเรียนรู้อีกมาก มาวันนี้ครับคำสั่งการย้ายแผนกแบบเร่งด่วนสุดๆก็มาถึงในขณะที่ผมกำลังทำงานอย่างทุ่มเทในแผนกใหม่ คำสั่งครั้งนี้คือเมื่อวางหูโทรศัพท์ลงให้มารายงานตัวทันที ด่วนได้ใจมั้ยครับแต่ถามว่ารับได้มั้ยไม่เต็มใจรับครับครั้งนี้แต่ด้วยความเชื่อมั่นในความเป็นผู้ใหญ่และความใหม่ของเด็กน้อยของผม ผมยังเชื่อว่าคงมีเหตุผลที่เหนือกว่าความไม่พอใจของผมอยู่แน่นอนเพราะคำพูดจากผู้จัดการที่ว่า "นี่คือโรงเรียนแห่งใหม่ของพวกคุณ และพวกคุณคือกลุ่มคนที่เราคาดหวังไว้สูง คุณไม่ใช่แค่ความคาดหวังของบริษัทใครจะไปรู้คุณอาจสร้างประโยชน์ให้ประเทศเข้าสักวันก็ได้ เรียนรู้มันซะ"
มาถึงตรงนี้ผมกำลังเกิดคำถาม
1.ตัวผมมีความสำคัญและถูกคาดหวังอย่างสูงจากผู้ใหญ่ในองค์กรจริงอย่างที่ผู้ใหญ่ทุกท่านบอกมั้ย?
2.ทุกวันนี้การเรียนรู้งานผมถูกส่งให้เรียนรู้โดยตรงกับหัวหน้าแผนกเท่านั้น เหตุผลคุณคิดว่าเพราะอะไร?
3.สาเหตุการย้ายแผนกที่เร่งด่วนทั้ง2ครั้งของผมคิดว่าเพราะอะไร ?