ท้อกับชีวิต

รู้สึกว่าท้อแท้กับชีวิต เรารู้ตัวตั้งแต่แรก เราไม่สามารถทำอะไรได้พร้อมกันที่ละสองอย่าง คือว่าเราเรียนด้วย ทำงานด้วย
ถ้าวันไหนเราไม่มีเรา เราจะเข้าบริษัททำงาน บางครั้งมีรายงาน เราจะทำรายงานที่ออฟฟิต

เราผิดด้วยหรอที่เอาเวลางาน ไปทำรายงานพี่ที่ออฟฟิตมาว่าเราว่า "งานเธอเสร็จแล้วหรอ ว่างจังสงสัยทำลวกๆ พี่ขี้เครียจมาแก้งานเธอ"
เราตอบ "พี่ค่ะ ถ้าพี่ไม่อยากแก้พี่ก็ไม่ต้องตรวจ พี่จะได้ไม่ต้องแก้ " พี่ที่ออฟฟิต "น้องเป็นเด็กที่ไม่น่ารัก"
พี่อีกคนพูดแทรกขึ้นเป็นพี่ผู้ชายปากเสีย "พี่ฟังน้องพูด ถ้าน้องหน้าตาดี พี่จะแก้งานให้น้องเอง เนี่ยพี่ให้น้องไปแก้หน้าตาน้องก่อนดีกว่า"

ในที่สุดเราเลยหยุดทำรายงาน พอกลับมาบ้านเปิดคอมหลานชอบเขามานั้งดูเราทำรายงาน บางครั้งทำรายงานอยู่หลานชอบ
มากดปุ่มรีสตาส์เครื่องข้อมูลที่หามา ต้องมานั้งหาใหม่ เราโมโหใส่หลานแค่ตะคอก หลานร้องไห้ แม่หาว่าเราไปแกล้ง
จนเราเถียงกับแม่มีบ้างที่เสียงดัง พี่สาวเข้ามาหาว่าบ่นเราต่อ

ทำไมหนอชีวิตถึงต้องมาเจอคนขี้บ่นทั้งในออฟและที่บ้าน