คุณเชื่อเรื่องนิยายรักหรือป่าววว?? ความห่างไกลทำให้เราต้องเลิกกัน!!

ผมอ่านกระทู้เรื่องนี้แล้ว http://pantip.com/topic/32238115  ผมจึงอยากเล่าเรื่องตัวเองให้ทุกท่านฟังอาจจะยาวสักนิดแต่ก่อช่วยผมหน่อยเถอะครับ

เรื่องของเรามีอยู่ว่า ผมจะเล่าตอนแรกแบบคราวๆละกันน่ะคัฟ ผมเรียนยุ ม.ปลายที่เดี่ยวกันกับแฟน แต่แฟนอายุมากกว่าผม1ปี เราเหมือนเป็นพี่น้องกันไปด้วยกันบ่อยแล้วเพื่อนของแฟนผมก่อชอบผม แต่ด้วยความที่เราไปไหนด้วยกันบ่อยจึงเกิดความผูกผัน เธอจึงสารภาพกับผม ตอนนั้นผมก่อคิดกันเป็นพี่น้องยุแต่พอเธอสารภาพมาผมก่อรู้สึกแปลกๆจึง ตกลง เราคบกันมาได้4เดือน ผ่านอะไรด้วยกันมาก่อเยอะ หลังครบ4เดือนผ่านมาไม่กี่วัน เธอต้องไปเรียนที่กรุงเทพ
แต่ผมยังไม่จบ ม.ปลาย ผมจึงตามเธอไปไม่ได้ เธอตัดสินใจไว้ว่าเมื่อขึ้นไปกรุงเทพ เธอจะเลิกกับผม เพราะเธออยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ อยากทิ้งทุกอย่างเพื่ออนาคต พอผมได้ยินอย่างงั้น ผมจึงถามว่า

ผม:รอผมไม่ได้หรอเวลาแค่ไม่ถึงปี
เธอตอบมาว่า: เธอไม่อยากรอ เธออยากเริ่มใหม่ทุกอย่างที่กรุงเทพ

ตอนนั้นที่คุยกันเธออารมไม่ดี จึงพูดมาอิกว่า เธออยากเป็นอิสระ ไม่อยากโทรบอก ตอบแชท ไลน์ เวลาไปไหน เรื่องนี้เกิดจากที่ผม โทรหาโทรบ่อยมากในวันนึง แค่วันเดี่ยว แต่เธอไม่ชอบมากแต่หนักสุดตอนกลางคืน ผมรู้สึกเป็นห่วงมากแบบแปลกๆ จึงโทรหาเธอ สายแรกไม่ติดจึงโทรต่อเรื่อย จนเธอทักมาว่าจะเธออะไรนักหนาไม่ชอบ จากนั้นเธอก่อโกดแต่ก่อเข้าใจ หายดีกัน
ผมพยายามพูดให้เธอกลับใจแต่ทำยังไงเธอก่อไม่เปลี่ยนใจ
   ที่เธอไม่เปลี่ยนใจผมเข้าใจ เพราะเรื่องครอบครัวของเธอและเธอสงสารแม่จึงยอมตัดทุกอย่างในอดีตทิ้งและทำอนาคตให้ดีที่สุด
จนมาถึงวันที่พยายามเปลี่ยนใจเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อหน้านั้นผมร้องไห้อย่างหนักอย่างที่ไม่เคยรอมาก่อนเพื่อผู้หญิงคนนึง จนในที่สุด ผมบอกเธอว่า
"เราเลิกกันตอนนี้ดีไหม เค้าจะได้ไม่ต้องเจ็บมาก" ตอนนั้นเค้ายังไม่รุว่าผมร้องไห้ เธอก่อโอเคและว่าสายไปเลย ผมก่อนั่งร้องห่มร้องไห้หนักกว่าเดิมแต่ก่อคุยแชทกันได้อยู่ ตอนที่คุยแชทผมดันไปหยอกเล่นพิเรนกับเธอ จนเธอโกดและเกียดผมมาก ผมด่าตัวเองว่าทำไหม ผมมัน โง่ บัดซบอย่างงี้ เลิกกันแล้วให้ความทรงจำกลับดีๆก่อไม่ได้ ผมโทดตัวเองทางทุกอย่างที่จะทำให้เธอหายโกดและเกียดได้ แต่ในที่สุดเธอก่อหายโกดผม แล้วเราก่อคุยกันเหมือนเดิมแต่ไม่ได้กลับมาเป็นแฟนแล้ว เพราะเธอบอกว่า ทำอย่างงี้ดีกว่าจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีก ผมก่อโอเคถ้าเธอเลือกยังงั้น แต่ผมก่อยังพยายามให้เธอรอผมตอนที่อยู๋กรุงเทพ เพราะผมรักเธอมากมากจนผมไม่คิดว่าผมจะเป็นยังงี้ไปได้ ผมพยายามทุกอย่างสุด แต่ในที่สุดผมก่อตัดสินใจและคุยแชทกับเธอว่า

ผม:เตงงับ ถ้าวันที่เค้าไปเรียนกรุงเทพแล้วเตงยังไม่มีใครเตงจะกลับมาคบกับเค้าได้ป่าว
คนที่ผมรัก:อื้มดูก่อน
ผม:นั้นแปลว่าผมยังมีหวังสิน่ะ นั้นเค้าสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนและสอบเข้ามหาลัยให้ได้และพอเค้าไปเค้าจะไปหาเตงคนแรกเลย แต่ถ้าเตงมีใครเค้าก่อจะรอ
คนที่ผมรัก:ไม่หรอก ถ้าตอนนี้เจอใครที่กว่าก่อไป
ผม:หมายถึงเค้าหรือเตงง่ะ
คนที่ผมรัก:ทั้งสองคน
ผมจึงตอบไปว่า:เตงอะเค้าไม่รุหรอก แต่เค้าอะไม่มีใครแน่สัญญาไว้เลย ถึงเตงรอไม่ได้ เค้าก่อจะรอวันนั้น วันที่เรากลับมารักกันอิก
คนที่ผมรัก: อยู่ กทม เธอเจอคนเยอะน่ะ
ผม:เค้ารู้ แต่เค้าเชื่อว่าวันที่เรากลับมาคบกัน วันนั้นจะมีจิง
คนที่ผมรัก:เหนมาเยอะละ พูดว่ารอๆ
ผม:เตงเหนมาเยอะ แต่เค้าอาจเป็น1ใน1000 ในล้านก่อได้ที่รอเตง เค้าคบใครไม่เคยร้องมีแต่เตงคนเด๋วและจะมีเตงเป็นคนสุดท้าย รอเตงกลับมารักกันเหมือนเดิม สัญญาจากผู้ชายที่เตงไม่เชื่อคนนี้นี้แหละ
คนที่ผมรัก:แบบนี้แหละ อย่างน้อยก่อเป็นบทเรียนไง ต่อไปเตงจะเจอคนใหม่ รักคนใหม่
ผม:เค้าไม่เจอหรอก เค้ารักเตงคนเดี่ยวจะไปรักใครได้อิก ถึงเตงไม่เชื่อแต่เมื่อถึงวันนั้นเตงจะรู้เอง
คนที่ผมรัก:มันไม่มีหรอก เดวเค้าก่อจะไม่ตุยกับเตงแล้ว พอไปอยู่นู่น เราจะหายไปจากกัน
ผม:เค้าก่อจะออกตามหาเตง ถึงมันจะยากแค่ไหน เค้าจะหาเตงจนเจอ เค้าจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด
คนที่ผมรัก:เพ้อเจ้อแล้วแบบนี้อะ
ผม:ถึงวันนั้นเตงจะรุเองว่าเค้าเพ้อเจ้อหรือเรื่องจิง ถึงมันจะเหมือนนิยายที่เตงชอบอ่านก่อเถอะ
คนที่ผมรัก:อื้มม

คุณคิดว่าเรื่องของผมเหมือนนิยายหรือป่าว และคุณคิดว่าเธอจะรอผมไหม???  ผมเพ้อเจ้อเกินไปไหม? ขอคำแนะนำดีๆให้ผมหน่อยน่ะครับ!!
ปล.ผมพึงเคยเขียนอะไรเยอะแบบนี้ครั้งแรก หากทุกท่านอ่านแล้วงง ผมขอโทดด้วยคับ แต่มันเป็นเรื่องจิงจากใจผมจิง ขอบคุณทุกท่านที่อ่านและตอบคำถามให้ผมคับ