เรื่องเล่าของชาวแอร์ เรื่องความรักหลากสี ตอนที่1
เสียงผู้คนจ้อกแจ้กจอแจ ฟังไม่ได้ศัพท์ ดังมาแว่วๆ จากห้องอาหารของโรงแรมแห่งหนึ่งในทวีปยุโรป
หญิงสาวคนไทยในชุดสีส้มโอโรส ยื่นบัตรคูปองอาหารเช้าให้กับพนักงานของโรงแรม
ห้องอาหารนี้ค่อนข้างใหญ่ มีผู้คนหลากหลายเชื้อชาติกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ โต้ะอาหารจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ซุ้มอาหารมีการจัดวางอย่างลงตัว
"ตอนนี้ ก็ 7 โมงเช้าแล้ว พี่ๆเค้าจะลงมากันหรือยังน้า" หญิงสาวในชุดสีส้มโอโรสรำพึงรำพันกับตัวเอง
"แนน พี่อยู่นี่จ้ะ" หญิงสาวในชุดสีม่วงเข้ม โบกมือเรียก หลังจากที่เห็นน้องแอร์ กำลังชะเง้อมองหา
เราหันไปตามที่มาของเสียง ก็พบพี่ๆที่นัดกันไว้ นั่งพร้อมเพรียงกันที่โต้ะอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราส่งยิ้มทักทาย ก่อนที่จะรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหา
"สวัสดีคะ พี่แป้ง พี่ชมพู่ พี่เมย์ ลงมากันนานหรือยังคะ" เรายกมือไหว้สวัสดี
"ลงมาสักพักแล้วจ้ะ เมื่อคืนแนนนอนหลับสบายไหมจ้ะ" เสียงพี่เมย์ แอร์สาวรุ่นพี่ถาม
"หลับสนิทเลยคะพี่ พออาบน้ำเสร็จ ก็หลับป๊อกเหมือนกดสวิตซ์เลยคะ"
"เมื่อคืนพี่ก็เป็นเหมือนกันเลย" เสียงพี่แป้งสนับสนุน
"แล้วพี่เมย์ละคะ" เราหันหน้าไปถามแอร์รุ่นพี่ ที่ตอนนี้กำลังหยิบแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่ม
"พี่ก็นอนหลับๆตื่นๆ จ้ะ พอดีตอนที่พี่เข้ามาในห้องพี่เจอเลือด"
"หา พี่เมย์ว่าอะไรนะคะ" เสียงเราร้องตกใจ
ตอนนี้ทุกคนบนโต๊ะ หันมามอง ที่พี่เมย์เป็นตาเดียวกัน
หญิงสาวเจ้าของเรื่อง หยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาซับที่ริมฝีปาก ก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่องของตัวเอง
เมื่อวานเราก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันที่ห้องของเรา ถ้าออกจากลิฟท์ จะเลี้ยวไปทางขวา ส่วนของคนอื่นๆจะเลี้ยวไปทางซ้ายกัน แต่เราก็คิดว่าคงจะไม่มีอะไรหรอก
เราลากกระเป๋าเข้าห้องมาด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากเดินทางมา 10 กว่าชั่วโมง
เราวางกระเป๋าใหญ่ไว้ข้างเตียง จะได้เปิดเอาของได้ง่ายๆ ฉับพลันสายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ปลายเตียง
เลือด เลือด! รอยเลือดเต็มไปหมด
เรารีบเดินดูทิศทางของเลือด มีเลือดจุดเล็กจุดน้อย ตามขอบเตียงทั้ง 2 ฝั่ง กรี้ด!
เราควรจะนอนทั้งๆที่มีเลือดติดอยู่ต่อไปดี หรือควรจะแจ้งให้พนักงานทราบ
มันเป็นเรื่องใหญ่ไหมนะ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้
เรารีบเปิดดู บนที่นอน ไม่พบคราบเลือด แสดงว่ามีเลือดติดอยู่ที่ข้างเตียงเท่านั้น
จินตนการมากมาย ผุดขึ้น ใครเป็นเจ้าของเลือด เลือดมาได้ยังไง เกิดอะไรขึ้นบ้าง
สุดท้ายสมองที่เหลืออยู่น้อยนิดก็สั่งให้เราต้องทำอะไรบางอย่างกับสิ่งนี้
เรารีบเปิดประตูออกมา เดินไปสักพัก ก็พบพนักงาน ทำความสะอาด หน้าตาสวยมากดูเหมือนเป็นชาวเอเซีย
"พี่คะ ผ้าคลุมเตียง มีรอยเลือดเปอะอยู่ ช่วยเปลี่ยนให้หน่อยนะคะ"
"น้องเป็นเมนส์หรอ เดี๋ยวพี่เอาผ้าไปเปลี่ยนให้" หล่อนตอบกลับเรามาเป็นภาษาไทย
"อ้าวพี่เป็นคนไทยหรอคะ ดีใจจังเลยคะ ผ้าปูที่นอนไม่ได้เลอะเมนส์คะ หนูเพิ่งจะมาถึง พอเข้าห้องมา ก็เจอว่าผ้าคลุมเตียงมีเลือดติดอยู่คะ"
"เดี๋ยวพี่ไปดูให้นะคะ"
"ห้องนี้คะพี่" เรารีบเดินนำ และชี้ให้พี่เขาดู
เมื่อพี่เขาเห็นจึงรีบเปลี่ยนผ้าปูให้เรา เราจึงถามสาเหตุที่มาที่ไปของเลือดเหล่านี้
"พี่หยุดงานไป 5 วัน พี่พึ่งจะมา พี่ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ แต่คงไม่มีอะไรมั้ง คงเป็นรอยเลือดที่ติดอยู่ตามขา แล้วมาโดนขอบเตียงละมั้ง พนักงานเค้าคงจะไม่เห็น น้องกลัวหรอ"
"กลัวสิพี่ ถามจริงๆนะพี่ที่โรงแรมนี้เคยเกิดอะไรไหมคะ"
"น้องหมายถึงอะไรคะ" พนักงานคนสวยทำหน้าสงสัย
"ก็ประมาณว่ามีการตาย หรือการฆาตกรรมเกิดขึ้นหน่ะคะ แต่ไม่ใช่ชั้นนี้ใช่ไหมคะ"
"เมื่อประมาณ 6-7 ปีที่แล้ว.............."
จู่พี่เมย์ก็หยุดเล่าอยู่แค่นี้
"เล่าต่อสิคะเมย์ กำลังสนุกเชียว" เสียงของพี่แอร์คนนึงทักขึ้น
"อย่าเลยเดี๋ยวจะกลัวกันไปเปล่าๆ ว่าแต่ว่าวันนี้เราจะมาเล่าเรื่องความรักของแต่ละคนกันไม่ใช่หรอคะ เมย์พานอกเรื่องไปซะไกลเลย"
"จริงด้วยสิ จะเริ่มที่เรื่องของใครก่อนดีละ" เสียงพี่ชมพู่สนับสนุน
"เอาเรื่องของพี่เมย์ก่อนดีไหมคะ ไหนๆพี่เมย์ก็เป็นคนเปิดเรื่องแล้ว" เราออกความคิดเห็น
"โอเค เอาเรื่องของเมย์ก่อนก็ได้คะ เรื่องมันมีอยู่ว่า......"
ธิตาภัส
เรื่องเล่าของชาวแอร์ เรื่องความรักหลากสี
เสียงผู้คนจ้อกแจ้กจอแจ ฟังไม่ได้ศัพท์ ดังมาแว่วๆ จากห้องอาหารของโรงแรมแห่งหนึ่งในทวีปยุโรป
หญิงสาวคนไทยในชุดสีส้มโอโรส ยื่นบัตรคูปองอาหารเช้าให้กับพนักงานของโรงแรม
ห้องอาหารนี้ค่อนข้างใหญ่ มีผู้คนหลากหลายเชื้อชาติกำลังนั่งรับประทานอาหารอยู่ โต้ะอาหารจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ซุ้มอาหารมีการจัดวางอย่างลงตัว
"ตอนนี้ ก็ 7 โมงเช้าแล้ว พี่ๆเค้าจะลงมากันหรือยังน้า" หญิงสาวในชุดสีส้มโอโรสรำพึงรำพันกับตัวเอง
"แนน พี่อยู่นี่จ้ะ" หญิงสาวในชุดสีม่วงเข้ม โบกมือเรียก หลังจากที่เห็นน้องแอร์ กำลังชะเง้อมองหา
เราหันไปตามที่มาของเสียง ก็พบพี่ๆที่นัดกันไว้ นั่งพร้อมเพรียงกันที่โต้ะอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราส่งยิ้มทักทาย ก่อนที่จะรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหา
"สวัสดีคะ พี่แป้ง พี่ชมพู่ พี่เมย์ ลงมากันนานหรือยังคะ" เรายกมือไหว้สวัสดี
"ลงมาสักพักแล้วจ้ะ เมื่อคืนแนนนอนหลับสบายไหมจ้ะ" เสียงพี่เมย์ แอร์สาวรุ่นพี่ถาม
"หลับสนิทเลยคะพี่ พออาบน้ำเสร็จ ก็หลับป๊อกเหมือนกดสวิตซ์เลยคะ"
"เมื่อคืนพี่ก็เป็นเหมือนกันเลย" เสียงพี่แป้งสนับสนุน
"แล้วพี่เมย์ละคะ" เราหันหน้าไปถามแอร์รุ่นพี่ ที่ตอนนี้กำลังหยิบแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่ม
"พี่ก็นอนหลับๆตื่นๆ จ้ะ พอดีตอนที่พี่เข้ามาในห้องพี่เจอเลือด"
"หา พี่เมย์ว่าอะไรนะคะ" เสียงเราร้องตกใจ
ตอนนี้ทุกคนบนโต๊ะ หันมามอง ที่พี่เมย์เป็นตาเดียวกัน
หญิงสาวเจ้าของเรื่อง หยิบกระดาษทิชชู่ขึ้นมาซับที่ริมฝีปาก ก่อนที่จะเริ่มเล่าเรื่องของตัวเอง
เมื่อวานเราก็รู้สึกแปลกใจเหมือนกันที่ห้องของเรา ถ้าออกจากลิฟท์ จะเลี้ยวไปทางขวา ส่วนของคนอื่นๆจะเลี้ยวไปทางซ้ายกัน แต่เราก็คิดว่าคงจะไม่มีอะไรหรอก
เราลากกระเป๋าเข้าห้องมาด้วยความเหนื่อยล้า หลังจากเดินทางมา 10 กว่าชั่วโมง
เราวางกระเป๋าใหญ่ไว้ข้างเตียง จะได้เปิดเอาของได้ง่ายๆ ฉับพลันสายตาเจ้ากรรมก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ปลายเตียง
เลือด เลือด! รอยเลือดเต็มไปหมด
เรารีบเดินดูทิศทางของเลือด มีเลือดจุดเล็กจุดน้อย ตามขอบเตียงทั้ง 2 ฝั่ง กรี้ด!
เราควรจะนอนทั้งๆที่มีเลือดติดอยู่ต่อไปดี หรือควรจะแจ้งให้พนักงานทราบ
มันเป็นเรื่องใหญ่ไหมนะ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้
เรารีบเปิดดู บนที่นอน ไม่พบคราบเลือด แสดงว่ามีเลือดติดอยู่ที่ข้างเตียงเท่านั้น
จินตนการมากมาย ผุดขึ้น ใครเป็นเจ้าของเลือด เลือดมาได้ยังไง เกิดอะไรขึ้นบ้าง
สุดท้ายสมองที่เหลืออยู่น้อยนิดก็สั่งให้เราต้องทำอะไรบางอย่างกับสิ่งนี้
เรารีบเปิดประตูออกมา เดินไปสักพัก ก็พบพนักงาน ทำความสะอาด หน้าตาสวยมากดูเหมือนเป็นชาวเอเซีย
"พี่คะ ผ้าคลุมเตียง มีรอยเลือดเปอะอยู่ ช่วยเปลี่ยนให้หน่อยนะคะ"
"น้องเป็นเมนส์หรอ เดี๋ยวพี่เอาผ้าไปเปลี่ยนให้" หล่อนตอบกลับเรามาเป็นภาษาไทย
"อ้าวพี่เป็นคนไทยหรอคะ ดีใจจังเลยคะ ผ้าปูที่นอนไม่ได้เลอะเมนส์คะ หนูเพิ่งจะมาถึง พอเข้าห้องมา ก็เจอว่าผ้าคลุมเตียงมีเลือดติดอยู่คะ"
"เดี๋ยวพี่ไปดูให้นะคะ"
"ห้องนี้คะพี่" เรารีบเดินนำ และชี้ให้พี่เขาดู
เมื่อพี่เขาเห็นจึงรีบเปลี่ยนผ้าปูให้เรา เราจึงถามสาเหตุที่มาที่ไปของเลือดเหล่านี้
"พี่หยุดงานไป 5 วัน พี่พึ่งจะมา พี่ไม่รู้เหมือนกันจ้ะ แต่คงไม่มีอะไรมั้ง คงเป็นรอยเลือดที่ติดอยู่ตามขา แล้วมาโดนขอบเตียงละมั้ง พนักงานเค้าคงจะไม่เห็น น้องกลัวหรอ"
"กลัวสิพี่ ถามจริงๆนะพี่ที่โรงแรมนี้เคยเกิดอะไรไหมคะ"
"น้องหมายถึงอะไรคะ" พนักงานคนสวยทำหน้าสงสัย
"ก็ประมาณว่ามีการตาย หรือการฆาตกรรมเกิดขึ้นหน่ะคะ แต่ไม่ใช่ชั้นนี้ใช่ไหมคะ"
"เมื่อประมาณ 6-7 ปีที่แล้ว.............."
จู่พี่เมย์ก็หยุดเล่าอยู่แค่นี้
"เล่าต่อสิคะเมย์ กำลังสนุกเชียว" เสียงของพี่แอร์คนนึงทักขึ้น
"อย่าเลยเดี๋ยวจะกลัวกันไปเปล่าๆ ว่าแต่ว่าวันนี้เราจะมาเล่าเรื่องความรักของแต่ละคนกันไม่ใช่หรอคะ เมย์พานอกเรื่องไปซะไกลเลย"
"จริงด้วยสิ จะเริ่มที่เรื่องของใครก่อนดีละ" เสียงพี่ชมพู่สนับสนุน
"เอาเรื่องของพี่เมย์ก่อนดีไหมคะ ไหนๆพี่เมย์ก็เป็นคนเปิดเรื่องแล้ว" เราออกความคิดเห็น
"โอเค เอาเรื่องของเมย์ก่อนก็ได้คะ เรื่องมันมีอยู่ว่า......"
ธิตาภัส