สวัสดีครับ ปกติแล้วผมเป็นคนนึง ที่ชอบอ่านกระทู้ใน Pantip แต่ไม่เคยคิดจะสมัครเพื่อแสดงความคิดเห็น หรือตั้งกระทู้เลย มาวันนี้ผมเลยสมัคร เพราะคิดว่าในสังคม Pantip เป็นสังคมที่เปิดกว้าง และมีคนเข้ามาเป็นจำนวนมาก ...
และวันนี้ผมมีปัญหากับแม่ และน้องชายที่บ้านครับ อยากจะขอคำชี้แนะจากผู้มีประสบการณ์ทั้งหลายในเว็บแห่งนี้ ...
ต้องขออธิบายประวัติคร่าวๆ ก่อนนะครับ ... ผมเองอายุ 25 ปี ทำงานใน กทม. มีน้องชายซึ่งห่างกัน 6 ปี ตอนนี้น่าจะอายุราวๆ 19 ปี ผมมีพ่อแต่ได้แยกทางกับแม่ไปตั้งแต่ผมยังจำความอะไรไม่ได้ แม่ก็มีแฟนใหม่และได้ให้กำเนิดน้องชายของผมขึ้นมา ครอบครั้วของผมเรียกได้ว่า ไม่มีฐานะอะไร จะว่า จน เลยก็ว่าได้ครับ ...
แม่ผมก็เลี้ยงผมและน้องมาในสไตล์ที่ดุด่า ตบตี เป็นเรื่องธรรมดาของการเลี้ยงลูก แม่ผมจะเลิกตีผมก็อายุ 16-17 เข้าไปแล้ว เราไม่เคยมีอารมณ์ซึ้งกันเลย ประมาณวันแม่ ก็เป็นเหมือนวันธรรมดาวันนึง ... พ่อเลี้ยงและแม่ผม ก็ชอบทะเลาะกันอยู่บ่อยๆ โดยส่วนมาก แม่ผมเองที่เป็นคนอารมณ์ร้อนมากๆ และพ่อเลี้ยงผมก็ทำงานซึ่งอยู่คนละที่กับที่บ้าน ไกลกันประมาณ 10 กิโล แม่ผมต้องไปทำงานกับพ่อทุกวัน แต่พ่อ ก็ไม่ค่อยได้กลับมาอยู่กับผมกะน้อง ...
และผมกับน้องก็ไม่ได้ซึ้งอะไรกันมาก แทบจะไม่ค่อยยุ่งเรื่องราวของกันและกันเลย ... ตอนที่ผมเรียนอยู่ที่บ้านผมก็ตั้งใจเรียน แม่ห้ามเล่นเกมทุกชนิด แต่ผมก็แอบไปเล่นอยู่บ่อยๆ แม่มาจับได้ทีไร เป็นต้องถูกตี และระหว่างเรียนมัธยมปลาย ผลการเรียนของผมดีมาตลอด ติด Top 10 ของโรงเรียน แม่ผมก็ปล่อยผม เพราะโตแล้ว คิดเองได้ คือไว้ใจผม ผมอยากทำไร ก็บอก เค้าก็จะคอยทิ้งเงินไว้ให้ ซึ่งผมก็เป็นเด็กดีมากตลอด ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง อบายมุขก็ไม่แตะ แม่ผมก็อยู่กับผมกะน้องเสมอ แต่พ่อเลี้ยง นานๆ ทีเค้าจะกลับมาบ้าน เค้าเป็นพ่อที่ดีคนนึง จนผมต้องออกมาเรียนมหาวิทยาลัย ผมก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน ไม่ได้เจอพ่อ แม่ เพราะไกลกันมากๆ จากนั้นแม่ผมก็ติดเพื่อนมาก ไม่ค่อยอยู่บ้านกับน้อง ชอบไปเที่ยวกับเพื่อน บางทีก็ทิ้งน้องไว้ที่บ้าน กลับดึกๆ หรือบางทีไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน หลายๆ วัน ทุกครั้งก็จะทิ้งน้องไว้ที่บ้านคนเดียว แต่ทิ้งเงินไว้ให้ซื้อข้าวกินเอง น้องผมก็เรียนมัธยม โรงเรียนที่ผมเรียน แต่มันติดเพื่อน ผลการเรียนก็ไม่ดี ติดเกม ติดบุหรี่ กินเหล้า แต่แม่ผมกลับไม่ว่าอะไรมันเลย มีแต่บอกว่า แม่ก็ด่ามันแล้ว แต่มันไม่ฟัง ได้แต่มาระบายความกลุ้มใจให้ผมฟัง แต่แม่ผมก็ยังติดเพื่อนมาจนถึงทุกวันนี้ และน้องผมก็เรียนไม่จบ ม.3 ติด 0 เพียบ จนตอนนี้มันก็ยังไม่ไปแก้ จนโรงเรียนต้องไล่ออก กลายเป็นว่าน้องผมไม่จบ ม.3 จะว่า เกเร ก็ว่าได้ ...
และน้องผมก็เริ่มติดเกม ติดเพื่อนอย่างหนัก เข้าบ้านทีก็ตีสาม ตีสี่ ในวัย 16-17 ปี แม่ผมก็กลุ้มใจมาก และก็มาระบายให้ผมฟัง ผมก็เลยแนะนำแม่ผมไปว่า ให้ซื้อคอมพิวเตอร์และติดอินเตอร์เน็ตให้มัน มันถึงจะเล่นเกม อยู่บ้าน เพื่อความสบายใจของแม่ผม เพราะแม่ผมไม่อยากให้มันเข้าบ้านดึกๆ ซึ่งแม่ผมก็ดุ ก็ด่าแล้ว ... และแล้วน้องผมก็อยู่ติดบ้านจริงๆ ... แต่ ...
น้องผมมันก็นอนกลางวัน ตื่นมาเล่นเกมกลางคืน ขอตังแม่ไปเที่ยวบ้าง ซื้อบุหรี่มาสูบบ้าง ตื่นมา กิน เล่นเกม ไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย ไม่ออกไปทำงาน อ้างว่าไม่ได้เรียนหนังสือ ทั้งๆที่ตัวเองไม่เรียนเอง พอแม่ผมตัดเงิน ไม่ให้เงินน้อง อยากจะดัดนิสัย ให้มันไปทำงาน แต่กลับกลายเป็นว่ามันประชดแม่ด้วยการไม่เข้าบ้าน ขโมยของคนอื่น แล้วคนอื่นก็มาด่าแม่ผม ว่าน้องไปขโมยของ แม่ผมก็ไม่สบายใจที่มีแต่คนมาด่าแม่ และเค้าก็ต้องให้เงินน้องต่อไป ทั้งๆ ที่ที่บ้างเอง ก็ไม่มีตัง แต่ก็ต้องหาเงินมาให้มัน และนับวันน้องผมก็เริ่มก้าวร้าวขึ้น ... ระหว่างนี้ผมก็เรียนอยู่ที่มหาลัย ผมก็ไม่ได้กลับบ้านเลย ทั้งหมดนี้แม่ผมเล่าให้ผมฟัง ...
และก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ พอแม่ผมมาระบายให้ผมฟัง ผมก็แนะนำไปว่า ลองบังคับให้มันไปทำงานดีมั้ย บลา บลา บลา แต่แม่ผมก็จะชอบอ้างอยู่เสมอว่า มันไม่ได้เรียน จะไปทำงานอะไรกับเค้าได้ จะรอให้มันไปเกณฑ์ทหารอย่างเดียว ซึ่งผมก็เลยไม่พูดอะไร แต่ก็มีอีกหลายครั้ง ที่แม่ผมชอบมาระบายให้ผมฟังว่ามันก้าวร้าว กิน กับนอน เล่นเกม วันๆ ไม่ทำอะไร แม่ใช้นิดๆ หน่อยๆ ก็ด่าแม่ และทุกครั้งที่ผมคุยกับแม่เรื่องนี้ ผมอยากให้น้องผมทำงาน แต่มันไม่ทำ ผมจะเล่นเกม กิน นอน ใช้เงินแม่ และใช้เงินผมที่ทำงานคนเดียว อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ซึ่งผมคิดว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันคงไม่ดีแน่ แต่ทุกทั้งที่ผมพยายามจะหาทางออก แนะนำให้แม่ทำอย่างนี้สิ อย่างนู้นสิ ก็กลายเป็นว่าผมต้องทะเลาะกับแม่ผมตลอดที่คุยกันเรื่องน้อง ทั้งๆที่ผมเอง ก็ทำงานอยู่ใน กทม.
ผมเองกลุ้มใจมากครับ ที่น้องเป็นแบบนี้ และไม่อยากให้มันแสดงอาการก้าวร้าวกับแม่แบบนี้ เพราะมันบาป แต่ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง ความตั้งใจของผม ผมอยากให้มันไปหางานทำ แบกหาม อะไรก็ได้ที่เค้ารับแบบ ไม่จำกัดวุฒิ แต่แม่ผมก็ห่วงน้อมผม กลัวมันจะไปเกเร แล้วน้องผม ก็ไม่ยอมทำอะไรเลย จะกิน กับนอน ใช้ตังอยู่แบบนี้ไปเรื่อย ผมกลัวว่าถ้ามันโตขึ้นมา มันจะทำอย่างไร ...
ผมเองก็ต้องทำงาน เครียดกับที่ทำงานอยู่แล้ว ยังต้องมาเครียดกับเรื่องอะไรพวกนี้อีก บอกตามตรงเลยครับ สภาพร่างกาย และจิตใจย่ำแย่ ...
ผมควรจะทำอย่างไรดีครับ ...
มีปัญหากับน้องชายที่บ้านครับ ช่วยชี้แนะที
และวันนี้ผมมีปัญหากับแม่ และน้องชายที่บ้านครับ อยากจะขอคำชี้แนะจากผู้มีประสบการณ์ทั้งหลายในเว็บแห่งนี้ ...
ต้องขออธิบายประวัติคร่าวๆ ก่อนนะครับ ... ผมเองอายุ 25 ปี ทำงานใน กทม. มีน้องชายซึ่งห่างกัน 6 ปี ตอนนี้น่าจะอายุราวๆ 19 ปี ผมมีพ่อแต่ได้แยกทางกับแม่ไปตั้งแต่ผมยังจำความอะไรไม่ได้ แม่ก็มีแฟนใหม่และได้ให้กำเนิดน้องชายของผมขึ้นมา ครอบครั้วของผมเรียกได้ว่า ไม่มีฐานะอะไร จะว่า จน เลยก็ว่าได้ครับ ...
แม่ผมก็เลี้ยงผมและน้องมาในสไตล์ที่ดุด่า ตบตี เป็นเรื่องธรรมดาของการเลี้ยงลูก แม่ผมจะเลิกตีผมก็อายุ 16-17 เข้าไปแล้ว เราไม่เคยมีอารมณ์ซึ้งกันเลย ประมาณวันแม่ ก็เป็นเหมือนวันธรรมดาวันนึง ... พ่อเลี้ยงและแม่ผม ก็ชอบทะเลาะกันอยู่บ่อยๆ โดยส่วนมาก แม่ผมเองที่เป็นคนอารมณ์ร้อนมากๆ และพ่อเลี้ยงผมก็ทำงานซึ่งอยู่คนละที่กับที่บ้าน ไกลกันประมาณ 10 กิโล แม่ผมต้องไปทำงานกับพ่อทุกวัน แต่พ่อ ก็ไม่ค่อยได้กลับมาอยู่กับผมกะน้อง ...
และผมกับน้องก็ไม่ได้ซึ้งอะไรกันมาก แทบจะไม่ค่อยยุ่งเรื่องราวของกันและกันเลย ... ตอนที่ผมเรียนอยู่ที่บ้านผมก็ตั้งใจเรียน แม่ห้ามเล่นเกมทุกชนิด แต่ผมก็แอบไปเล่นอยู่บ่อยๆ แม่มาจับได้ทีไร เป็นต้องถูกตี และระหว่างเรียนมัธยมปลาย ผลการเรียนของผมดีมาตลอด ติด Top 10 ของโรงเรียน แม่ผมก็ปล่อยผม เพราะโตแล้ว คิดเองได้ คือไว้ใจผม ผมอยากทำไร ก็บอก เค้าก็จะคอยทิ้งเงินไว้ให้ ซึ่งผมก็เป็นเด็กดีมากตลอด ไม่เคยออกนอกลู่นอกทาง อบายมุขก็ไม่แตะ แม่ผมก็อยู่กับผมกะน้องเสมอ แต่พ่อเลี้ยง นานๆ ทีเค้าจะกลับมาบ้าน เค้าเป็นพ่อที่ดีคนนึง จนผมต้องออกมาเรียนมหาวิทยาลัย ผมก็ไม่ค่อยได้กลับบ้าน ไม่ได้เจอพ่อ แม่ เพราะไกลกันมากๆ จากนั้นแม่ผมก็ติดเพื่อนมาก ไม่ค่อยอยู่บ้านกับน้อง ชอบไปเที่ยวกับเพื่อน บางทีก็ทิ้งน้องไว้ที่บ้าน กลับดึกๆ หรือบางทีไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อน หลายๆ วัน ทุกครั้งก็จะทิ้งน้องไว้ที่บ้านคนเดียว แต่ทิ้งเงินไว้ให้ซื้อข้าวกินเอง น้องผมก็เรียนมัธยม โรงเรียนที่ผมเรียน แต่มันติดเพื่อน ผลการเรียนก็ไม่ดี ติดเกม ติดบุหรี่ กินเหล้า แต่แม่ผมกลับไม่ว่าอะไรมันเลย มีแต่บอกว่า แม่ก็ด่ามันแล้ว แต่มันไม่ฟัง ได้แต่มาระบายความกลุ้มใจให้ผมฟัง แต่แม่ผมก็ยังติดเพื่อนมาจนถึงทุกวันนี้ และน้องผมก็เรียนไม่จบ ม.3 ติด 0 เพียบ จนตอนนี้มันก็ยังไม่ไปแก้ จนโรงเรียนต้องไล่ออก กลายเป็นว่าน้องผมไม่จบ ม.3 จะว่า เกเร ก็ว่าได้ ...
และน้องผมก็เริ่มติดเกม ติดเพื่อนอย่างหนัก เข้าบ้านทีก็ตีสาม ตีสี่ ในวัย 16-17 ปี แม่ผมก็กลุ้มใจมาก และก็มาระบายให้ผมฟัง ผมก็เลยแนะนำแม่ผมไปว่า ให้ซื้อคอมพิวเตอร์และติดอินเตอร์เน็ตให้มัน มันถึงจะเล่นเกม อยู่บ้าน เพื่อความสบายใจของแม่ผม เพราะแม่ผมไม่อยากให้มันเข้าบ้านดึกๆ ซึ่งแม่ผมก็ดุ ก็ด่าแล้ว ... และแล้วน้องผมก็อยู่ติดบ้านจริงๆ ... แต่ ...
น้องผมมันก็นอนกลางวัน ตื่นมาเล่นเกมกลางคืน ขอตังแม่ไปเที่ยวบ้าง ซื้อบุหรี่มาสูบบ้าง ตื่นมา กิน เล่นเกม ไม่เกิดประโยชน์อะไรเลย ไม่ออกไปทำงาน อ้างว่าไม่ได้เรียนหนังสือ ทั้งๆที่ตัวเองไม่เรียนเอง พอแม่ผมตัดเงิน ไม่ให้เงินน้อง อยากจะดัดนิสัย ให้มันไปทำงาน แต่กลับกลายเป็นว่ามันประชดแม่ด้วยการไม่เข้าบ้าน ขโมยของคนอื่น แล้วคนอื่นก็มาด่าแม่ผม ว่าน้องไปขโมยของ แม่ผมก็ไม่สบายใจที่มีแต่คนมาด่าแม่ และเค้าก็ต้องให้เงินน้องต่อไป ทั้งๆ ที่ที่บ้างเอง ก็ไม่มีตัง แต่ก็ต้องหาเงินมาให้มัน และนับวันน้องผมก็เริ่มก้าวร้าวขึ้น ... ระหว่างนี้ผมก็เรียนอยู่ที่มหาลัย ผมก็ไม่ได้กลับบ้านเลย ทั้งหมดนี้แม่ผมเล่าให้ผมฟัง ...
และก็เป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ พอแม่ผมมาระบายให้ผมฟัง ผมก็แนะนำไปว่า ลองบังคับให้มันไปทำงานดีมั้ย บลา บลา บลา แต่แม่ผมก็จะชอบอ้างอยู่เสมอว่า มันไม่ได้เรียน จะไปทำงานอะไรกับเค้าได้ จะรอให้มันไปเกณฑ์ทหารอย่างเดียว ซึ่งผมก็เลยไม่พูดอะไร แต่ก็มีอีกหลายครั้ง ที่แม่ผมชอบมาระบายให้ผมฟังว่ามันก้าวร้าว กิน กับนอน เล่นเกม วันๆ ไม่ทำอะไร แม่ใช้นิดๆ หน่อยๆ ก็ด่าแม่ และทุกครั้งที่ผมคุยกับแม่เรื่องนี้ ผมอยากให้น้องผมทำงาน แต่มันไม่ทำ ผมจะเล่นเกม กิน นอน ใช้เงินแม่ และใช้เงินผมที่ทำงานคนเดียว อยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ ซึ่งผมคิดว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ มันคงไม่ดีแน่ แต่ทุกทั้งที่ผมพยายามจะหาทางออก แนะนำให้แม่ทำอย่างนี้สิ อย่างนู้นสิ ก็กลายเป็นว่าผมต้องทะเลาะกับแม่ผมตลอดที่คุยกันเรื่องน้อง ทั้งๆที่ผมเอง ก็ทำงานอยู่ใน กทม.
ผมเองกลุ้มใจมากครับ ที่น้องเป็นแบบนี้ และไม่อยากให้มันแสดงอาการก้าวร้าวกับแม่แบบนี้ เพราะมันบาป แต่ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง ความตั้งใจของผม ผมอยากให้มันไปหางานทำ แบกหาม อะไรก็ได้ที่เค้ารับแบบ ไม่จำกัดวุฒิ แต่แม่ผมก็ห่วงน้อมผม กลัวมันจะไปเกเร แล้วน้องผม ก็ไม่ยอมทำอะไรเลย จะกิน กับนอน ใช้ตังอยู่แบบนี้ไปเรื่อย ผมกลัวว่าถ้ามันโตขึ้นมา มันจะทำอย่างไร ...
ผมเองก็ต้องทำงาน เครียดกับที่ทำงานอยู่แล้ว ยังต้องมาเครียดกับเรื่องอะไรพวกนี้อีก บอกตามตรงเลยครับ สภาพร่างกาย และจิตใจย่ำแย่ ...
ผมควรจะทำอย่างไรดีครับ ...