ใครน่ะ....บังอาจมาดูแคลน ทฤษฏี " ขี้เมาเดินตกสะพาน "อันสูงส่ง ของผม

โดยหลักแล้ว ในชีวิตจริง
เมื่อคุณเห็นขี้เมาเดินขึ้นสะพาน และสะพานนั้นมีขนาดเล็กเกินไป จนสุ่มเสียงอาจจะพลาดตกจนเกิดอันตราย
คุณเข้าไปห้ามน่ะถูกต้องแล้วครับ

ผมเพียงแค่ยกเอากรณีนี้  มาเปรียบเทียบให้เห็นเท่านั้น
สมมุติ หากเราไม่ไปห้าม  ปล่อยให้เขาตัดสินใจ ลองผิดลองถูกด้วยตัวเอง  แล้วผลมันจะเป็นยังไง
1. หากขี้เมาพลาดตกลงไป ก็จะเป็นบทเรียน จากประสพการณ์ตรง  เพื่อให้เขาได้จดจําเอาไว้
    ทีหลังจะได้ไม่ข้ามสะพานขณะยังมึนเมาอีก
   (  คนไทยเป็นคนหัวรั้นจะตาย ยิ้มห้าม เหมือนยิ่งยุ  ต้องให้เขาประสบด้วยตัวเองครับ )

2.  หรือหากเขายังรั้น คิดจะข้ามไปให้ได้ มันก็จะเกิดพัฒนาการเรียนรู้ด้วยตัวเอง  
     จนวันหนึ่ง เขาสามารถเดินข้ามสะพานไปได้อย่างปลอดภัย

แล้วผมก็โยงมายัง โครงการประชานิยม ที่หลายฝ่ายมองว่าเป็นโทษ
ผมก็เสนอแนะว่า  ไม่ควรมีใครไปคิดแทนประชาชน หรือ ไปขัดขวาง
แม้ในกรณี ที่เป็นโทษจริง
ถึงจะอย่างไร ก็ควรให้ประชาชน เขาได้เรียนรู้ด้วยตัวเอง
หากยังเลือกพรรคที่มาขาย นโยบายประชานิยมอีก   ผลสุดท้ายมันจะส่งผลเสียกับตัวเขาอย่างไร

บทเรียน  บางครั้งมันจะต้องแลกมา กับการสูญเสียอะไรบางอย่างครับ
เหมือนประเทศ อาเจนติน่า ที่ชอบหยิบยกมาเป็นตัวอย่างถึงความล่มสลายของโครงการประชานิยม
อย่างน้อย ชาวอาเจนติน่า ก็ได้เรียนรู้ถึงโทษของโครงการประชานิยม ด้วยตัวเอง
โดยที่ไม่ต้องมีใครมาชี้นํา หรือ คิดแทน

แม้จะต้องแลกกับ ความเสียหายทางเศรษฐกิจไปบ้าง  ก็ถือว่าคุ้มค่ามากกว่า
กับการต้องมาแลกด้วยความแตกแยกของคนในชาติ เหมือนอย่างประเทศไทย
( หากคิดเป็นมูลค่าทางเศรษฐกิจ จากปัญหาความแตกแยกครั้งนี้  เมื่อนํามารวมๆกันแล้ว  
บางทีอาจจะมากกว่าความเสียหายทางเศรษฐกิจของประเทศ อาเจนติน่าเสียอีก ก็เป็นไปได้น่ะครับ)

.....และ.....วันนี้ ประเทศอาเจนจินา ก็ค่อยๆฟื้นตัวจากปัญหาเศรษฐกิจมาเป็นลําดับ
แต่ประเทศไทยนั้นเล่า  จนบัดนาว ผมก็ยังมองไม่เห็นว่าจะออกจากวันวนของความขัดแย้งนี้ ได้อย่างไร

หากมีคนบางกลุ่ม ยังพยายามคืดแทน ตัดสินใจแทนประชาชน ที่เป็นเสียงส่วนใหญ่ อยู่อย่างนี้

แล้วลองย้อนถามตัวเองกันดู อย่างไหนมันคุ้มค่ามากกั่วกัน หล่ะครับ



------------------------------