สวัสดีครับ เพื่อนๆ
คือเรื่องของผมเป็น ชาย ชาย นะครับ ผมคบกับแฟนมาสักพักแล้วครับ ก็ปรับตัวมาเรื่อยๆ ถือว่าอยู่ในระดับดีเลยนะครับ แต่อาจเป็นเพราะว่าผมเป็นคนนอยด์ คิดมาก sensitive พอสมควรเลยเพราะว่ารักใครผมค่อยข้างให้หมด แล้วไม่อยากเสียใจอะครับ แฟนคนปัจจุบันนี้(บอย ชื่อสมมุตินะครับ)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้► ผม เป็นลูกชายคนโต ที่บ้านมีพี่น้องสองคน แต่ทางบ้านเฉพาะแม่กับน้องสาวรับรู้ว่าเป็นเกย์ครับ ชอบผู้ชาย เค้าก็รับได้เพราะว่าเคยเปิดอกคุยกันมาแล้ว แม่ก็บอกว่า "ไม่ได้ว่าอะไรเลย ลูกแม่ไม่ได้เป็นโจร ไม่ได้ติดยา เป็นคนดีของสังคม ตั้งใจเรียน รักครอบครัวแบบนี้ก็ดีแลว แต่แม่อยากให้แฟนเรารักเหมือนที่แม่รักลูกก็พอแล้ว" .... เอาเป็นว่าผมหมดกังวลแล้ว เหลือแต่ก็แค่พ่อคนเดียวซึ่ง ผมว่าพ่อน่าจะรู้อยู่บ้างแหละครับ ...ส่วนสังคมเพื่อนรอบๆก็สงสัยบ้าง ถ้าใครถามเดี๋ยวนี้ก็กล้าบอกแล้วว่ามีแฟนเป็นผู้ชายนะ ประมาณนี้ครับบ ถึงแม้ผมก็เคยมีแฟนผู้หญิงมา แล้วก็ยังมีอารมณ์ชอบผู้หญิงบ้างถ้าตรงสเปค ผมคงเป็นไบแหละครับ
►บอย เป็นลูกคนเดียว พ่อแม่ค่อนข้างหวง และ ห่วงครับ แน่นอนว่าที่บ้านไม่รับรู้แต่บอยบอกว่าเหมือนจะรู้แต่ยังไม่พร้อม ยังไม่กล้าที่จะบอก เพราะผมก็เข้าใจแหละครับ ลูกคนเดียวย่อมเป็นความหวังอยู่แล้ว ยิ่งเป็นลูกชายด้วย***ลูกคนจีน และนามสกุลนี้สุดที่บอยด้วยครับ*** แต่บอยมีแฟนผู้หญิงมาก่อนสมัยตอนเรียนมัธยมแต่ก็เลิกราไป ดังนั้นผมก็เป็นแฟนผู้ชายคนแรกของบอย _"_
((((((((((((((((((((ขอยกข้อความเกริ่นอธิบายนะครับ จากกระทู้ที่ผมเคยตั้งมาเมื่อไม่นาน))))))))))))))))))))))
เรื่องของเราเมื่อวานครับ จากที่ผมได้ระบายออกไปหมดในสิ่งที่ผมอัดอั้นว่า"รักเราจะไปรอดไหม เรามั่นใจในรักครับ แต่อนาคตยังไงเนื่องจากเงื่อนไขข้างต้นแล้ว บอยต้องโดนที่บ้านจับแต่งงานเป็นแน่แท้ ถึงแม้เราจะรักกันอีก 10 ปีแล้วพ่อแม่บอยต้องจับแต่งงานสุดท้ายก็ต้องเลิกกัน ผลสุดท้ายก็คือเจ็บอยู่ดี" ผมได้ระบายให้บอยฟังกลางร้านอาหารแน่นอนว่าหลังจากนั้นมีแต่ความเครียด ผมเครียดจนร้องไห้กลางห้างต้องรีบกลับบ้านขึ้นรถแทกซี่แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนครับ ... ผมถึงบ้านก็ได้โทรหาบอย จนได้ทำความเข้าใจกัน แม้จะเถียงกันและสรุปด้วยคำสัญญาวันที่ขอคบเป็นแฟนที่ว่า "จำได้ไหมที่เราพูดกันว่า..จะจับมือกัน ไม่ปล่อยมือกัน แม้จะเจออุปสรรคใดๆก็ตาม" คำพูดเดียวคำนี้ครับ ที่ทำให้บทสนทนาช่วงเย็นจบลงด้วยดี แล้วเราก็คุยกันตามปกติ
เมื่อวานครับ ก็ทักไลน์ตามปกติ เห็นได้ว่าบอยก็นานๆทีตอบเพราะอยู่กับที่บ้านและเป็นวันหยุด จนกลางคืนได้คุยกันแล้วความคิดของบอยก็เปลี่ยน
- จริงที่บ้านต้องจับแต่งงานเพื่อสืบสกุลอยู่ดี เพราะบอยเป็นท้ายของนามสกุลนี้และเป็นลูกคนเดียว
- บอยไม่สามารถปฏิเสธ/ขัดใจแม่ได้
- บอยไม่อยากเลือกใครไม่ว่าผมหรือแม่ ต้องมีคนเสียใจ
...ผมได้ฟังแล้วผมก็สะอึกทั้งๆที่ผมพยายามไม่คิดไปก่อนเพระาเรื่องยังไม่เกิดครับ และผมคิดว่า ถ้าเรารักกันไปเรื่อยๆ ถ้าที่บ้านบอยอยากเจอผม ผมก็พร้อมที่เผชิญหน้าและยินดีอธิบาย เพราะเราไม่ได้ทำให้บอยเสียคน ผมพยายามโน้มน้าวแต่ก็ได้คำตอบกลับมาว่า บอยไม่รู้จะทำยังไงขอเวลาคิดก่อน รักผมมาก รักจริงๆนะ ...แต่ผมก็พยายามพูดอีก กลายเป็นลักษณะเหมือนเร่ง เพราะผมไม่อยากเสียบอยไป อยากคบกันต่อ เพราะเราก็รักกันมาตลอด อนาคตเรื่องคอนโด เรื่องงาน เรื่องใช้ชีวิตร่วมกันด้วยก็มีแล้ว ไหงเกมมันพลิก แล้วจากนั้นก็เข้าสู่โหมดเครียดครับ
....
..............
.....................
ผมได้บอกว่า ถ้ายอมแพ้ ทั้งๆที่บอยยังไม่ได้พูดหรืออธิบายให้ครอบครัวฟังว่าบอยเป็นแบบนี้ เป็นเกย์ แล้วกลัวไปในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น แล้วความรักของเราละ มันพังเพราะกับเรื่องนี้หรอ ไม่รักกันแล้วหรอ ซึ่งมันก็ไม่ใช่ไม่รัก แต่เป็นอารมณ์คิดมากซะมากกว่า ... ผมก็เริ่มร้องโฮอีกรอบครับ สติผมกระเจิงไปหมด แล้วผมก็ไปควักเข็มฉีดยาในตู้พยาบาลที่บ้านมา(แม่เป็นพยาบาล) แล้วตัดสินใจทิ่มลงกับข้อมือแล้วคว้าน เลือดก็โชก เลยถ่ายให้บอยดูในไลน์พร้อมบอกว่า ขอให้ชาติหน้ามีจริงเราเกิดมาคู่กัน รักบอยมากนะครับ .... จากนั้น บอยก็โทรมาบอกให้ผมหยุดและเหมือนสติผมไป พูดอะไรไปจำไม่ได้ บอยก็ได้กรีดข้อมือตามและบอยก็ไปโรงพยาบาลพร้อมกับที่บ้านครับ (((คิดสั้นประชดกัน...ยอมรับว่าโง่มากครับ)))
....
.............
.................... แล้วบอยก็หายไป เพราะแม่บอยเก็บมือถือไป............
.............
......
ผมก็นอนไม่หลับ รู้สึกแย่ ที่ทำให้คนที่เรารักเจ็บ ต้องอะไรขนาดนี้ ผมทำแผลตัวเองไปร้องไห้ไป ทำอะไรไม่ได้ คิดอะไรไม่ออกเลยครับ อยากอยู่ดูแลบอยมากๆแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ทรมานครับ
.....
..............
..........................
เช้าวันนี้ก็ได้ปรึกษากับเพื่อนของผมก็บอกว่า จะรอ หรือ จะยอมถอย ......ผมให้คำตอบไม่ได้เลยครับ รักมากขนาดนี้ผมไม่เคยเกิดกับใครเช่นกัน แล้วผมไม่เห็นด้วยเลยว่า เลิกแต่ยังรักกัน ไม่ได้มีคนอื่น ผมทำไม่ได้ แต่ถ้ารักต่อฝืนต่อไป สุดท้ายก็คือต้องเลิกกัน
แต่!!!!!บอยก็ยังไม่ได้บอกกับที่บ้านว่าเป็นแบบไหน ชอบแบบไหน เข้าใจครับ ครอบครัวเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ...เราก็ได้แต่รอให้บอยมาตอบในไลน์ ก็มาแล้วก็หายไป เข้าใจครับ แม่คงประกบใกล้ๆเพราะเป็นห่วงว่าบอยจะคิดสั้นเลยตอบเลยคุยกับผมไม่ได้ ผมก็คิดมากอยู่แบบนี้แหละครับ ทำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงต่อไป
-ผมก็ยังรักบอย บอยก็ยังรักผม แต่โจทย์ใหญ่ก็ได้แต่คิด ซึ่งเข้าใจโอกาสที่บอยต้องมีครอบครัวมีค่อนข้างสูง แต่บอยยังไม่ได้อะไรกับครอบครัว ครอบครัวก็ยังไม่รับรู้ มันล้วนเป็นการตัดสินใจไปเอง มโนไปเอง ... แล้วถ้าสุดท้าย ฟลุ๊คพ่อแม่บอยว่ารู้ว่าบอยเป็นมาตั้งนานแล้ว พ่อแม่ให้บอยคบกับผม แต่ชิงหยุดความสัมพันธ์แต่ตอนนี้ ... อะไรก็เกิดขึ้นได้ครับ ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ เพลงก็เคยบอกหนิครับ "เมื่อไหร่ที่มีรักย่อมมีหวัง"
....แต่คนที่น่าสงสารสุดคือบอยครับตอนนี้ เพราะว่าถ้าบอยต้องแต่งงานจริงๆบอยคงต้องหลอกตัวเองไปตลอดชีวิต ทรมานไปตลอดชีวิต เพราะคำพูดของบอยก็คือ จะรักผมเป็นรักสุดท้าย จะไม่รักใครอีก ..... จากที่คบมาผมเชื่อว่าเค้าก็ทำให้ผมรู้สึกอย่างงั้นได้จริงๆครับ T T
******* ผมควรทำยังไงต่อไปกับรักครั้งนี้ครับ ผมฟุ้งซ่านไปหมดแล้ว . และถ้าบอยมาอ่าน บอยควรจะทำอย่างไรครับ*****
[Y].."ผมควร..พอ..หรือ..รอ(เพื่อเจ็บ)..ต่อไปกับครอบครัวของแฟนที่ต้องการสืบสกุล
คือเรื่องของผมเป็น ชาย ชาย นะครับ ผมคบกับแฟนมาสักพักแล้วครับ ก็ปรับตัวมาเรื่อยๆ ถือว่าอยู่ในระดับดีเลยนะครับ แต่อาจเป็นเพราะว่าผมเป็นคนนอยด์ คิดมาก sensitive พอสมควรเลยเพราะว่ารักใครผมค่อยข้างให้หมด แล้วไม่อยากเสียใจอะครับ แฟนคนปัจจุบันนี้(บอย ชื่อสมมุตินะครับ)
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
((((((((((((((((((((ขอยกข้อความเกริ่นอธิบายนะครับ จากกระทู้ที่ผมเคยตั้งมาเมื่อไม่นาน))))))))))))))))))))))
เรื่องของเราเมื่อวานครับ จากที่ผมได้ระบายออกไปหมดในสิ่งที่ผมอัดอั้นว่า"รักเราจะไปรอดไหม เรามั่นใจในรักครับ แต่อนาคตยังไงเนื่องจากเงื่อนไขข้างต้นแล้ว บอยต้องโดนที่บ้านจับแต่งงานเป็นแน่แท้ ถึงแม้เราจะรักกันอีก 10 ปีแล้วพ่อแม่บอยต้องจับแต่งงานสุดท้ายก็ต้องเลิกกัน ผลสุดท้ายก็คือเจ็บอยู่ดี" ผมได้ระบายให้บอยฟังกลางร้านอาหารแน่นอนว่าหลังจากนั้นมีแต่ความเครียด ผมเครียดจนร้องไห้กลางห้างต้องรีบกลับบ้านขึ้นรถแทกซี่แล้วปล่อยโฮออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนครับ ... ผมถึงบ้านก็ได้โทรหาบอย จนได้ทำความเข้าใจกัน แม้จะเถียงกันและสรุปด้วยคำสัญญาวันที่ขอคบเป็นแฟนที่ว่า "จำได้ไหมที่เราพูดกันว่า..จะจับมือกัน ไม่ปล่อยมือกัน แม้จะเจออุปสรรคใดๆก็ตาม" คำพูดเดียวคำนี้ครับ ที่ทำให้บทสนทนาช่วงเย็นจบลงด้วยดี แล้วเราก็คุยกันตามปกติ
เมื่อวานครับ ก็ทักไลน์ตามปกติ เห็นได้ว่าบอยก็นานๆทีตอบเพราะอยู่กับที่บ้านและเป็นวันหยุด จนกลางคืนได้คุยกันแล้วความคิดของบอยก็เปลี่ยน
- จริงที่บ้านต้องจับแต่งงานเพื่อสืบสกุลอยู่ดี เพราะบอยเป็นท้ายของนามสกุลนี้และเป็นลูกคนเดียว
- บอยไม่สามารถปฏิเสธ/ขัดใจแม่ได้
- บอยไม่อยากเลือกใครไม่ว่าผมหรือแม่ ต้องมีคนเสียใจ
...ผมได้ฟังแล้วผมก็สะอึกทั้งๆที่ผมพยายามไม่คิดไปก่อนเพระาเรื่องยังไม่เกิดครับ และผมคิดว่า ถ้าเรารักกันไปเรื่อยๆ ถ้าที่บ้านบอยอยากเจอผม ผมก็พร้อมที่เผชิญหน้าและยินดีอธิบาย เพราะเราไม่ได้ทำให้บอยเสียคน ผมพยายามโน้มน้าวแต่ก็ได้คำตอบกลับมาว่า บอยไม่รู้จะทำยังไงขอเวลาคิดก่อน รักผมมาก รักจริงๆนะ ...แต่ผมก็พยายามพูดอีก กลายเป็นลักษณะเหมือนเร่ง เพราะผมไม่อยากเสียบอยไป อยากคบกันต่อ เพราะเราก็รักกันมาตลอด อนาคตเรื่องคอนโด เรื่องงาน เรื่องใช้ชีวิตร่วมกันด้วยก็มีแล้ว ไหงเกมมันพลิก แล้วจากนั้นก็เข้าสู่โหมดเครียดครับ
....
..............
.....................
ผมได้บอกว่า ถ้ายอมแพ้ ทั้งๆที่บอยยังไม่ได้พูดหรืออธิบายให้ครอบครัวฟังว่าบอยเป็นแบบนี้ เป็นเกย์ แล้วกลัวไปในสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น แล้วความรักของเราละ มันพังเพราะกับเรื่องนี้หรอ ไม่รักกันแล้วหรอ ซึ่งมันก็ไม่ใช่ไม่รัก แต่เป็นอารมณ์คิดมากซะมากกว่า ... ผมก็เริ่มร้องโฮอีกรอบครับ สติผมกระเจิงไปหมด แล้วผมก็ไปควักเข็มฉีดยาในตู้พยาบาลที่บ้านมา(แม่เป็นพยาบาล) แล้วตัดสินใจทิ่มลงกับข้อมือแล้วคว้าน เลือดก็โชก เลยถ่ายให้บอยดูในไลน์พร้อมบอกว่า ขอให้ชาติหน้ามีจริงเราเกิดมาคู่กัน รักบอยมากนะครับ .... จากนั้น บอยก็โทรมาบอกให้ผมหยุดและเหมือนสติผมไป พูดอะไรไปจำไม่ได้ บอยก็ได้กรีดข้อมือตามและบอยก็ไปโรงพยาบาลพร้อมกับที่บ้านครับ (((คิดสั้นประชดกัน...ยอมรับว่าโง่มากครับ)))
....
.............
.................... แล้วบอยก็หายไป เพราะแม่บอยเก็บมือถือไป............
.............
......
ผมก็นอนไม่หลับ รู้สึกแย่ ที่ทำให้คนที่เรารักเจ็บ ต้องอะไรขนาดนี้ ผมทำแผลตัวเองไปร้องไห้ไป ทำอะไรไม่ได้ คิดอะไรไม่ออกเลยครับ อยากอยู่ดูแลบอยมากๆแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่ทรมานครับ
.....
..............
..........................
เช้าวันนี้ก็ได้ปรึกษากับเพื่อนของผมก็บอกว่า จะรอ หรือ จะยอมถอย ......ผมให้คำตอบไม่ได้เลยครับ รักมากขนาดนี้ผมไม่เคยเกิดกับใครเช่นกัน แล้วผมไม่เห็นด้วยเลยว่า เลิกแต่ยังรักกัน ไม่ได้มีคนอื่น ผมทำไม่ได้ แต่ถ้ารักต่อฝืนต่อไป สุดท้ายก็คือต้องเลิกกัน
แต่!!!!!บอยก็ยังไม่ได้บอกกับที่บ้านว่าเป็นแบบไหน ชอบแบบไหน เข้าใจครับ ครอบครัวเป็นเรื่องละเอียดอ่อนมาก ...เราก็ได้แต่รอให้บอยมาตอบในไลน์ ก็มาแล้วก็หายไป เข้าใจครับ แม่คงประกบใกล้ๆเพราะเป็นห่วงว่าบอยจะคิดสั้นเลยตอบเลยคุยกับผมไม่ได้ ผมก็คิดมากอยู่แบบนี้แหละครับ ทำอะไรไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไงต่อไป
-ผมก็ยังรักบอย บอยก็ยังรักผม แต่โจทย์ใหญ่ก็ได้แต่คิด ซึ่งเข้าใจโอกาสที่บอยต้องมีครอบครัวมีค่อนข้างสูง แต่บอยยังไม่ได้อะไรกับครอบครัว ครอบครัวก็ยังไม่รับรู้ มันล้วนเป็นการตัดสินใจไปเอง มโนไปเอง ... แล้วถ้าสุดท้าย ฟลุ๊คพ่อแม่บอยว่ารู้ว่าบอยเป็นมาตั้งนานแล้ว พ่อแม่ให้บอยคบกับผม แต่ชิงหยุดความสัมพันธ์แต่ตอนนี้ ... อะไรก็เกิดขึ้นได้ครับ ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ เพลงก็เคยบอกหนิครับ "เมื่อไหร่ที่มีรักย่อมมีหวัง"
....แต่คนที่น่าสงสารสุดคือบอยครับตอนนี้ เพราะว่าถ้าบอยต้องแต่งงานจริงๆบอยคงต้องหลอกตัวเองไปตลอดชีวิต ทรมานไปตลอดชีวิต เพราะคำพูดของบอยก็คือ จะรักผมเป็นรักสุดท้าย จะไม่รักใครอีก ..... จากที่คบมาผมเชื่อว่าเค้าก็ทำให้ผมรู้สึกอย่างงั้นได้จริงๆครับ T T
******* ผมควรทำยังไงต่อไปกับรักครั้งนี้ครับ ผมฟุ้งซ่านไปหมดแล้ว . และถ้าบอยมาอ่าน บอยควรจะทำอย่างไรครับ*****