สดุดกับคำพูดของพ่อใหญ่ที่ไม่รู้จักกัน

.....สดุดกับคำพูดของพ่อใหญ่ที่ไม่รู้จักกัน...ไปดูสวนเลยเจอกันโดยบังเอิญแกกำลังหยอดข้าวอยู่..พอเห็นหน้าแกก็บ่นให้ฟังด้วยสีหน้าเคร่งเครียดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศที่แปรปวน..กลัวข้าวที่หยอดไว้จะตายเพราะความร้อนของอากาศและอีกหลายๆเรื่องสัพเพเหระไปตามที่ใจแกอยากเล่าทั้งทีไม่เคยรู้จักกันมาก่อน..แกไม่สนหรอกว่าผมอยากรู้ไหม..ส่วนผมก็ต้องฟังแล้วตอบ”ครับ”พยักหน้าไปตามมารยาทคนไทยรู้บ้างไม่รู้บ้างก็ว่ากันไปไม่ขัด...เป็นเรื่องธรรมดาของคนบ้านนอกเราครับ..แต่ผมชอบบทสนทนาอยู่ช่วงหนึ่ง ผมบอกแกไปตามมารยาทว่า”ปล่อยวางซะพ่อใหญ่แล้วแต่มันจะเป็นไปอย่าไปเครียดมันครับ”แกก็ถามกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆว่า”ขอบใจไอ้หนุ่ม..แต่ไอ้คำว่าปล่อยวางกับไม่ให้เครียดเนี้ยะมีใครบนโลกใบนี้ที่ยังไม่ตายเคยทำได้จริงบ้างไหมสู”..ผมทำได้แต่ยิ้มแล้วก็เดินหนีไม่รู้จะตอบยังไง..คิดดูดีๆมันก็จริงของแก..มันเป็นแค่คำปลอบที่คนปกติธรรมดามีลมหายใจ..ไม่น่าที่จะมีใครทำได้จริงๆ..