ก่อนอื่นต้องบอกว่าเรายืมแอคเค้าเพื่อนมาเขียนนะจ๊ะ และนี้ก็เป็นเรื่องจริง ขออนุญาตเจ้าของเรื่องเรียบร้อยแล้วจ้า คือเรากับเพื่อน(ไม่ใช่เจ้าของแอคเค้า) นั่งรถไฟมาต่อ MRT ที่เพชรบุรี ก็มายืนรอรถไฟฟ้ากัน คือเพื่อนมันก็บ่นปวดขี้ ตั้งแต่อยู่บนรถไฟไทยแล้วไง ก็เห็นมันหน้าซีดๆ เราก็ถามนะ “แกจะลงขี้ตรงแอร์พอร์ตลิงค์ก่อนป่ะ” มันก็บอกว่า “เออ ไม่เป็นไรหรอก ทนได้ ไม่ได้ท้องเสีย ปวดขี้ธรรมดา”
ผ่านไปสักพัก เหงื่อเริ่มออก แล้วพอลงจากรถไฟไทย ก็ดูอาการมันปกตินะ เดินเนิบๆ ช้าๆ ไมได้รีบร้อนอะไร ก็เลยถามไปว่า “ขนลุกยัง ปวดขี้อะ” มันก็บอก “ยังๆ ไม่ได้ท้องเสีย”
แต่พอมายืนรอรถไฟใต้ดิน อาการพ่อคุณมาเต็มมากอะ แบบ ยืนตัวงอ ขยับไปขยับมา เหงื่อซึม ขบวนแรกวิ่งเข้ามา หน้ามันไม่ไหวละ
มันบอกว่า “ช่วยทำตัวเป็นมนุษย์ป้า เปิดทางให้หน่อย กูไม่ไหวละ จริงๆ” ไอ้เราก็ยืนทำหน้างง เมื่อกี้บอกว่า ขนยังไม่ลุก แต่ตอนนี้อยากเป็นนุษย์ป้า
ซึ่งก็เป็นที่รู้ๆกันเรื่อง แถว MRT ตอนเช้าที่มีความยาวมาก เราเลยบอกให้เพื่อนรีบแทรกขึ้นละกัน ให้เพื่อนไปก่อนเราเลย สุดท้ายด้วยความไม่อยากเป็นมนุษย์ป้า เราทั้งสองก็ไม่ได้ขึ้น เราก็มายืนรอรถไฟขบวนใหม่ ที่จะมาถึงภายใน 4 นาทีกันต่อ
แต่แบบคือ อาการเพื่อนกับการปวดขี้มันแย่มากอะ เคยฟังเพื่อนเล่านะว่า มันขี้ไม่เป็นเวลา แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ คือมันปวดจนกัดแขนตัวเอง
ตอนแรกเรานึกว่าเพื่อน เม้มปากลงไปกับแขนเฉยๆ แต่พอปล่อยปากออก เป็นรอยฟันที่แขน ตกใจมาก อึ้ง เลยยื่นกระเป๋าผ้าให้มันกัด มันไม่กัด
สักพักมันก็กัดแขนตัวเองต่อ แล้วรถไฟก็มา
พอขึ้น mrt สถานีเพชรบุรี คุณพระ เบียดกันยิ่งกว่าปลากระป๋อง เราได้แต่บอกมันว่า ทำใจดีๆ นะ เหมือนมันจะเป็นลม มันเงยหน้าขึ้นเพื่อหาอากาศหายใจ ในที่สุดถึงสถานีสุขุมวิท คนลงเยอะหน่อย เห็นหน้าเพื่อนชัดขึ้น หน้ามันแดง แดงเหมือนปัดแก้มมา ตัวมันเกร็งมาก เหมือนมันยืนไม่ไหว มือข้างนึงจับบ่าเราแน่นมาก มืออีกข้างจับท้อง ตัวงอ ดูมันเตี้ยไปเลย ไอ้เราก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนไปปลอบเพื่อนอะ เลยบอกว่า “เห้ย ทำใจดีๆไว้นะ แกอย่าเป็นลมนะ” แล้วมีพี่ผู้ชายคนนึงเหมือนอยู่ข้างหลัง เขาก็มาบอกเพื่อนเราด้วยความหวังดี “น้องครับ มายืนพิงได้นะครับ” พี่เขาชี้ไปที่ด้านหลังโบกี้ คือพี่แกพระเอกมากอะ คือพี่แกเข้าใจผิดไงว่า คงคิดว่าเพื่อนเราป่วยแล้วจะเป็นลม เพื่อนรีบบอก “ ไม่เป็นไรครับพี่ ผมไหวครับ”
ณ จุดนี้คือบอกเลย ว่า หัวเราะออกมา พี่เขาก็คงงง นังเด็กนี้ แกหัวเราะอะไร อุตส่าห์บอกด้วยความหวังดี แต่คือถ้าทุกคนเป็นเรา พนันได้ว่าต้องขำอะ เราก็เสียมารยาทลืมขอบคุณ มัวแต่ขำอยู่ จนเพื่อนด่า “หยุดหัวเราะได้ละ ถ้าขี้กูออกมาตอนวิ่ง ไปซื้อกางเกงในไซส์แอล ที่เซเว่นให้เลยนะ” เจอประโยคนี้ขำหนักกว่าเดิม พอถึงสถานีศูนย์ประชุมแห่งชาติ ประตูเปิด เพื่อนกลายร่างเป็นนินจาละ หามันไม่เจอ พอไปถึงที่ฝึกงาน ก็หยิบมือถือจะไลน์ถามมันว่า
จะไปกินข้าวไหม เจอมันไลน์มาว่า “ถึงจุดแลนดิ้งโดยสวัสดิภาพละ เจอกันโรงอาหาร” โอ๊ยพ่อคุณ ฮาจริงไรจริง
ปล. ขอขอบคุณพี่เสื้อดำหรือเทา มองไม่ชัด ที่หวังดีกับเพื่อนเรามากๆนะคะ ก็อยากให้มีคนแบบพี่ในสังคมไทยอีกเยอะๆ เรื่องนี้ทำให้รู้ว่า
คนไทยมีน้ำใจให้กันเสมอค่ะ ขอบคุณค่ะ
แลกเปลี่ยนประสบการณ์ปวดขี้บน mrt
ผ่านไปสักพัก เหงื่อเริ่มออก แล้วพอลงจากรถไฟไทย ก็ดูอาการมันปกตินะ เดินเนิบๆ ช้าๆ ไมได้รีบร้อนอะไร ก็เลยถามไปว่า “ขนลุกยัง ปวดขี้อะ” มันก็บอก “ยังๆ ไม่ได้ท้องเสีย”
แต่พอมายืนรอรถไฟใต้ดิน อาการพ่อคุณมาเต็มมากอะ แบบ ยืนตัวงอ ขยับไปขยับมา เหงื่อซึม ขบวนแรกวิ่งเข้ามา หน้ามันไม่ไหวละ
มันบอกว่า “ช่วยทำตัวเป็นมนุษย์ป้า เปิดทางให้หน่อย กูไม่ไหวละ จริงๆ” ไอ้เราก็ยืนทำหน้างง เมื่อกี้บอกว่า ขนยังไม่ลุก แต่ตอนนี้อยากเป็นนุษย์ป้า
ซึ่งก็เป็นที่รู้ๆกันเรื่อง แถว MRT ตอนเช้าที่มีความยาวมาก เราเลยบอกให้เพื่อนรีบแทรกขึ้นละกัน ให้เพื่อนไปก่อนเราเลย สุดท้ายด้วยความไม่อยากเป็นมนุษย์ป้า เราทั้งสองก็ไม่ได้ขึ้น เราก็มายืนรอรถไฟขบวนใหม่ ที่จะมาถึงภายใน 4 นาทีกันต่อ
แต่แบบคือ อาการเพื่อนกับการปวดขี้มันแย่มากอะ เคยฟังเพื่อนเล่านะว่า มันขี้ไม่เป็นเวลา แต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ คือมันปวดจนกัดแขนตัวเอง
ตอนแรกเรานึกว่าเพื่อน เม้มปากลงไปกับแขนเฉยๆ แต่พอปล่อยปากออก เป็นรอยฟันที่แขน ตกใจมาก อึ้ง เลยยื่นกระเป๋าผ้าให้มันกัด มันไม่กัด
สักพักมันก็กัดแขนตัวเองต่อ แล้วรถไฟก็มา
พอขึ้น mrt สถานีเพชรบุรี คุณพระ เบียดกันยิ่งกว่าปลากระป๋อง เราได้แต่บอกมันว่า ทำใจดีๆ นะ เหมือนมันจะเป็นลม มันเงยหน้าขึ้นเพื่อหาอากาศหายใจ ในที่สุดถึงสถานีสุขุมวิท คนลงเยอะหน่อย เห็นหน้าเพื่อนชัดขึ้น หน้ามันแดง แดงเหมือนปัดแก้มมา ตัวมันเกร็งมาก เหมือนมันยืนไม่ไหว มือข้างนึงจับบ่าเราแน่นมาก มืออีกข้างจับท้อง ตัวงอ ดูมันเตี้ยไปเลย ไอ้เราก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนไปปลอบเพื่อนอะ เลยบอกว่า “เห้ย ทำใจดีๆไว้นะ แกอย่าเป็นลมนะ” แล้วมีพี่ผู้ชายคนนึงเหมือนอยู่ข้างหลัง เขาก็มาบอกเพื่อนเราด้วยความหวังดี “น้องครับ มายืนพิงได้นะครับ” พี่เขาชี้ไปที่ด้านหลังโบกี้ คือพี่แกพระเอกมากอะ คือพี่แกเข้าใจผิดไงว่า คงคิดว่าเพื่อนเราป่วยแล้วจะเป็นลม เพื่อนรีบบอก “ ไม่เป็นไรครับพี่ ผมไหวครับ”
ณ จุดนี้คือบอกเลย ว่า หัวเราะออกมา พี่เขาก็คงงง นังเด็กนี้ แกหัวเราะอะไร อุตส่าห์บอกด้วยความหวังดี แต่คือถ้าทุกคนเป็นเรา พนันได้ว่าต้องขำอะ เราก็เสียมารยาทลืมขอบคุณ มัวแต่ขำอยู่ จนเพื่อนด่า “หยุดหัวเราะได้ละ ถ้าขี้กูออกมาตอนวิ่ง ไปซื้อกางเกงในไซส์แอล ที่เซเว่นให้เลยนะ” เจอประโยคนี้ขำหนักกว่าเดิม พอถึงสถานีศูนย์ประชุมแห่งชาติ ประตูเปิด เพื่อนกลายร่างเป็นนินจาละ หามันไม่เจอ พอไปถึงที่ฝึกงาน ก็หยิบมือถือจะไลน์ถามมันว่า
จะไปกินข้าวไหม เจอมันไลน์มาว่า “ถึงจุดแลนดิ้งโดยสวัสดิภาพละ เจอกันโรงอาหาร” โอ๊ยพ่อคุณ ฮาจริงไรจริง
ปล. ขอขอบคุณพี่เสื้อดำหรือเทา มองไม่ชัด ที่หวังดีกับเพื่อนเรามากๆนะคะ ก็อยากให้มีคนแบบพี่ในสังคมไทยอีกเยอะๆ เรื่องนี้ทำให้รู้ว่า
คนไทยมีน้ำใจให้กันเสมอค่ะ ขอบคุณค่ะ