วันนี้ผมจะมาขอเล่าสิ่งที่อึดอัดในใจผมมาตลอด3ปีกับเรื่องรวมความรักของผู้ชายธรรมดาคนนึ่งเริ่มต้นจากเมื่อประมาณ2-3ปีที่ผ่านมาช่วงที่ประเทศไทยเราประสบภัยน้ำท้วมครั้งใหญ่ซึ่งผมเชื่อว่าทุกคนในที่นี้ต้องจำกันได้ดีสมัยนั้นเราก็มีการเล่นสมาร์ทโฟนกันแล้วในสมัยนั้นถ้าทุกคนจำกันได้จะมีสมาร์ทโฟนอยู่เจ้าหนึ่งซึ่งดังมากนั้นคือ บีบี นั้นเองในช่วงเวลาที่น้ำท้วมผมเองก็ไม่รู้จะออกไปไหนโชคดีที่บ้านผมไม่โดนน้ำเลยแต่รอบๆก็โดนกันหมดทำให้ผมออกไปไหนไม่ได้เลยได้แต่อยุ่บ้านหนังเล่นคอมไปวันๆมาในวันหนึ่งเพื่อนของผมเค้าได้โทรมาหาผมแล้วได้บ่อกกับผมว่าบ้านของเค้าน้ำถ้วมหนักมากเค้ามา
พักบ้านคนรู้จักแถวๆบ้านผมๆเลยได้บ่อกเพื่อนผมว่ามานอนบ้านผมก็ได้ ได้มีเพื่อนคุยด้วยเพื่อนผมก็ได้ตอบตกลงแล้วหลังจากนั้นเราก็ได้ทำการแลกพินในเครื่องกันละกันและได้มีการ บร์อดพินถ้าคนที่เล่นบีบีจะรู้ว่าเป็นการส่งข้อความหาทุกคนด้วยพินของเพื่อนนั้นเองมาเข้าเรื่องกันเลยหลังจากที่ผมนอกเรื้องไปนานหลังจากที่บอร์ดพินก็ได้มีคนมากมายแอดผมมาหนึ่งในนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งผมขอเรียกเธอว่า นางฟ้า นามสมมุติ เธอน่าตาน่ารักมากเอาเป็นว่าผมเห็นครั้งแรกชอบเลยผมก็ได้ทักไปคุยกับเธออยู่ 2-3 วันผมเลยตัดสินใจเอาว่าลองดูขอเบอร์เธอในตอนแรกเธอก็เงียบหายไปสักพักผมก็คิดว่าเธอคงไม่ได้คิดกับผมอะไรมากไปกว่าคนคุยเล่นละแต่แล้วเธอก็ส่งเบอร์เธอมาแล้วบ่อกผมจะโทรมาจริงไหมละออกแนวแซวผมไปด้วยในตอนนั้นอาการเขิลของผมก็มาโดยไม่ได้ตั้งตัวแต่ผมก้ไม่ได้โทรไปในวันนั้นทำเพียงคุยแชดต่อไปผ่านมาไม่กี่วันเธอก็ถามผมว่า นี้ได้เบอร์ไปแล้วจะไม่โทรมาไง ผมก็เลยตัดสินใจโทร
ไปวินาทีแรกที่เราคุยกันเหมือนอะไรๆทุกอย่างลงตัวในเวลานั้นจากคำว่าชอบที่เธอน่ารักกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่ารักในใจผมเรา2คนได้คุยกันมาสักพักจนผมตัดสินใจขอเธอเป็นแฟนเธอตอบด้วยเสียงเบาๆว่าคิดว่าจะไม่พูดคำนี้สะแล้วแล้วเธอก็ตอบตกลงผมในเวลานั้นเหมือนโลกใบนี้หยุดหมุ่นผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไรรู้เพียงแค่มันทำให้ผมมีความสุขที่สุดหลังจากที่เราคบกันก็โทรคุยกันตลอด เธอคนนั้นบ่อกกับผมว่าเค้าอยู่ ตจว. ที่หนึ่งผมก็บ่อกว่าไม่ใช้ปญหาถึงจะไกลกันผมสัญญาจะรัก นางฟ้าเพียงคนเดียวเค้าก็ถามผมว่าจริงหรือ แล้วเงียบไปผมบ่อกว่าจริงครับผมสัญญาเธอก็ตอบผมกลังมาว่าฉันก็รักเธอนะช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่สิ่งรอบข้างหายไปหมดใจผมร่างกายผมจดจออยู่กับเธอเพียงผู้เดียวคืนแรกผมคุยโทรสับกันจนหลับคาโทรสับกันเลยวันที่2ก็เหมือนเดิมแล้วในคืนวันที่2เวลาประมาณตี2ซึ่งผมหลับแล้วเธอก็เหมือนกันแต่เราไม่ได้ว่างสายกันผมก็ตกใจตืนแล้วได้ยินเสียงเธอร้องไหผมตกใจมากแล้วถาม นางฟ้า !! นางฟ้าเป็นไรในตอนนั้นผมไม่มีเงินสักบาทแต่คิดที่จะหาทางไปหาเธอหากเธอมีปัญหาเธอตอบกับผมมาว่า เค้ากลัวตัวเองทิ้งเค้าสัญญาเค้านะว่าจะไม่ทิ้งกันผมก็ตอบไปพร้อมน้ำตาว่าสัญญาผมรักนางฟ้าคนเดียวผมจะไม่ทิ้งนางฟ้าไปไหนเค้าก็ได้เริ่มหยุดร้องแล้วหลับไป่ตื่นมาวันรุ่งขึ้นเค้าได้บ่อกกับผมว่าเค้าฝันร้ายว่าวันหนึ่งเราจะเลิกกัน ผมเลยบ่อกกับเธอว่าไม่ต้องกลัวนะผมจะไม่ทิ้งนางฟ้าไปไหนแล้วนับจากวันนั้นทำให้ผมรู้ว่าผมรักเค้ามาก เราได้ใช้ชีวิตด้วยกันมาเดือนกว่าโดยกันไม่เคยเจอกันผมไม่เคยคิดน้อยใจหรืออยากมีคนอื่นเลยรูปหน้าหัวเตียงกระเป๋าตังผมมีแต่รูปเธอเต็มไปหมดเราได้ชีวิตด้วยกันมา3เดือนโดยการไม่ได้เจอกันแต่เหมือนเราอยู่ข้างๆกันตลอดเพราะเราคุยกันแทบจะตลอดเวลาเวลาผ่านไปไม่นานหลังจากนั้น
เธอก็เริ่มไม่ค่อยมีเวลาให้ผมเวลาเริ่มน้อยลงโดยที่เธอบ่อกกับว่าช่วงนี้เรียนหนักผมไม่เคยคิดจะมีใครเลยผมยอมรับเธอทุกอย่างเข้าใจเธอทุกอย่างคุยกันน้อยลงก็ไม่เป็นไรแต่ความรักของผมที่มีให้เธอนั้นไม่เคยน้อยลงเลยจนผ่านไปเรื่อย1ปีเต็มเราก็ยังไม่เคยเจอกันผมเคยนัดเธอหลายครั้งแต่เธอบ่อกไม่ว่างจริงๆเรียนเยอะมากแล้วพ่อแม่เธอหวงมากผมก็รอแล้วไม่เคยมองใครผมไม่ใช้คนรวยอะไรในตอนนั้นผมเป็นเด็ก ม.ปลายเหมือนเธอได้ตังค่าขนมเป็นวัน ตั้งแต่วันที่ผมสัญญากับเธอว่าจะรักเธอตลอดไปผมแต่เก็บเงินทุกบาททุกสตางเอาไงหาเงินทุกวิธีที่ผมจะทำได้จากเด็กชอบเทียวไม่เอาไหนกลายเป็นรับจ้างเพื่อนทำงานทุกรูปแบบที่ทำได้จนผมมีเงินจำนวนหนึ่งซึ่งผมไม่เคยเก็บเงินได้มากขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำสาเหตุที่ผมเก็บเงินนั้นเพราะผมจะซื้อแหวนให้เธอซึ่งราคาค่อยข้างแพงในตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรคิดเพียงแต่ว่าผมจะทำให้เธอให้คนที่ผมรักนับจากวันนั้น1ปีผมไม่เคยออกไปเทียวไหนกับเพื่อนเลยลบพินในบีบีออกหมดเหลื่อเพียงเธอคนเดียวและแล้วเวลาก้เริ่มผ่านไปเธอมีเวลาให้ผมน้อยลงมาก จนมาถึงช่วงเวลาที่โทรมาหาผมตอนเทียงคืนแล้วบ่อกฝันดีนะเค้ารักตัวเองนะขอโทดน่าเค้าสัญญาว่าสอบเสร็จครั้งนี้จะได้เจอกันผมก็คิดถึงเธอมากและก็รักเธอมากเหมือนกันผมเชื่อใจเธอมากผมแอบนอนร้องไหทุกคืนเพราะความคิดถึงแล้วบ่อกกับตัวเองว่าเธอสำคัญกับผมมากเวลาผ่านไม่นานวันที่ผมอยากตายก็มารุ่นน้องผมทักแชทมาแล้วถามว่าพี่ค่ะพี่
ยังคบกับ พี่นางฟ้าอยู่ไหมผมก็ตอบไปว่าคบครับทำไหมออ ครับน้องเค้าก็บ่อกกับผมว่าหนูเห็นพี่นางฟ้าถ่ายรูปกับผู้ชายแล้วตั้งคบกันในเฟสค่ะ ทัดใดนั้นน้ำตาผมไหลออกมาเองโดยไม่ตั้งแต่ หลังจาดกดลิ้งเฟสเค้าไปดู หัวใจแต่หยุดเต้นกับสิ่งที่เห็น ผมลืมบ่อกไปก่อนนี้เธอบ่อกกับผมว่าไม่เล่นเฟสไว้เจอกันจะสมัครนะ ผมเคยแอบเอาชื่อเธอไปค้นหาแต่ก็ไม่เจอ ผมได้รีบโทรไปหาเธอเหมือนเธอไม่ว่างเลยไม่ได้รับผมโทรไปประมาณ ร้อยกว่าสายได้จนเธอรับตอนนั้นน้ำตาผมก็กลั้นไม่อยู่ไหลออกมาพร้อมคำถามว่าทำไหมทำแบบนี้แล้วผมก็เล่าสิ่งที่เจอให้ฟังเธอร้องไหแล้วตัดสายผมไปในตอนนั้นผมคิดอย่างเดียวว่า ผมฝันไปนี้ไม่ใช้เรื่องจริงแล้วเธอได้โทรกลับมา แต่เหตุการณ์ไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิดเธอตอบผมว่า ขอโทดนะที่คนที่เธอเห็นไม่ใช้นางฟ้าแต่เป็นคนอื่นฉันเอารูปคนนั้นมาขึ้นนั้นไม่ใช้รูปฉัน ผมถึงกลับล้มทั้งยื่นรูปที่ผมเอาติดไว้ทุกทีที่ผมอยู่ตลอกเวลา1ปีคือรูปใครก็ไม่รู้ คำว่าไว้ใจคำว่าเชื่อใจมันทำให้ผมตาบอด
เธอร้องไหแล้วตอบผมมาว่า ตัวเองไปเหอะเค้าขอโทดเค้ารักตัวเองมากเค้าไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้ตอนแรกแค่เอาขึ้นเล่นๆแต่ผมคุยโทรสับกับตัวเองวันนั้นเค้ารักตัวเองเลยไม่กล้าบ่อกเพราะกลัวตัวเองจะหายไป ในตอนนั้นน้ำตาผมไหลไม่หยุดแล้วผมได้ตัดสายไป หลังจากนั้นผมได้เก็บตัวอยู่คนเดียวไม่ทำอะไรอย่างที่เคยทำแต่แล้วผมได้โทรกลับไปหาเธอแล้วผมบ่อกกับเธอว่า ผมรักนางฟ้าผมจะไม่ทิ้งนางฟ้าไปไหนไม่ว่านางฟ้าจะเป็นใครมากจากไหนหน้าตาเป็นยังไงเป็นรักนางฟ้าไปแล้วเธอร้องไหไม่หยุดแล้วตอบกับผมว่าจริงไมผมบ่อกจริงครับ ผมทำตามสัญญา ผมใช้ใจสัญญาไม่ใช้ลมปากใจผมมันรักไปแล้วต่อให้เธอเป็นไงผมก็จะยอมรับมันเราก็คุยกันต่อมา ผมเลยรู้ว่าเธอชื่อนี้เรียนที่นี้ ซึ่งเป็นเด็กมหลัยตอนนั้นผมอยู่ ม.ปลายผมก็ยอมรับทุกอยากแต่และแล้วฟ้าก็ไม่เข้าข้างผมเธอโทรบ่อกผมว่าจะไปต่อ ต่างประเทศแล้วหลังจากนั้นเธอก็ได้หายไปไม่กลับมาอีกเลย
เรื่องที่ผมเล่ามานี้เป็นเรื้องจริง สิ่งที่ผมต้องการในการเล่าเรื่องรวมครั้งนี้คือถ้าเธอเห็นเธอต้องรู้ว่าเป็นผมขอให้เธอฟังผม ไม่ว่าคุณจะรักอยู่ตอนนี้ไม่ว่าคุณจะคบใครอยู่ตอนนี้ผมขอกอดคุณสักครั้งในชีวิตได้ไหมครับ
ผมขอกอดคุณสักครั้งในชีวิตได้ไหมครับ
พักบ้านคนรู้จักแถวๆบ้านผมๆเลยได้บ่อกเพื่อนผมว่ามานอนบ้านผมก็ได้ ได้มีเพื่อนคุยด้วยเพื่อนผมก็ได้ตอบตกลงแล้วหลังจากนั้นเราก็ได้ทำการแลกพินในเครื่องกันละกันและได้มีการ บร์อดพินถ้าคนที่เล่นบีบีจะรู้ว่าเป็นการส่งข้อความหาทุกคนด้วยพินของเพื่อนนั้นเองมาเข้าเรื่องกันเลยหลังจากที่ผมนอกเรื้องไปนานหลังจากที่บอร์ดพินก็ได้มีคนมากมายแอดผมมาหนึ่งในนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งผมขอเรียกเธอว่า นางฟ้า นามสมมุติ เธอน่าตาน่ารักมากเอาเป็นว่าผมเห็นครั้งแรกชอบเลยผมก็ได้ทักไปคุยกับเธออยู่ 2-3 วันผมเลยตัดสินใจเอาว่าลองดูขอเบอร์เธอในตอนแรกเธอก็เงียบหายไปสักพักผมก็คิดว่าเธอคงไม่ได้คิดกับผมอะไรมากไปกว่าคนคุยเล่นละแต่แล้วเธอก็ส่งเบอร์เธอมาแล้วบ่อกผมจะโทรมาจริงไหมละออกแนวแซวผมไปด้วยในตอนนั้นอาการเขิลของผมก็มาโดยไม่ได้ตั้งตัวแต่ผมก้ไม่ได้โทรไปในวันนั้นทำเพียงคุยแชดต่อไปผ่านมาไม่กี่วันเธอก็ถามผมว่า นี้ได้เบอร์ไปแล้วจะไม่โทรมาไง ผมก็เลยตัดสินใจโทร
ไปวินาทีแรกที่เราคุยกันเหมือนอะไรๆทุกอย่างลงตัวในเวลานั้นจากคำว่าชอบที่เธอน่ารักกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของคำว่ารักในใจผมเรา2คนได้คุยกันมาสักพักจนผมตัดสินใจขอเธอเป็นแฟนเธอตอบด้วยเสียงเบาๆว่าคิดว่าจะไม่พูดคำนี้สะแล้วแล้วเธอก็ตอบตกลงผมในเวลานั้นเหมือนโลกใบนี้หยุดหมุ่นผมไม่รู้ว่าความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไรรู้เพียงแค่มันทำให้ผมมีความสุขที่สุดหลังจากที่เราคบกันก็โทรคุยกันตลอด เธอคนนั้นบ่อกกับผมว่าเค้าอยู่ ตจว. ที่หนึ่งผมก็บ่อกว่าไม่ใช้ปญหาถึงจะไกลกันผมสัญญาจะรัก นางฟ้าเพียงคนเดียวเค้าก็ถามผมว่าจริงหรือ แล้วเงียบไปผมบ่อกว่าจริงครับผมสัญญาเธอก็ตอบผมกลังมาว่าฉันก็รักเธอนะช่วงเวลานั้นเป็นช่วงเวลาที่สิ่งรอบข้างหายไปหมดใจผมร่างกายผมจดจออยู่กับเธอเพียงผู้เดียวคืนแรกผมคุยโทรสับกันจนหลับคาโทรสับกันเลยวันที่2ก็เหมือนเดิมแล้วในคืนวันที่2เวลาประมาณตี2ซึ่งผมหลับแล้วเธอก็เหมือนกันแต่เราไม่ได้ว่างสายกันผมก็ตกใจตืนแล้วได้ยินเสียงเธอร้องไหผมตกใจมากแล้วถาม นางฟ้า !! นางฟ้าเป็นไรในตอนนั้นผมไม่มีเงินสักบาทแต่คิดที่จะหาทางไปหาเธอหากเธอมีปัญหาเธอตอบกับผมมาว่า เค้ากลัวตัวเองทิ้งเค้าสัญญาเค้านะว่าจะไม่ทิ้งกันผมก็ตอบไปพร้อมน้ำตาว่าสัญญาผมรักนางฟ้าคนเดียวผมจะไม่ทิ้งนางฟ้าไปไหนเค้าก็ได้เริ่มหยุดร้องแล้วหลับไป่ตื่นมาวันรุ่งขึ้นเค้าได้บ่อกกับผมว่าเค้าฝันร้ายว่าวันหนึ่งเราจะเลิกกัน ผมเลยบ่อกกับเธอว่าไม่ต้องกลัวนะผมจะไม่ทิ้งนางฟ้าไปไหนแล้วนับจากวันนั้นทำให้ผมรู้ว่าผมรักเค้ามาก เราได้ใช้ชีวิตด้วยกันมาเดือนกว่าโดยกันไม่เคยเจอกันผมไม่เคยคิดน้อยใจหรืออยากมีคนอื่นเลยรูปหน้าหัวเตียงกระเป๋าตังผมมีแต่รูปเธอเต็มไปหมดเราได้ชีวิตด้วยกันมา3เดือนโดยการไม่ได้เจอกันแต่เหมือนเราอยู่ข้างๆกันตลอดเพราะเราคุยกันแทบจะตลอดเวลาเวลาผ่านไปไม่นานหลังจากนั้น
เธอก็เริ่มไม่ค่อยมีเวลาให้ผมเวลาเริ่มน้อยลงโดยที่เธอบ่อกกับว่าช่วงนี้เรียนหนักผมไม่เคยคิดจะมีใครเลยผมยอมรับเธอทุกอย่างเข้าใจเธอทุกอย่างคุยกันน้อยลงก็ไม่เป็นไรแต่ความรักของผมที่มีให้เธอนั้นไม่เคยน้อยลงเลยจนผ่านไปเรื่อย1ปีเต็มเราก็ยังไม่เคยเจอกันผมเคยนัดเธอหลายครั้งแต่เธอบ่อกไม่ว่างจริงๆเรียนเยอะมากแล้วพ่อแม่เธอหวงมากผมก็รอแล้วไม่เคยมองใครผมไม่ใช้คนรวยอะไรในตอนนั้นผมเป็นเด็ก ม.ปลายเหมือนเธอได้ตังค่าขนมเป็นวัน ตั้งแต่วันที่ผมสัญญากับเธอว่าจะรักเธอตลอดไปผมแต่เก็บเงินทุกบาททุกสตางเอาไงหาเงินทุกวิธีที่ผมจะทำได้จากเด็กชอบเทียวไม่เอาไหนกลายเป็นรับจ้างเพื่อนทำงานทุกรูปแบบที่ทำได้จนผมมีเงินจำนวนหนึ่งซึ่งผมไม่เคยเก็บเงินได้มากขนาดนี้มาก่อนเลยด้วยซ้ำสาเหตุที่ผมเก็บเงินนั้นเพราะผมจะซื้อแหวนให้เธอซึ่งราคาค่อยข้างแพงในตอนนั้นผมไม่ได้คิดอะไรคิดเพียงแต่ว่าผมจะทำให้เธอให้คนที่ผมรักนับจากวันนั้น1ปีผมไม่เคยออกไปเทียวไหนกับเพื่อนเลยลบพินในบีบีออกหมดเหลื่อเพียงเธอคนเดียวและแล้วเวลาก้เริ่มผ่านไปเธอมีเวลาให้ผมน้อยลงมาก จนมาถึงช่วงเวลาที่โทรมาหาผมตอนเทียงคืนแล้วบ่อกฝันดีนะเค้ารักตัวเองนะขอโทดน่าเค้าสัญญาว่าสอบเสร็จครั้งนี้จะได้เจอกันผมก็คิดถึงเธอมากและก็รักเธอมากเหมือนกันผมเชื่อใจเธอมากผมแอบนอนร้องไหทุกคืนเพราะความคิดถึงแล้วบ่อกกับตัวเองว่าเธอสำคัญกับผมมากเวลาผ่านไม่นานวันที่ผมอยากตายก็มารุ่นน้องผมทักแชทมาแล้วถามว่าพี่ค่ะพี่
ยังคบกับ พี่นางฟ้าอยู่ไหมผมก็ตอบไปว่าคบครับทำไหมออ ครับน้องเค้าก็บ่อกกับผมว่าหนูเห็นพี่นางฟ้าถ่ายรูปกับผู้ชายแล้วตั้งคบกันในเฟสค่ะ ทัดใดนั้นน้ำตาผมไหลออกมาเองโดยไม่ตั้งแต่ หลังจาดกดลิ้งเฟสเค้าไปดู หัวใจแต่หยุดเต้นกับสิ่งที่เห็น ผมลืมบ่อกไปก่อนนี้เธอบ่อกกับผมว่าไม่เล่นเฟสไว้เจอกันจะสมัครนะ ผมเคยแอบเอาชื่อเธอไปค้นหาแต่ก็ไม่เจอ ผมได้รีบโทรไปหาเธอเหมือนเธอไม่ว่างเลยไม่ได้รับผมโทรไปประมาณ ร้อยกว่าสายได้จนเธอรับตอนนั้นน้ำตาผมก็กลั้นไม่อยู่ไหลออกมาพร้อมคำถามว่าทำไหมทำแบบนี้แล้วผมก็เล่าสิ่งที่เจอให้ฟังเธอร้องไหแล้วตัดสายผมไปในตอนนั้นผมคิดอย่างเดียวว่า ผมฝันไปนี้ไม่ใช้เรื่องจริงแล้วเธอได้โทรกลับมา แต่เหตุการณ์ไม่ได้เป็นอย่างที่ผมคิดเธอตอบผมว่า ขอโทดนะที่คนที่เธอเห็นไม่ใช้นางฟ้าแต่เป็นคนอื่นฉันเอารูปคนนั้นมาขึ้นนั้นไม่ใช้รูปฉัน ผมถึงกลับล้มทั้งยื่นรูปที่ผมเอาติดไว้ทุกทีที่ผมอยู่ตลอกเวลา1ปีคือรูปใครก็ไม่รู้ คำว่าไว้ใจคำว่าเชื่อใจมันทำให้ผมตาบอด
เธอร้องไหแล้วตอบผมมาว่า ตัวเองไปเหอะเค้าขอโทดเค้ารักตัวเองมากเค้าไม่ได้ตั้งใจจะทำแบบนี้ตอนแรกแค่เอาขึ้นเล่นๆแต่ผมคุยโทรสับกับตัวเองวันนั้นเค้ารักตัวเองเลยไม่กล้าบ่อกเพราะกลัวตัวเองจะหายไป ในตอนนั้นน้ำตาผมไหลไม่หยุดแล้วผมได้ตัดสายไป หลังจากนั้นผมได้เก็บตัวอยู่คนเดียวไม่ทำอะไรอย่างที่เคยทำแต่แล้วผมได้โทรกลับไปหาเธอแล้วผมบ่อกกับเธอว่า ผมรักนางฟ้าผมจะไม่ทิ้งนางฟ้าไปไหนไม่ว่านางฟ้าจะเป็นใครมากจากไหนหน้าตาเป็นยังไงเป็นรักนางฟ้าไปแล้วเธอร้องไหไม่หยุดแล้วตอบกับผมว่าจริงไมผมบ่อกจริงครับ ผมทำตามสัญญา ผมใช้ใจสัญญาไม่ใช้ลมปากใจผมมันรักไปแล้วต่อให้เธอเป็นไงผมก็จะยอมรับมันเราก็คุยกันต่อมา ผมเลยรู้ว่าเธอชื่อนี้เรียนที่นี้ ซึ่งเป็นเด็กมหลัยตอนนั้นผมอยู่ ม.ปลายผมก็ยอมรับทุกอยากแต่และแล้วฟ้าก็ไม่เข้าข้างผมเธอโทรบ่อกผมว่าจะไปต่อ ต่างประเทศแล้วหลังจากนั้นเธอก็ได้หายไปไม่กลับมาอีกเลย
เรื่องที่ผมเล่ามานี้เป็นเรื้องจริง สิ่งที่ผมต้องการในการเล่าเรื่องรวมครั้งนี้คือถ้าเธอเห็นเธอต้องรู้ว่าเป็นผมขอให้เธอฟังผม ไม่ว่าคุณจะรักอยู่ตอนนี้ไม่ว่าคุณจะคบใครอยู่ตอนนี้ผมขอกอดคุณสักครั้งในชีวิตได้ไหมครับ