เมื่อผมมีความรู้สึกว่าปฏิบัติธรรมไม่ได้เหมือนแต่ก่อน

ตอนนี้ผมเป็นนักศึกษาครับ อยู่ปี3 แต่ก่อนตอนผมอยู่มัธยมผมชอบทำบุญ เข้าวัดฟังธรรม และนั่งสมาธิสวดมนต์ก่อนนอน

แต่นั่นที่ผมทำได้ เพราะผมมีเวลาว่าง ไม่ต้องคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ ไม่มีเรื่องอะไรให้ปวดหัว เช้าไปเรียน เย็นกลับบ้าน ไม่มีอะไรมากระทบกระทั่งให้เจ็บใจ

มาวันนี้ หลายๆสิ่งสภาพแวดล้อมในตัวผมเปลี่ยนไปเยอะ เยอะมากจริงๆ การเรียนก็เปลี่ยนไป(ผมเรียนถาปัตย์ อดนอนเหมือนคนบ้า!!) ที่หลับที่นอนก็เปลี่ยนไป(ผมอยู่หอ) เพื่อนก็เปลี่ยนไป(จากทั่วประเทส ร้อยพ่อพันแม่) และปัญหาอีกหลากหลายถาโถมเข้ามา ทั้งเรื่องความรัก ทั้งเรื่องเรียน ทั้งเรื่องชีวิต ทั้งเรื่องเงิน ทั้งเรื่องอนาคต ทั้งเรื่องความขัดแย้งกับผู้อื่น ความโกรธ ความเกลียดชัง บาดหมางกับคนในตระกูล(ถึงขนาดอยากให้ตายจากไป) ที่เราขัดแย้งกับเขา ทะเลาะกับเขา เพราะเขาทำเราก่อนทั้งนั้นนะครับ อย่าเข้าใจผิด คนนึงมาขโมยเงินผมไป3000 ผมบอกแม่ แต่แม่ไม่เชื่อ และบอกให้ขอโทษเขา ผมไม่รู้จะขอโทษไปทำไม แต่ตอนนั้นก็ต้องทำ อีกคนเขาดูถูกผมว่าจะเรียนไม่รอด อันนี้ผมโกรธมาก โกรธจริงๆ เขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับตัวผมว่าผมทำอะไร ผมได้ถึงขั้นไหน ผมไม่เป็นรองใครด้วยซ้ำ แต่มาพูดจากวนๆฟังแล้วหมั่นไส้อยากจะตบหน้า

สิ่งเหล่านี้มันทำให้ตัวผมไม่สามารถกดลับไปเป็นพุทธศาสนิกชนที่ดีได้อีกต่อไป ตอนนี้ผมเครียดมากเหมือนคนบ้า อยากจะกลับไปเป็นคนจิตใจดีเหมือนเก่า ตอนนี้ผมเข้าวัดแล้วรู้สึกแปลกๆ ไม่รู้สึกสงบเท่าไหร่ นั่งสมาธิก็ได้แค่แป็บเดียวฟุ้งซ่านมาก พะวงนั่นๆนี่ๆ คิดถึงแต่เรื่องงานหนักๆ กับเรื่องอะไรก็ไม่รู้ แต่เป็นเรื่องไร้สาระมากๆผมรู้อยู่แก่ใจ

อยากทราบว่ามันหมดทางแก้ไขแล้วจริงๆเหรอครับ ;)))