คือว่า เราชอบผช.คนนึงมาเกือบๆ4ปี ได้มั้ง
เราก้อคุยๆกันเรื่อยๆ ไปเที่ยว ดูหนัง กินข้าวไรงี้
คุยครั้งเเรก เราก้อทักเขาไป และพยายามไปหาเขาบ่อยๆ ชวนคุยโน้นนี่นั้น เนียนๆไป พยายามทำความรู้จักกับเขาจนเราได้คุยๆกันทุกวัน โทรบ้าง ทักเฟสบัาง ด้วยความที่เจอกันทุกวัน ยิ่งทำให้เรารู้สึกชอบเขามากๆ อยากรู้ว่าเขาทำอะไร ชอบอะไร มีแฟนหรือยัง แต่เราเป็นคนไม่ค่อยกล้าเเสดงออก กว่าเราจะบอกชอบเขาก้อนานมาอ่ะ หลายเดือนเลย เเต่ก้อมีความรู้สึกหลายๆอย่าง เราห่างจากเขา เพราะเราไม่เเน่ใจว่าเราชอบเขาจริงๆหรือป่าว เราก้อไม่อยากให้เขาเสียใจ เรารู้ว่าเราผิด เราก้อห่างเขาสักพัก เราก้อลืมเขาไม่ได้อ่ะ ตลอดเวลาที่รู้จัก และได้คุยกะเขา เรารู้สึกดีมากๆ เราไม่รู้ว่าชอบเขาตั้งเเต่เมื่อไร เขาเป็นคนที่อบอุ่นอยู่ด้วยเเล้วมีความสุขมาก เขาเป็นคนที่ไม่เหมือนใครเเล้วคงไม่มีคนเหมือน ทุกครั้งเราก้อเสียใจนะ
พอห่างๆมาสักพักเราก้อเจอกันบ่อยๆอีก ก้อทำให้เราได้คุยกันอีกครั้ง ครั้งนี้เราได้คุยกันเเบบผ่านๆอ่ะ ไม่ค่อยมีรายละเอียดมาก
พอคุยกันครั้งที่3
เราก้อลองขอกลับไปคุยใหม่ เเต่เขาก้อบอกเด๋วเทอก้อหายไปอีกย้ำๆ555 เรารู้สึกผิดเลย เราห่างๆกับเขาเราก้อเจ็บนะเเต่เราไม่กล้าบอกใคร ยิ่งกลับไปคุยกันรอบนี้จริงจังมาก กะว่าคงได้คบกันเเน่ๆ ก้อคุยกัน แต่ไม่ค่อยได้ไปไหนหรอก เเต่เราห่างเขาไปก้อนานนะ เราก้อคอยเเอบถามว่าเขามีเเฟนหรือป่าว อยากรู้เรื่องเขามากๆ เเละเราอยากอะไรให้เขามากมาย เช่น วันเกิดเขาใช่ป่ะ เราเเอบคิดว่า อยากทำเซอร์ไพร์ให้ เราก้อเนียนๆไงเราโคตรขี้อายอ่ะ ไปหาซื้อของขวัญ เค้กเพื่อเซอร์ไพร์เขา วางเเผนกะเพื่อนเฉพาะคนที่รู้ จากนั้นก้อเซอร์ไพร์ให้happyมากๆเลย ช่วงนั้นเราเเบบจริงจังมากๆเลย เราเคยคุยกะใครไม่เคยทำให้ใครเเบบนี้อ่ะ ที่คุยๆกะคนอื่นมามือยังไม่เคยได้จับเลย แต่ก้อตลกเนอะ พอเาจริงจังเท่านั้นแหละ
มีวันนึงมีคนทักเฟสเรามาว่า "รู้จักป.ไหม"
คนที่ชอบ)
เราก้อตอบ "อ่ออ..รู้จักค่ะ ทำไมหรอค่ะ"
เขาก้อาถามอีก "น้องชอบป.หรอ"
เราเริ่มรู้สึกไม่ดีละเราเป็นคนขี้กลัวอ่ะ เเต่เราก้อสงสัยว่าเราเคยถามเเล้วนะ ว่ามีเเฟนหรือป่าว เพราะถ้ามีเราจะเลิกยุ่งเลย
เราเลยตอบไป"ป่าวค่ะ รู้จักเฉยๆค่ะ"
เขาก้อบอกทิ้งท้ายไว้ว่า "อย่ามากยุ่งกับป."
เราก้อสงสัยมากๆบวกกับเสียใจว่ามีเเฟนเเล้วทำไมไม่บอกเราสักคำ บอกสักนิดก้อคงดีอ่ะ พอเราไปถามเขาด้วยความที่เขาเป็นคนกวนๆอยู่เเล้ว เขาก้อตอบเเบบไม่ชัดเจนอ่ะ เราก้อรู้สึกผิดอ่ะ ที่เราปล่อยโอกาศพลาดไปสองครั้ง มันก้อคนผิดที่เรานี่เเหละที่หายจากเขาไปเอง เขาจะมีเเฟนเเล้วก้อไม่เเปลกหรอก เราก้อเข้าใจ จากนั้นเราก้อค่อยๆหายไปจากเขาอีก หายไปทั้งๆที่ยังชอบหรือรักไม่เเน่ใจ และเขาก้อลบเฟสเราไปเลย เราเลยคิดว่าเขาคงรู้สึกผิดกะแฟนเขาด้วยเขาก้อเมินเรา เเละมีคำถามที่อยากถามเขาอีกมากมาย จบเเบบคุยไม่เคลียร์ มันคาใจมากๆ ช่วงนั้นเราร้องไห้หนักเลย ช่วงนั้นคือเเค่เจอหน้าเขาน้ำตาก้อไหลเลย เเต่เวลาผ่านไปสักพัก เราก้อคิดว่าลืมเขาได้เเล้ว ช่วงนั้นปิดเทอมใหญ่พอดีด้วย ลองคุยๆกะคนอื่นแต่ความรู้สึกมันไม่ได้ชอบเเบบคนนี้อ่ะ ไม่มีใครเหมือนเลย ต่อให้หาคล้ายๆเเต่ก้อแทนกันไม่ได้
แต่พอเอาเข้าจริงๆเปิดเทอมใหม่มาช่วงเเรกเราโอเคนะ พอเจอเขาอีกความรู้สึกเเรกที่เข้ามาคือ คิดถึงเขามากๆอยากจะถามเป็นยังไงบ้างสบายดีไหมและคำถามอีกมากมายอ่ะ เเต่เราก้อไม่กล้าถาม จากนั้นเราก้ออยากเจอเขาบ่อยๆขึ้นทุกวันๆ จากเปิดเทอมนี้เราไปสายๆเราพยายามไปเช้าๆทุกวันเพื่อจะไปหาเขาเจอเขาตอนเช้ากันตอนเย็น แต่ก้อไม่ได้บอกเข้าว่าทำไมถึงไปบ่อยๆ จากนั้นก้อไปถามว่า ลบเฟสทำไมอ่ะ เขาก้อบอกว่าเพื่อความสบายใจของเทอนี่ก้อเลยลบ เราเลยบอกให้เขาเเอดใหม่เเล้วก้อคุย ทำให้เรารู้ว่าเราไม่เคยลืมเขาได้เลย เราก้อถามเขาอีกว่าเรื่องเเฟนเป็นยังไงบ้าง เขาก้อบอกว่ารีบใจร้อนไม่ฟังเขา(คือเวลานั้นอ่ะ เราไม่ใช่ไม่ฟังเราโคตรอยากให้เขาอธิบายเลย เราสับสนมาก)เขาก้ออธิบายให้เราฟังว่าตอนนั้นเพื่อนเขาสงสัยว่าเราชอบเขาจริงๆหรือป่าว เขาก้อเพิ่งรู้ว่าเพื่อนเเกล้งเเบบนี้หลังจากเราหายไป แต่เราก้อดีใจนะเเละเสียใจด้วย ว่าทำไมทำเเบบนี้ เขาก้อบอกเขารู้สึกดี เรายิ่งรู้สึกผิดเลยเเต่มันก้อทำไรไม่ได้ละ เรากะจะเริ่มใหม่ทุกอย่าง เพราะเราคิดว่าเราจะคุยกันไหนนานเเค่ไหน ก้อคุยๆกะเขาไป เขาก้อขอให้เรานวดให้ทุกๆวัน เราซื้อน้ำหอมมากตัวนึงเราชอบนะเราก้อฉีดไป อยากให้เขาทัก ฉีดไปเขาก้อทักว่าหอมจังชอบเเบบนี้ นวดให้กลิ่นติดเสื้อเขาเลย555 เขาก้อบอกให้ฉีดมาทุกวัน 555 เวลาก้อผ่านไปเร็ว เราว่าเรารักเขาเเล้วเเต่เราไม่กล้าบอกแต่เราก้อบอกเขาว่าเราชอบเขานะ วันนึงเราก้อเเอบไปรู้ว่ามาว่าเขามีเเฟนอยู่ที่นึงเเต่ไม่ได้คุยกันเลย พอเรารู้นี่ช็อกของจริง ปกติเราร่าเริงมากถึงขั้นบ้า555 แต่ช่วงนั้นเราเศร้าเป็นอาทิตๆเลยเงียบซึมจนทุกว่าถามทักว่าเป็นไรทำไมซึม เราก้อบอกได้เเค่เราเศร้าเเค่นั้น คือเราอยากถามเขานะ แต่ถ้าเราถามเขาก้อจะหายไป เราไม่อยากให้เขาหายไปอ่ะ เเต่สุดท้ายเราก้อถามไป แต่ก้อเป็นไปตามคาด เขาจะหายไปแต่เราทำใจไม่ได้อ่ะ อุส่ารอและกลับมาได้คุยคิดถึงมากๆมีความสุขเมื่ออยุ่ด้วย สบายใจเมื่ออยู่ใกล้ อีกทั้งยังรู้สึกอบอุ่น ละ ปลอดภัย อยู่ใกล้เเล้วใจสั่นจนไม่รุ้ตัว เวลาเจอแล้วก็เขิน ทั้งๆที่บางครั้งอาจจะไม่เห็นเราด้วยซ้ำ เวลาหายไปก้อรู้สึกว่าอะไรขาดหายไปเลย รู้สึกเหงาถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน
เราพร้อมจะมอบสิ่งที่เราคิดว่าดีให้กับเขา ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ คำพูด หรือความรู้สึก
เราก็จะรู้สึกดีเช่นกัน ที่ได้รับจากเขา
ถึงไม้ได้รับอะไรกลับเราก้อรู้สึกดีที่ได้ทำทั้งหมดที่ทำได้ให้ไป บางครั้งเราอยากจะเห็นเเก่ตัวบ้างนะอยากให้เขาชอบเราคนเดียว แต่เราคงทำอะไรไม่ได้อ่ะ จากนั้นก้อทำใจพยายามอยู่เเบบนี้ให้ได้เรารู้ว่ามันอึดอัดทั้งสองฝ่าย เราไม่อยากให้หายไปเลย เราก้อเลยขอเขาว่า อย่าหายไปเลยได้ไหมขออยู่เเบบนี้นานๆเท่าที่จะทำได้ มันดูเห็นเเก่ตัวมากไป เรารักเขานะพยายามทำอะไรหลายๆอย่างให้เขาเท่าที่เราทำได้ รักนะเเต่ไม่อยากได้ ไม่แยากเเย่งด้วย แต่สุดท้ายไม่รู้ว่าตอนจบจะเป็นเเบบไหน เราคงรู้ตัวช้าไป ว่ารักเขามาก เราไม่เคยเสียใจให้ใครเยอะขนาดนี้ มีเเต่คนถามว่าเราจะทนเจ็บแบบนี้ไปทำไม ก้อเรารักเขา เจ็บเท่าไรก้อทนได้ รู้เเค่ว่าเรารักเขาเสมอที่เราหายไปไม่เคยลืมเขาได้สักครั้ง เขาอาจจะเห็นเรายิ้มได้แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าข้างในเราเจ็บเเค่ไหน เขาห้อถามว่าเราจะทนเจ็บเเบบนี้ไปทำไม ก้อเรารักเขา เขาก้อละอายใจ แต่เราก้อทำใจได้เเละยอมรับที่เป็นเเบบนี้ เพราะอยากทำในสิ่งที่อยากทำแต่ไม่เคยได้ทำให้เลย เพราะเราขี้อายเลยไม่ค่อยเเสดงออกอะไรมาก
ตอนนี้เราคิดเเค่ว่า "เราควรใช้ปัจจุบันให้คุ้มค่าทุกวันเวลาเเละนาทีมีค่าเสมอ"
"เรื่องบางเรื่องไม่ถามจะดีที่สุด"
ตอนนี้เราก้อโอเครับได้นะแต่เวลามีบางคำทำให้รู้สึกเศร้ามาเป็นระยะ เขาก้อบอกเราว่ารู้สึกดีกับเรามาตลอด แต่ตอนที่เราหายไปรอบสามเขาไม่คิดว่าเราจะกลับมาอีกเขาก้อเลยมีเเฟนช่วงนั้น พอเรากลับมาเขาบอกเขารู้หวั่นไหวกับเรา พยายามตัดใจเเต่ก้อตัดไม่ได้ยิ่งเจอยิ่งทำไมได้ ยิ่งรู้สึกดีขึ้นด้วย
เราก้อไม่หวังให้เขาเลือกเราหรอก ถ้าถึงเวลาเขาขอให้เราหายไปเราก้อจะหายไปเอง เขาไม่คิดว่าเราเจ็บมาตลอดทุกครั้ง ร้องไห้บ่อยๆเพราะเราระบายความรู้สึกไม่เก่ง เราก้อไม่เคยบอกเขาเลย เพราะรู้ว่าบอกไปก้อเปลี่ยนเเปลงไรไม่ได้อยู่ดี เราเลยจะใช้ปัจจุบันให้เต็มที่
ถ้าเเอบชอบคนนึงมาเกือบๆ4ปีเเล้ว มีเรื่องเเบบนี้ทำไงดี
เราก้อคุยๆกันเรื่อยๆ ไปเที่ยว ดูหนัง กินข้าวไรงี้
คุยครั้งเเรก เราก้อทักเขาไป และพยายามไปหาเขาบ่อยๆ ชวนคุยโน้นนี่นั้น เนียนๆไป พยายามทำความรู้จักกับเขาจนเราได้คุยๆกันทุกวัน โทรบ้าง ทักเฟสบัาง ด้วยความที่เจอกันทุกวัน ยิ่งทำให้เรารู้สึกชอบเขามากๆ อยากรู้ว่าเขาทำอะไร ชอบอะไร มีแฟนหรือยัง แต่เราเป็นคนไม่ค่อยกล้าเเสดงออก กว่าเราจะบอกชอบเขาก้อนานมาอ่ะ หลายเดือนเลย เเต่ก้อมีความรู้สึกหลายๆอย่าง เราห่างจากเขา เพราะเราไม่เเน่ใจว่าเราชอบเขาจริงๆหรือป่าว เราก้อไม่อยากให้เขาเสียใจ เรารู้ว่าเราผิด เราก้อห่างเขาสักพัก เราก้อลืมเขาไม่ได้อ่ะ ตลอดเวลาที่รู้จัก และได้คุยกะเขา เรารู้สึกดีมากๆ เราไม่รู้ว่าชอบเขาตั้งเเต่เมื่อไร เขาเป็นคนที่อบอุ่นอยู่ด้วยเเล้วมีความสุขมาก เขาเป็นคนที่ไม่เหมือนใครเเล้วคงไม่มีคนเหมือน ทุกครั้งเราก้อเสียใจนะ
พอห่างๆมาสักพักเราก้อเจอกันบ่อยๆอีก ก้อทำให้เราได้คุยกันอีกครั้ง ครั้งนี้เราได้คุยกันเเบบผ่านๆอ่ะ ไม่ค่อยมีรายละเอียดมาก
พอคุยกันครั้งที่3
เราก้อลองขอกลับไปคุยใหม่ เเต่เขาก้อบอกเด๋วเทอก้อหายไปอีกย้ำๆ555 เรารู้สึกผิดเลย เราห่างๆกับเขาเราก้อเจ็บนะเเต่เราไม่กล้าบอกใคร ยิ่งกลับไปคุยกันรอบนี้จริงจังมาก กะว่าคงได้คบกันเเน่ๆ ก้อคุยกัน แต่ไม่ค่อยได้ไปไหนหรอก เเต่เราห่างเขาไปก้อนานนะ เราก้อคอยเเอบถามว่าเขามีเเฟนหรือป่าว อยากรู้เรื่องเขามากๆ เเละเราอยากอะไรให้เขามากมาย เช่น วันเกิดเขาใช่ป่ะ เราเเอบคิดว่า อยากทำเซอร์ไพร์ให้ เราก้อเนียนๆไงเราโคตรขี้อายอ่ะ ไปหาซื้อของขวัญ เค้กเพื่อเซอร์ไพร์เขา วางเเผนกะเพื่อนเฉพาะคนที่รู้ จากนั้นก้อเซอร์ไพร์ให้happyมากๆเลย ช่วงนั้นเราเเบบจริงจังมากๆเลย เราเคยคุยกะใครไม่เคยทำให้ใครเเบบนี้อ่ะ ที่คุยๆกะคนอื่นมามือยังไม่เคยได้จับเลย แต่ก้อตลกเนอะ พอเาจริงจังเท่านั้นแหละ
มีวันนึงมีคนทักเฟสเรามาว่า "รู้จักป.ไหม"
เราก้อตอบ "อ่ออ..รู้จักค่ะ ทำไมหรอค่ะ"
เขาก้อาถามอีก "น้องชอบป.หรอ"
เราเริ่มรู้สึกไม่ดีละเราเป็นคนขี้กลัวอ่ะ เเต่เราก้อสงสัยว่าเราเคยถามเเล้วนะ ว่ามีเเฟนหรือป่าว เพราะถ้ามีเราจะเลิกยุ่งเลย
เราเลยตอบไป"ป่าวค่ะ รู้จักเฉยๆค่ะ"
เขาก้อบอกทิ้งท้ายไว้ว่า "อย่ามากยุ่งกับป."
เราก้อสงสัยมากๆบวกกับเสียใจว่ามีเเฟนเเล้วทำไมไม่บอกเราสักคำ บอกสักนิดก้อคงดีอ่ะ พอเราไปถามเขาด้วยความที่เขาเป็นคนกวนๆอยู่เเล้ว เขาก้อตอบเเบบไม่ชัดเจนอ่ะ เราก้อรู้สึกผิดอ่ะ ที่เราปล่อยโอกาศพลาดไปสองครั้ง มันก้อคนผิดที่เรานี่เเหละที่หายจากเขาไปเอง เขาจะมีเเฟนเเล้วก้อไม่เเปลกหรอก เราก้อเข้าใจ จากนั้นเราก้อค่อยๆหายไปจากเขาอีก หายไปทั้งๆที่ยังชอบหรือรักไม่เเน่ใจ และเขาก้อลบเฟสเราไปเลย เราเลยคิดว่าเขาคงรู้สึกผิดกะแฟนเขาด้วยเขาก้อเมินเรา เเละมีคำถามที่อยากถามเขาอีกมากมาย จบเเบบคุยไม่เคลียร์ มันคาใจมากๆ ช่วงนั้นเราร้องไห้หนักเลย ช่วงนั้นคือเเค่เจอหน้าเขาน้ำตาก้อไหลเลย เเต่เวลาผ่านไปสักพัก เราก้อคิดว่าลืมเขาได้เเล้ว ช่วงนั้นปิดเทอมใหญ่พอดีด้วย ลองคุยๆกะคนอื่นแต่ความรู้สึกมันไม่ได้ชอบเเบบคนนี้อ่ะ ไม่มีใครเหมือนเลย ต่อให้หาคล้ายๆเเต่ก้อแทนกันไม่ได้
แต่พอเอาเข้าจริงๆเปิดเทอมใหม่มาช่วงเเรกเราโอเคนะ พอเจอเขาอีกความรู้สึกเเรกที่เข้ามาคือ คิดถึงเขามากๆอยากจะถามเป็นยังไงบ้างสบายดีไหมและคำถามอีกมากมายอ่ะ เเต่เราก้อไม่กล้าถาม จากนั้นเราก้ออยากเจอเขาบ่อยๆขึ้นทุกวันๆ จากเปิดเทอมนี้เราไปสายๆเราพยายามไปเช้าๆทุกวันเพื่อจะไปหาเขาเจอเขาตอนเช้ากันตอนเย็น แต่ก้อไม่ได้บอกเข้าว่าทำไมถึงไปบ่อยๆ จากนั้นก้อไปถามว่า ลบเฟสทำไมอ่ะ เขาก้อบอกว่าเพื่อความสบายใจของเทอนี่ก้อเลยลบ เราเลยบอกให้เขาเเอดใหม่เเล้วก้อคุย ทำให้เรารู้ว่าเราไม่เคยลืมเขาได้เลย เราก้อถามเขาอีกว่าเรื่องเเฟนเป็นยังไงบ้าง เขาก้อบอกว่ารีบใจร้อนไม่ฟังเขา(คือเวลานั้นอ่ะ เราไม่ใช่ไม่ฟังเราโคตรอยากให้เขาอธิบายเลย เราสับสนมาก)เขาก้ออธิบายให้เราฟังว่าตอนนั้นเพื่อนเขาสงสัยว่าเราชอบเขาจริงๆหรือป่าว เขาก้อเพิ่งรู้ว่าเพื่อนเเกล้งเเบบนี้หลังจากเราหายไป แต่เราก้อดีใจนะเเละเสียใจด้วย ว่าทำไมทำเเบบนี้ เขาก้อบอกเขารู้สึกดี เรายิ่งรู้สึกผิดเลยเเต่มันก้อทำไรไม่ได้ละ เรากะจะเริ่มใหม่ทุกอย่าง เพราะเราคิดว่าเราจะคุยกันไหนนานเเค่ไหน ก้อคุยๆกะเขาไป เขาก้อขอให้เรานวดให้ทุกๆวัน เราซื้อน้ำหอมมากตัวนึงเราชอบนะเราก้อฉีดไป อยากให้เขาทัก ฉีดไปเขาก้อทักว่าหอมจังชอบเเบบนี้ นวดให้กลิ่นติดเสื้อเขาเลย555 เขาก้อบอกให้ฉีดมาทุกวัน 555 เวลาก้อผ่านไปเร็ว เราว่าเรารักเขาเเล้วเเต่เราไม่กล้าบอกแต่เราก้อบอกเขาว่าเราชอบเขานะ วันนึงเราก้อเเอบไปรู้ว่ามาว่าเขามีเเฟนอยู่ที่นึงเเต่ไม่ได้คุยกันเลย พอเรารู้นี่ช็อกของจริง ปกติเราร่าเริงมากถึงขั้นบ้า555 แต่ช่วงนั้นเราเศร้าเป็นอาทิตๆเลยเงียบซึมจนทุกว่าถามทักว่าเป็นไรทำไมซึม เราก้อบอกได้เเค่เราเศร้าเเค่นั้น คือเราอยากถามเขานะ แต่ถ้าเราถามเขาก้อจะหายไป เราไม่อยากให้เขาหายไปอ่ะ เเต่สุดท้ายเราก้อถามไป แต่ก้อเป็นไปตามคาด เขาจะหายไปแต่เราทำใจไม่ได้อ่ะ อุส่ารอและกลับมาได้คุยคิดถึงมากๆมีความสุขเมื่ออยุ่ด้วย สบายใจเมื่ออยู่ใกล้ อีกทั้งยังรู้สึกอบอุ่น ละ ปลอดภัย อยู่ใกล้เเล้วใจสั่นจนไม่รุ้ตัว เวลาเจอแล้วก็เขิน ทั้งๆที่บางครั้งอาจจะไม่เห็นเราด้วยซ้ำ เวลาหายไปก้อรู้สึกว่าอะไรขาดหายไปเลย รู้สึกเหงาถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน
เราพร้อมจะมอบสิ่งที่เราคิดว่าดีให้กับเขา ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของ คำพูด หรือความรู้สึก
เราก็จะรู้สึกดีเช่นกัน ที่ได้รับจากเขา
ถึงไม้ได้รับอะไรกลับเราก้อรู้สึกดีที่ได้ทำทั้งหมดที่ทำได้ให้ไป บางครั้งเราอยากจะเห็นเเก่ตัวบ้างนะอยากให้เขาชอบเราคนเดียว แต่เราคงทำอะไรไม่ได้อ่ะ จากนั้นก้อทำใจพยายามอยู่เเบบนี้ให้ได้เรารู้ว่ามันอึดอัดทั้งสองฝ่าย เราไม่อยากให้หายไปเลย เราก้อเลยขอเขาว่า อย่าหายไปเลยได้ไหมขออยู่เเบบนี้นานๆเท่าที่จะทำได้ มันดูเห็นเเก่ตัวมากไป เรารักเขานะพยายามทำอะไรหลายๆอย่างให้เขาเท่าที่เราทำได้ รักนะเเต่ไม่อยากได้ ไม่แยากเเย่งด้วย แต่สุดท้ายไม่รู้ว่าตอนจบจะเป็นเเบบไหน เราคงรู้ตัวช้าไป ว่ารักเขามาก เราไม่เคยเสียใจให้ใครเยอะขนาดนี้ มีเเต่คนถามว่าเราจะทนเจ็บแบบนี้ไปทำไม ก้อเรารักเขา เจ็บเท่าไรก้อทนได้ รู้เเค่ว่าเรารักเขาเสมอที่เราหายไปไม่เคยลืมเขาได้สักครั้ง เขาอาจจะเห็นเรายิ้มได้แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าข้างในเราเจ็บเเค่ไหน เขาห้อถามว่าเราจะทนเจ็บเเบบนี้ไปทำไม ก้อเรารักเขา เขาก้อละอายใจ แต่เราก้อทำใจได้เเละยอมรับที่เป็นเเบบนี้ เพราะอยากทำในสิ่งที่อยากทำแต่ไม่เคยได้ทำให้เลย เพราะเราขี้อายเลยไม่ค่อยเเสดงออกอะไรมาก
ตอนนี้เราคิดเเค่ว่า "เราควรใช้ปัจจุบันให้คุ้มค่าทุกวันเวลาเเละนาทีมีค่าเสมอ"
"เรื่องบางเรื่องไม่ถามจะดีที่สุด"
ตอนนี้เราก้อโอเครับได้นะแต่เวลามีบางคำทำให้รู้สึกเศร้ามาเป็นระยะ เขาก้อบอกเราว่ารู้สึกดีกับเรามาตลอด แต่ตอนที่เราหายไปรอบสามเขาไม่คิดว่าเราจะกลับมาอีกเขาก้อเลยมีเเฟนช่วงนั้น พอเรากลับมาเขาบอกเขารู้หวั่นไหวกับเรา พยายามตัดใจเเต่ก้อตัดไม่ได้ยิ่งเจอยิ่งทำไมได้ ยิ่งรู้สึกดีขึ้นด้วย
เราก้อไม่หวังให้เขาเลือกเราหรอก ถ้าถึงเวลาเขาขอให้เราหายไปเราก้อจะหายไปเอง เขาไม่คิดว่าเราเจ็บมาตลอดทุกครั้ง ร้องไห้บ่อยๆเพราะเราระบายความรู้สึกไม่เก่ง เราก้อไม่เคยบอกเขาเลย เพราะรู้ว่าบอกไปก้อเปลี่ยนเเปลงไรไม่ได้อยู่ดี เราเลยจะใช้ปัจจุบันให้เต็มที่