เกริ่นเลยนะคะว่า พ่อกับแม่เราแยกทางตอนที่เราอายุได้ประมาณ 4-5 ขวบ เราเจอแม่ครั้งสุดท้ายคือ ป.1 จนตอนนี้เราอายุ 19 เราอาศัยอยู่กับครอบครัวของพ่อที่กรุงเทพค่ะ ทุกคนในบ้านเลี้ยงเราอย่างดี มีทุกอย่างที่เราอยากได้ ถือว่าเราไม่ลำบากเลยค่ะ
พ่อเรามีแฟนหลายคนแต่ก็คบครั้งละคน ปัจจุบันนี้พ่ออายุ 40 ปีก็คบเพียงคนเดียว เราก็ไม่เคยก้าวก่ายอะไร เหมือนเพราะเราชินไปแล้วตั้งแต่เด็กๆ พอโตมาก็เริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น เลยไม่ได้มีปัญหากับการที่พ่อจะมีแฟนใหม่ เพราะเรากับแฟนเค้าก็ต่างคนต่างอยู่ ส่วนแม่เรา ตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งสุดท้ายเนี่ย นับครั้งได้เลยว่าคุยผ่านโทรศัพท์ไม่เกิน 10 ครั้ง เวลาเราโทรหาเค้าจะตัดสาย ไม่มีการโทรกลับ ด้วยความที่ตอนเด็กย่าก็พาไปหาที่ ตจว แม่ก็ไม่มา ดูเหมือนเราจะไม่สามารถติดต่อแม่ได้เลย จนกระทั่งปีสองปีที่แล้วแม่โทรมาเพื่อยืมเงินจากทางครอบครัวพ่อไปจัดการงานศพยายของแม่ ทางบ้านเราปฏิเสธที่จะให้ค่ะ เพราะห่างกันไป ไม่เคยติดต่อมาซักครั้ง และด้วยเหตุนี้อีกทำให้ตั้งแต่นั้นเราไม่สามารถติดต่อแม่ได้อีกเลย
[พ่อเคยบอกให้เราหาชื่อแม่ในเฟสค่ะ แต่เราก็หาไม่เจอ]
จนกระทั่งเราขึ้นมหาลัยเมื่อปีที่แล้วช่วงเดือนพฤษภาคม เราจำเป็นต้องมีข้อมูลของแม่เพื่อนำมากรอกในเอกสาร เราจึงโทรไปที่ทำงานของแม่ โชคดีค่ะ โทรติด เราก็บอกชื่อไป สรุปแม่เราเปลี่ยนชื่อ เบอร์โทรศัพท์ พนงใจดีก็ให้เบอติดต่อมา เราจึงได้โทรหาแม่ค่ะ พอติดต่อได้ก็แจ้งไป โชคดีแม่จำได้ ก็เลยคุยกันซักพัก พอคุยเสร็จธุระแม่ก็บอกว่าถึงเวลาทำงาน ตอนเย็นจะโทรหาใหม่ เราก็ตอบ ตกลง จนกระทั่งตอนเย็น เรารอทั้งคืนแม่ก็ไม่โทรมาซักสาย วันต่อมาก็ไม่โทร [ตั้งแต่วันนั้นเราก็ลองหาชื่อแม่ในเฟสอีกครั้งหนึ่งค่ะ ปรากฏเจอคนชื่อเหมือนแม่แต่คนละนามสกุล เราก็เลยไม่ได้สนใจ ก็กดปิดไปเลิกค้น ไม่ได้สนใจรูปโปรไฟล์ใดๆทั้งสิ้น] จนกระทั่งวันแม่เดือนสิงหาค่ะ เราโทรไป แม่รับสาย พอรู้ว่าเป็นเราเค้าก็ตัดสายทิ้ง พอเราโทรกลับอีกรอบก็ปิดเครื่อง หลังจากนั้นก็ติดต่อไม่ได้เลย แต่ก็ตั้งแต่นั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีก
[เราคิดมาตลอดค่ะว่าแม่ก็คงมีครอบครัวไปแล้ว เราไม่เคยโกรธว่าแม่เลิกกับพ่อแล้วจะแยกทางนี่ไม่อะไรเลยค่ะ โตแล้วเริ่มเข้าใจได้ว่าเมื่อมันถึงจุดๆนึงที่ไปไม่ได้ก็คงต้องแยกกัน แต่ที่รู้สึกแย่ลึกๆแล้ว เค้าไม่เคยคิดจะติดต่อหรือสนใจอะไรเราเลย เหมือนจะลบเราออกจากชีวิตด้วยซ้ำ เราอาจคิดมากไปเอง แต่ลึกๆเราคิดแบบนี้จริงๆนะ]
จนกระทั่งเมื่อวานเราตั้งค่าไลน์ให้มีการแอดเพื่อนโดยซิงค์กับเบอร์มือถือ พอเราดูก็มีชื่อแม่ รูปโปรก็เป็นรูปแม่ซึ่งเป็นภาพที่คุ้นตา แต่สารภาพดีๆคือเราจำหน้าของแม่ไม่ได้แล้ว แต่ก็เลยเปิดดูข้อมูลปรากฏเห็นรูปเด็กสองคน ก็เริ่มเอะใจแล้วแหละ ตอนเย็นเลยลองค้นชื่อแม่ในเฟสอีกที ปรากฏเราเจอรูปเฟสเดียวกับรูปในไลน์แม่เลยค่ะ แต่คือคนละนามสกุล ซึ่งหมายความว่า เราเจอเฟสแม่แล้วเมื่อหลายเดือนก่อนตามที่วงเล็บไปข้างต้นแต่เป็นเพราะเราจำหน้าแม่และไม่ทราบว่าแม่เปลี่ยนนามสกุลด้วย เลยทำให้ตอนนั้นเราไม่ได้คลิกไปที่ชื่อนั้น พอเจอแล้วเราเลยส่องเฟสทันทีค่ะ ปรากฏเค้ามีครอบครัวใหม่แล้วค่ะ เค้ามีครอบครัวที่แฮปปี้ มีลูกสาวลูกชายอย่างละคน วัยกำลังน่ารักเชียวถ่ายรูปครอบครัวอย่างมีความสุข เราเปิดไปเรื่อยๆบอกเลยว่าใจสั่น แต่ยังไม่ร้องไห้นะ ไม่รู้สิ มันสะอื้นในใจนะ ความรู้สึกลึกๆตอนนั้นบอกไม่ถูกเลยว่ารู้สึกอะไรอยู่ หลังจากส่องจนเจ็บแล้วก็ปิดคอมค่ะ นั่งเงียบๆคนเดียว น้ำตาก็จะไหล บอกกับตัวเองว่ามันไม่มีเหตุผลอะไรต้องร้องเลย ไม่จำเป็นเลยจริงๆ แต่ก็อดไม่ได้ สุดท้ายร้องเต็มที่อย่างกับถึงเวลาที่มันต้องร้องแล้วประมาณนี้ สุดท้ายได้สติก็เลยมานอนเพราะเช้าวันนี้ที่บ้านจะพาไปเที่ยวค่ะ 55555
แต่ตอนนี้ที่เรารู้สึกคือ เค้าน่าจะบอกกันบ้าง ไม่น่าหายไปแบบนี้ เราก็ลูกทั้งคนจะไม่สนกันเลยหรอ เราไม่โกรธจริงๆที่แม่จะมีครอบครัวใหม่แต่ลึกๆบอกเลยว่าเสียใจ ตอนนี้เราก็เลือกที่จะไม่ไประรานอะไรกับเค้านะ เราก็จะอยู่ในที่ของเราเนี่ยแหละ ไม่อยากไปขัดความสุขครอบครัวของแม่
เราอยากถามทุกท่านที่ได้เข้ามาอ่านว่า เราคิดถูกแล้วใช่มั๊ยที่เลือกจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับครอบครัวของเค้า หรือตอนนี้ถ้าคุณเป็นเราคุณจะจัดการกับความรู้สึกแย่ๆที่มีในใจนี้อย่างไรกันคะ อาจถามยากไปแต่ก็อยากรู้เพื่อนำมาปรับใช้กับตัวเองนี่แหละค่ะ
เราโชคดีค่ะที่ได้มีพื้นที่ในพันทิปได้ระบายบ้าง ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและร่วมแสดงความคิดเห็นหรือให้กำลังใจมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ
เมื่อคุณรู้ว่าแม่คุณมีครอบครัวใหม่ คุณจะจัดการกับความรู้สึกของตัวเองอย่างไร
พ่อเรามีแฟนหลายคนแต่ก็คบครั้งละคน ปัจจุบันนี้พ่ออายุ 40 ปีก็คบเพียงคนเดียว เราก็ไม่เคยก้าวก่ายอะไร เหมือนเพราะเราชินไปแล้วตั้งแต่เด็กๆ พอโตมาก็เริ่มเข้าใจอะไรหลายๆอย่างมากขึ้น เลยไม่ได้มีปัญหากับการที่พ่อจะมีแฟนใหม่ เพราะเรากับแฟนเค้าก็ต่างคนต่างอยู่ ส่วนแม่เรา ตั้งแต่เจอหน้ากันครั้งสุดท้ายเนี่ย นับครั้งได้เลยว่าคุยผ่านโทรศัพท์ไม่เกิน 10 ครั้ง เวลาเราโทรหาเค้าจะตัดสาย ไม่มีการโทรกลับ ด้วยความที่ตอนเด็กย่าก็พาไปหาที่ ตจว แม่ก็ไม่มา ดูเหมือนเราจะไม่สามารถติดต่อแม่ได้เลย จนกระทั่งปีสองปีที่แล้วแม่โทรมาเพื่อยืมเงินจากทางครอบครัวพ่อไปจัดการงานศพยายของแม่ ทางบ้านเราปฏิเสธที่จะให้ค่ะ เพราะห่างกันไป ไม่เคยติดต่อมาซักครั้ง และด้วยเหตุนี้อีกทำให้ตั้งแต่นั้นเราไม่สามารถติดต่อแม่ได้อีกเลย
[พ่อเคยบอกให้เราหาชื่อแม่ในเฟสค่ะ แต่เราก็หาไม่เจอ]
จนกระทั่งเราขึ้นมหาลัยเมื่อปีที่แล้วช่วงเดือนพฤษภาคม เราจำเป็นต้องมีข้อมูลของแม่เพื่อนำมากรอกในเอกสาร เราจึงโทรไปที่ทำงานของแม่ โชคดีค่ะ โทรติด เราก็บอกชื่อไป สรุปแม่เราเปลี่ยนชื่อ เบอร์โทรศัพท์ พนงใจดีก็ให้เบอติดต่อมา เราจึงได้โทรหาแม่ค่ะ พอติดต่อได้ก็แจ้งไป โชคดีแม่จำได้ ก็เลยคุยกันซักพัก พอคุยเสร็จธุระแม่ก็บอกว่าถึงเวลาทำงาน ตอนเย็นจะโทรหาใหม่ เราก็ตอบ ตกลง จนกระทั่งตอนเย็น เรารอทั้งคืนแม่ก็ไม่โทรมาซักสาย วันต่อมาก็ไม่โทร [ตั้งแต่วันนั้นเราก็ลองหาชื่อแม่ในเฟสอีกครั้งหนึ่งค่ะ ปรากฏเจอคนชื่อเหมือนแม่แต่คนละนามสกุล เราก็เลยไม่ได้สนใจ ก็กดปิดไปเลิกค้น ไม่ได้สนใจรูปโปรไฟล์ใดๆทั้งสิ้น] จนกระทั่งวันแม่เดือนสิงหาค่ะ เราโทรไป แม่รับสาย พอรู้ว่าเป็นเราเค้าก็ตัดสายทิ้ง พอเราโทรกลับอีกรอบก็ปิดเครื่อง หลังจากนั้นก็ติดต่อไม่ได้เลย แต่ก็ตั้งแต่นั้นเราก็ไม่ได้คุยกันอีก
[เราคิดมาตลอดค่ะว่าแม่ก็คงมีครอบครัวไปแล้ว เราไม่เคยโกรธว่าแม่เลิกกับพ่อแล้วจะแยกทางนี่ไม่อะไรเลยค่ะ โตแล้วเริ่มเข้าใจได้ว่าเมื่อมันถึงจุดๆนึงที่ไปไม่ได้ก็คงต้องแยกกัน แต่ที่รู้สึกแย่ลึกๆแล้ว เค้าไม่เคยคิดจะติดต่อหรือสนใจอะไรเราเลย เหมือนจะลบเราออกจากชีวิตด้วยซ้ำ เราอาจคิดมากไปเอง แต่ลึกๆเราคิดแบบนี้จริงๆนะ]
จนกระทั่งเมื่อวานเราตั้งค่าไลน์ให้มีการแอดเพื่อนโดยซิงค์กับเบอร์มือถือ พอเราดูก็มีชื่อแม่ รูปโปรก็เป็นรูปแม่ซึ่งเป็นภาพที่คุ้นตา แต่สารภาพดีๆคือเราจำหน้าของแม่ไม่ได้แล้ว แต่ก็เลยเปิดดูข้อมูลปรากฏเห็นรูปเด็กสองคน ก็เริ่มเอะใจแล้วแหละ ตอนเย็นเลยลองค้นชื่อแม่ในเฟสอีกที ปรากฏเราเจอรูปเฟสเดียวกับรูปในไลน์แม่เลยค่ะ แต่คือคนละนามสกุล ซึ่งหมายความว่า เราเจอเฟสแม่แล้วเมื่อหลายเดือนก่อนตามที่วงเล็บไปข้างต้นแต่เป็นเพราะเราจำหน้าแม่และไม่ทราบว่าแม่เปลี่ยนนามสกุลด้วย เลยทำให้ตอนนั้นเราไม่ได้คลิกไปที่ชื่อนั้น พอเจอแล้วเราเลยส่องเฟสทันทีค่ะ ปรากฏเค้ามีครอบครัวใหม่แล้วค่ะ เค้ามีครอบครัวที่แฮปปี้ มีลูกสาวลูกชายอย่างละคน วัยกำลังน่ารักเชียวถ่ายรูปครอบครัวอย่างมีความสุข เราเปิดไปเรื่อยๆบอกเลยว่าใจสั่น แต่ยังไม่ร้องไห้นะ ไม่รู้สิ มันสะอื้นในใจนะ ความรู้สึกลึกๆตอนนั้นบอกไม่ถูกเลยว่ารู้สึกอะไรอยู่ หลังจากส่องจนเจ็บแล้วก็ปิดคอมค่ะ นั่งเงียบๆคนเดียว น้ำตาก็จะไหล บอกกับตัวเองว่ามันไม่มีเหตุผลอะไรต้องร้องเลย ไม่จำเป็นเลยจริงๆ แต่ก็อดไม่ได้ สุดท้ายร้องเต็มที่อย่างกับถึงเวลาที่มันต้องร้องแล้วประมาณนี้ สุดท้ายได้สติก็เลยมานอนเพราะเช้าวันนี้ที่บ้านจะพาไปเที่ยวค่ะ 55555
แต่ตอนนี้ที่เรารู้สึกคือ เค้าน่าจะบอกกันบ้าง ไม่น่าหายไปแบบนี้ เราก็ลูกทั้งคนจะไม่สนกันเลยหรอ เราไม่โกรธจริงๆที่แม่จะมีครอบครัวใหม่แต่ลึกๆบอกเลยว่าเสียใจ ตอนนี้เราก็เลือกที่จะไม่ไประรานอะไรกับเค้านะ เราก็จะอยู่ในที่ของเราเนี่ยแหละ ไม่อยากไปขัดความสุขครอบครัวของแม่
เราอยากถามทุกท่านที่ได้เข้ามาอ่านว่า เราคิดถูกแล้วใช่มั๊ยที่เลือกจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับครอบครัวของเค้า หรือตอนนี้ถ้าคุณเป็นเราคุณจะจัดการกับความรู้สึกแย่ๆที่มีในใจนี้อย่างไรกันคะ อาจถามยากไปแต่ก็อยากรู้เพื่อนำมาปรับใช้กับตัวเองนี่แหละค่ะ
เราโชคดีค่ะที่ได้มีพื้นที่ในพันทิปได้ระบายบ้าง ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและร่วมแสดงความคิดเห็นหรือให้กำลังใจมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ ขอบคุณจริงๆค่ะ